De opcenten. Er wordt van verschillende zijden, ook van liberalen kant, bezwaar gemaakt tegen het voorstel van Minister de Meester, om in afwachting van een vast plan, tijdelijk een belasting van 10 percent te heffen van de vermogens- en van de bedrijfsbelasting. • Daar zijn er, die vinden, dat nu de zaak zoo lang aan 't loopen is gebleven, ze nog wel een paar jaar verder zal marcheeren, zonder die ellendige opcenten. Of die vlottende schuld een beetje hooger wordt, hindert niet, ze blijft er even goed om vlotten. Over den staat onzer financien en over de oorzaak, dat deze versterkt moeten worden vinden we in de „Handelingen" van den vorigen Vrijdag een zeer lezenswaarde redevoering opgeteekend, gehouden door den heer Patijn, die eindigde met de woorden: „Het Rijk worstelt met tekorten", tekorten welke het volgende jaar door het in werking treden van een nieuwe dure wet, waarvoor geen middelen zijn aangewezen, een dreigend aanzien zullen aannemen. Onder die omstandigheden treedt op een Minister van Financiën, die zeker niet in staat is ijzer met handen te breken, maar dan toch doet wat zijn hand vindt om te doen. De passus in de Memorie van Antwoord, waarbij de Minister aantoont, dat het noodig is om te komen tot versterking van middelen, waarom hij zijn keuze gevestigd heeft op tijdelijke verhooging van de vermogens* en bedrijfsbelasting en waarom hij zijn voorstellen daartoe beperkt, zijn voor mij de meest overtuigende zinsneden uit heel dit sobere en oprechte staatsstuk. Maar wanneer onder dergelijke omstandigheden een Minister optreedt, die zoozeer toont zich den ernst van den toestand en zijn plicht als Minister van Financien bewust te zijn, zou ik mij niet verantwoord achten, door hem niet te steunen als hij verbetering wil brengen in wat zoozeer verbetering eischt." Vroeger in zijn rede had die spreker reeds gezegd: „De tweede conclusie waartoe ik zou willen komen, is deze, dat ik geen vrijheid vind om onder de gegeven financieele omstandigheden mijn stem te onthouden aan het voorstel tot opcentenheffing dat ter tafel ligt. De Indische financiën maken een crisis door, welke bereids tot het brengen van een groot financieel offer heeft genoopt. Ten einde Suriname uit zijn kwijnenden toestand op te beuren, zijn uitgaven gevoteerd, welke in de naaste toekomst onze Staatsfinanciën zullen drukken." Over de vraag, hoe hoog die vlottende schuld mag stijgen en wanneer ze moet worden geconsolideerd, verschilt b.v. het Kath. „Centrum" met den Minister. Dit blad zegt: Maar het bedrag, dat door de opcenten in den bedoelden korten tijd zal worden gedekt, is niet van dien aard, dat het een consolideering der vlottende schuld noodzakelijk zou maken. U i t e rl ij k na twee jaren zullen ze weder verdwijnen, voorspelt de Memorie van Antwoord; en nu valt het niet moeilijk te berekenen, hoe betrekkelijk gering de inkomsten zullen zijn, welke de schatkist daarvan te wachten heeft. Ten bate van 1906 komen slechts */, gedeelten van de meerdere opbrengst. En nu zegt de Minister wel, dat dit niet tekort doet aan het feit, „dat van de tien opcenten een meerdere inkomst van I'/, millioen is te verwachten ®{l,f ' d.us» indien die heffing achterwege blijft, de in de naaste toekomst te verwachten tekorten op de gewone middelen f 1.500.000 meer zullen bedragen, — maar dan heeft men zich te herinneren, dat de opcenten slechts u i t e r 1 ij k twee jaar zullen noodig zijn. Waarom maakt de Min. zich dus zoo bezorgd over het ongedekt blijven van I'/, millioen in de „naaste toekomst" l Is daarvoor reden? En zoo neen, verzwakt darjde Regeering met het beroep op die toekomst niet haar eigen betoog ter verdediging der opcenten en haar profetie, dat die heffing W" Zeei-u k°rten za* overbodig worden. y willen volgaarne aannemen, dat het jij lnderdaad slechts als tijdelijk is bedoeld en dat de Regeering hoopt het spoedig weder te kunnen prijsgeven. Maar een beroep op de toekomst - zij het dan ook een „naaste toekomst" — is dan weinig klemmend, omdat de zeer beperkte duur van het meerdere tekort geen buitengewone maatregelen, die bovendien slechts ten deele doel treffen, motiveert. Naar onze meening is de Regeering er niet in geslaagd het opcenten-voorstel afdoende te verdedigen, valt in haar betoog een zekere tegenspraak te ontdekken en is het geenszins duidelijk, waarom zij zoo beslist vasthoudt aan een onvolledigen maatregel, welke voor één, hoogstens twee jaar gelden zal. We zijn overtuigd, dat de zeer oppervlakkige beschouwing van het „Centrum" door niet velen zal worden verdedigd; vrij algemeen is men het er over eens, dat versterking der middelen, reeds nu, een verstandige maatregel is. • Meer verschil is er over de wijze hoe ? Zooals men weet, zou onder 't vorig ministerie de Tariefwet daarvoor worden aangewend, wat beteekende, dat vooral de economisch zwakkeren, de werklieden in engeren zin, gedwongen zouden worden om langs allerlei bedekte zijwegen de gewenschte gelden als indirecte belasting op te brengen. Maar, en dat is inderdaad opmerkelijk, dat harde middel is zoo dikwijls en zoo lang bestreden, dat de overtuiging der onrechtvaardigheid er van in die mate algemeen is geworden, dat op dit oogenblik er maar enkelen weer mee voor den dag komen. De belasting moet, volgens billijkheid en rechtvaardigheid, worden opgebracht door de financieel sterksten. De heffing van opcenten op de vermogensbelasting en op die van het bedrijf zijn in zooverre dan ook te verdedigen, dat ze personen treft, die over een zekeren rijkdom beschikken, in meer of minder welvaart leven. Er werden, zooals we reeds zagen, door het „Centrum" bezwaren tegen ingebracht, welke weinig grondig zijn; en wat de heer Heemskerk er verleden Zaterdag tegen te zeggen had, schijnt ons al heel gezocht toe. Deze geachte spreker zocht te betoogen, dat de voorgestelde opcenten niet tioodig zijn en deze tijdelijke voorziening dus niet gerechtvaardigd is. Spr. had bepaald bezwaar om belastinghervorming te beginnen met verhooging van de directe belastingen, en bepaaldelijk verhooging van de Bedrijfs- en Vermogensbelasting. Nu reeds te beginnen met verhooging van directe belastingen is te bedenkelijker, omdat men hierdoor den pas afsnijdt voor eene voorziening van de gemeente financiën. Het is een eisch van voorzichtige ffnancifiele politiek, uit te zien naar duurzame versterking van de middelen, en met verhooging van directe belasting te wachten totdat de regeling van de gemeente-financiën aan de orde komt. Eén bezwaar tegen de voorgestelde belasting zooals ze gedaan wordt, komt ons thans meer gegrond voor. Er werd trouwens al dadelijk op gewezen, ook van liberale zijde. Dat bezwaar is — dat ze onregelmatig drukt. — „'t Is toch van allen gelijkelijk een tiendel'' zal men zeggen. Jawel! Maar iemand, die een inkomen heeft, dat even over den eisch der noodzakelijkheid reikt, geraakt er onder, als hij 't met een tiende minder moet doen; en dat is niet het geval met hem, die zich onbekrompener of ruimer beweegt. En zoo hindert het gemis van een tiende minder, naarmate men hooger klimt De Heer Troelsfra heeft dat bezwaar ook gevoeld en zou, geheel naar socialistisch beginsel wel 20 % op de vermogensbelasting willen leggen, en dan maar 5 op die van 't bedrijf, maar daarmee„verdwijnt de onevenredigheid der drukking niet. Hoe de Minister het redden zal, weten we niet, maar er moet een mouw aan gepast worden. In elk geval mag de oppositie er geen partij van trekken om den middenstand tegen de regeering op te hitsen. De Minister heeft geld noodig, en dat moet er komen. En zoo treurig is de toestand in ons land nog niet, dat we samen die paar millioentjes niet zouden kunnen opbrengen, als de verdeeling maar geschiedt naar de mate der draagkracht. --- BUITENLAND. Omtrent den toestand in Rusland valt nog steeds weinig te vernielden, daar de staking der telegraafbeambten met onverminderde hevigheid voortduurt en het rcchtstreeksch verkeer met Petersburg dientengevolge nog geheel verbroken is. Toch komen enkele berichten uit de Russische hoofdstad itot ons, die van daar per spoor naar Eydtkühnen, liet bekende Duitsche grensstation verzonden en tlan verder geseind worden, maar u;t den aard der zaak blijven deze mcdedeelingen schaarsch en geven slechts een onvolkomen beeld van den toestand. Ook uit het Zuiden komen enkele berichten aan, die over Kiëff Hongarije bereiken, waaruit blijkt, dat het telegraafverkeer daar althans niet geheel stilstaat Maar al zijn de berichten schaarsch, toch blijkt er duidelijk uit,- hoe wanhopig de toestand is en (hoe "er in Rusland een staat van regeeringloosheid heerscht, die voorloopig elke ordelijke reorganisatie onmogelijk maakt. Drie groepen voeren een strijd op leven en dood, de eigenlijke revolutionairen, de hervormingsgezinden en eindelijk de reactionairen, die weer naar het oude terug willen Wie dezer partijen ten slotte de overwinning zullen behalen, zal zeker voor het overgrootc deel afhangen van het leger, daar drt in de tegenwoordige omstandigheden een groot gewicht in df schaal legt. Uit de laatste berichten blijkt, zooals wij boven reeds opmerkten, dat dc staking der spoor- en telegraafbeambten nog inet onverminderde kracht blijft voortduren. De stakers zijn vol moed, daar ze overtuigd zijn, dat ze door volhouden hunne eischen zullen doorzetten, daar ook Witte gunstig voor de inwilliging daarvan is gestemd. De eenige hindernis is minister Doernowo. Intusschen werkt de post, zoo goed en kwaad als het kan, met behulp van 2000 vrijwilligers uit het publiek. In de buurt der postkantoren is nog steeds heel wat beweging. De op- en neerloopende patrouilles, de in stap rijdende kozakken lokken heel wat nieuwsgier/gen. Dag en nacht trekken bereden patrouilles door de residentie, overigens heeft de stad haar gewoon aanzien. De fabrieksarbeiders leggen boe langer hoe meer de neiging aaji den dag zich vrij te maken van hun vroegere raadslieden en hunne zaken zelf ter hand te nemen. Bij eene dezer dagen gehouden arbeid ersvetgadering werden de sociaal-democraten verwijderd. De arbeiders scharen zich weder om Oapon. In bovenbedoelde vergadering van zijne aanhangers werd besloten, behalve de heropening der op grond van het manifest m Januari gesloten afdeelingen van de arbeidersclubs, te eischen, dat de gerechtelijke vervolging van Oapon zal worden ingetrokken. De vergadering der post- en telegraafbeambten besloot de staking voort te zetten. Inmiddels is weder eene officieele regeerLngsmededeeling uitgevaardigd, waarin inet een verwijzing naar de onherroepelijke beslissing der regeering, om de hervormingen, in de oekase van 30 October beloofd, uit te voeren, wordt gezegd: dat de oude wetten van kracht moeten blijven, totdat de hervormingen langs wettelijken weg zijn vastgesteld. Ontwerpen van tijdelijken aard, die bepalingen bevatten voor de invoering van persvrijheid, en vrijheid van raadslagingen over de hervorming van den Rijksraad en over uitbreiding van het kiesrecht naderen haar einde. De verkiezingen voor de Rijksdoema zullen worden bespoedigd, en maatregelen getroffen ter onderdrukking der rustverstoringen, die de openbare orde bedreigen. Dc chef van het oppertoezicht op den inhoud der bladen, Belgard, is op zijn verzoek ontslagen. i Volgens de bladen heeft het verbond tot bescherming der pers geprotesteerd tegen de voorgenomen invoering van tijdelijke persvoorschriffen, wijl deze het behoud van de tegenwoordige administratieve willekeur beoogen. Maandag hield de keizer, bij het regimentsfeest van het garderegiment Semenof een toespraak tot de troepen, waarin hij hun beproefde trouw en plichtsbetrachting roemde. Bij de lunch van het officierscorps dankte de keizer, in een toost op dat korps, nogmaals voor de voorbeeldelooze nauwgezetheid waarmede de dienst werd waargenomen; hij sprak den wensch uit, dat het regiment zich steeds standvastig en eensgezind zal toonen als thans. , Uit Woronesch wordt, van 3 December gemeld, dat de soldaten van het strafbataljon er de straten onveilig maken. Zij overvielen de inwoners van de voorstad Pridatscha en persen in de naburige dorpen geld en goederen af. Volgens te Parijs ontvangen telegrammen steekt de militaire reactie langzamerhand weer het hoofd op. St. Petersburg vult zich met troepen. In Tsarkoje Selo hield de Tsaar met de Grootvorsten een wapenschouwing over een regiment. Intusschen duurt de vlucht der welgestelde families uit het Zuiden naar Gatëcië en Roemenie en elders heen altijd voort. Zij maken melding van honderden vermoorde grondeigenaars, alleen al in de provincie Kiëff. De Vrees voor een algemeene spoorwegstaking, die verwacht wordt, dryft die menschen voort. In Petersburg is de invloed van pater Oapon zeer groot; een deputatie gaat amnestie voor hein wagen bij i Witte. I Ook wordt nog gemeld, dat deze alle moeite doet om zich te ontworstelen aan den invloed der sociaal democraten, wat hem dan ook reeds gelukt zou zijn. Volgens eene correspondentie uit Riga neemt op het platteland de opwinding met den dag toe in die omgeving. Reeds werden twee Baltische edellieden vermoord. Een menigte van eenige honderden verscheen in het donker op het slot Sesswegen, waar een kleine afdeeling soldaten van 16 man stond. Deze werden ontwapend, cn daarna sprong de bende het slot binnen, waar zich de beide edellieden, de gebroeders Von Aderkas, bevonden. Deze waren spoedig gevangen genomen en gebonden, waarna het geheele slot werd doorzocht, en toen men daarbij een paar jachtgeweren vond werden de beide gevangenen daarmede onder den uitroep: „Ge hebt wapenen verborgen gehouden !" doodgeschoten. Dezelfde bende heeft zich daarna in het bezit gesteld van den lokaalspoorweg, en rijdt thans brandstichtend cloor deze streek. Er zijn kozakken heengezonden, maar door de staking der postambtenaren ontbreken nog nadere berichten. Dezelfde correspondent vertelt, dat op een andere plaats, te Jürgensburg, het volk zich in het bezit stelde van het Raadhuis en de troepen, die ze trachtten te verjagen, met salvo's op de vlucht joegen. Heden, besluit hij, vindt in Rodcnpois (20 K.M. van Riga) de begrafenis plaats van de gevallenen bij de volksverzameling van den vorigen Zondag. Men verwacht een enorme samenstrooming van menschen en vreest voor nieuwe botsingen. Afgevaardigden uit geheel Lijfland, die naar Rodenpois reizen, houden op de stations ophitsende redevoeringen. De gouverneur heeft tweehonderd dragonders gezonden, die bevel hebben in ieder geval te beletten, dat redevoeringen worden uitgesproken. De Duitschc Rijksdag heeft na het uitspreken van de Troonrede door den Keizer zijne werkzaamheden aangevangen met de benoeming van een voorzitter, waartoe graaf Ballestrem weder werd herkozen. Daarna werd een begin gemaakt met de behandeling in eerste lezing van de begrooting, de vlootwet en het wetsontwerp betreffende de hervorming der rijksfinanciën. Vooral het laatste ontwerp is zeer belangrijk, omdat daarbij een geheel nieuwe regeling wordt voorgesteld, waarbij in de behoefte aan meerdere gelden wordt voorzien door verhooging der indirecte belastingen, waaronder de inkomende rechten eene eerste plaats innemen. De rijkskanselier hield dan ook eene rede ter toelichting van dit laatste ontwerp, waarin hij betoogde, dat die wet zoo belangrijk is, omdat van hare al of niet aanneming de veiligheid en de ontwikkeling van het rijk afhangen. 1 De financteek toestand is in het laatste jaar zeer ongunstig geworden. De rijksschuld is gegroeid tot 31/ s milliard. Het doel van de hervorming is ontlasting van de bondsstaten, die niet meer dan 24 millioen aan ongedekte matriculaire bijdragen konden opbrengen. Dit euvel «noest verholpen en de last moest op schouders gelegd worden die hem konden dragen, namelijk de groote massa, op welke indirecte belastingen gelegd dienen te worden. Deze uiteenzetting van de finantieele politiek der regeering is zeer belangrijk, omdat daaruit blijkt, dat deze in spijt van vlccschnood cn hooge prijzen van eerste levensbehoeften geen haarbreed wil afwijken van de door haar gevolgde politiek van bescherming der landheeren ten koste van den werkman; haast sarcastisch klinkt het van de lippen des kanseliers, dat de lasten op de schouders gelegd moeten worden van hen, die ze kunnen dragen. Maar nog belangrijker zijn de zinsneden uit de rede van den kanselier over de verhouding tot het buitenland, omdat men daarin eenige toelichtingen vindt van wat de Keizer de vorige week in de Troonrede verkondigde. Volgens de telegrafische verslagen van deze rede zeide de kanselier in hoofdzaak: „Een staatsman kan iniet elk oogenblik dc verhouding tegenover het buitenland bespreken, vooral niet wanneer deze niet ten volle bevredigend is". (Hoort, hoort.) „De betrekkingen tusschen de verschillende kabinetten kunnen correct zijn, in buitengewone mate vredelievend zelfs, maar daarmede is de politiek van hunne landen nog niet afgedaan. Wij hebben bijv. op liet oogenblik rekening te houden met den ingekankerde:! haat der openbare meening in Engeland tegen ons. | Blijde begroet ik de teeltenen van verbetering in dien toestand". (Bravo.) • Met betrekking tot het drievoudig verbond betoogt prins v. Bülow dat er geen vrees behoeft te bestaan voor een afscheiding van Italië van dien bond. Het drievoudig verbond wil in Europa den vrede en den status q u o handhaven, wat zijn punt van uitgang was en wat zijn einddoel zal blijven. „Daarvoor hebben wij liet verbond gesloten en hernieuwd. Maar Duitschland moet ook sterk gc:ioeg zijn om, zoo noodig, het zonder bondgenooten te kunnen stellen". (Bravo.) „In zake Oost-Azië dient medegedeeld, dat we goede betrekkingen inet Japan onderhouden. Wat de binnenlandsche gebeurtenissen in Rusland betreft, bepalen wij ons tot den hartelijken wenscli, dat de ontwikkeling op kalme, gelukkige wijze moge plaats hebben; op geenerlei wijze mengen wij ons in deze toestanden. Wat de Marokkaansche quaestie betreft, ben ik niet in staat nieuwe feiten mede te deelcn". De Rijkskanselier werpt daarop een terugblik op de historische ontwikkeling van de Marokkaansche quaestie, maar verklaart daarbij uitdrukkelijk, dat de Duitsche regeering nooit in Marokko tegenover de belangen van andere landen aanvallend is te werk gegaan, maar zich steeds tot een verdedigende houding heeft bepaald. Maar door Frankrijks optreden tegen Marokko, dat vrijwel gelijk stond met een ultimatum, kwamen de handelsbelangen van Duitschland in gevaar. „Nadat de Marokkaansche regeering ons kennis had gegeven van den stand van zaken, hebben wij, in overeenstemming met het vroeger ingenomen standpunt, getracht de zaak langs vreedzamen weg te regelen en hebben wij het voorstel gedaan tot een nieuwe conferentie". „Wie de vredelievendheid van de Duitsche politiek in twijfel trekt, dien kunnen verdere oratorische verzekeringen niet bekeeren". Het is bijna onnoc.dig te vermelden, dat deze rede door den Rijksdag met gespannen aandacht werd aangehoord en levendig toegejuicht, en eveneens dat de daarin voorkomende verklaringen een diepen indruk op de leden maakten. De algemeene indruk was, dat alle partijen, met uitzondering van de sociaal-democraten, de Tcgeering in hare buitenlandsche politiek zullen steunen. Uit de rede zelf blijkt, dat de door den Keizer aangewezen zwarte punten gelegen zijn in de Marokkaansche quaestie, maar meer nog in de zeer onvriendelijke houding van Engeland, welke zoo ernstig is, dat daaruit ieder oogenblik verwikkelingen kunnen voortkomen. De onomwonden niedcdeelingen van den Keizer hebben reeds den stoot gegeven aan pogingen in Engeland om de verstandhouding van beide volken te verbeteren cn de woorden van den Rijkskanselier zijn zeker wel geschikt om die pogingen aan te moedigen. In Engeland is de ministerieele crisis een nieuw stadium ingetreden. Minister Balfour heelt den koning het ontslag van het conservatieve kabinet, dat nu ongeveer tien jaren zitting had, aangeboden en deze heeft den leider der liberalen, sir.Campbell Bannerman, opgedragen een vrijzinnig ministerie samen te stellen. Eenigszins vreemd klinkt het bericht, dat deze de opdracht heeft aanvaard, omdat steeds is verkondigd, dat de liberalen niet geneigd waren een ministerie te vormen, vóór het aftredende kabinet de algemeene verkiezingen had uitgeschreven. Er schijnen dus wel bijzondere redenen te zijn, die deze veranderde houding wettigen en men zoekt deze in eene bedreiging van Balfour, dat hij zou blijven, wanneer men aan zijne eischen geen gevolg gaf. Nu er dus te kiezen viel tusschen het voortbestaan vam het conservatieve kabinet en het zelve uitschrijven der verkiezingen, schijnt de liberale partij besloten om zich aan dien eisch te onderwerpen. En over eenige dagen kan men het lijstje der nieuwe ministers verwachten, daar sir Campbell Bannerman heeft medegedeeld, eenigen tijd voor de samenstelling noodig te hebben. De vreemde houding van lord Roscberry is aan dit uitstel misschien niet vreemd, maar toch schijnt het, dat deze niet veel invloed op den loop der zaken zal uitoefenen, daar zijn optreden door bijna alle liberalen wordt afgekeurd en men blijkbaar heeft besloten o:n er zich niet aan te storen, maar ook zonder hem verder te gaan. De vriendelijke woorden in de Troonrede van den Duitschcn Keizer over Japan en vooral de zinsnede dat dit land thans eene plaats onder de groote mogendheden heeft ingenomen, hebben daar een uitstekenden indruk gemaakt; men is eenvoudig in de wolken over deze erkenning. De ~Kokoemin", een Japansch blad, schrijft dan ook, dat de uitlating van den Keizer over Japan het volk en de regeering met vreugde en erkentelijkheid vervullen. Wij beloven, zoo vervolgt het blad, dat wij 's Keizers verwachtingen niet zullen beschamen, maar ons met volle kracht aan de beschavingstaak zullen wijden. Laat anderen het Duitschc beleid wantrouwen, wij verklaren, dat onze regcering en ons volk Duitschland goed begrijpen, gelijk wij door Duitschland goed begrepen worden. De betrekkingen tusschen beide landen worden daarom met den dag warmer en het strekt ons tot groote vreugde, dat de troonrede ons een aanleiding verschaft, datgene uit te spreken wat ons al lang op de tong lag. De president der Vereenigde Staten heeft voor 't eerst sedert zijne herkiezing de zitting der volksvertegenwoordiging geopend en wel met een belangrijke troonrede, of, zooals zij d aar te lande genoemd wordt, boodschap. Bijzonder valt daarin de scherpe toon op, Waarmede hij de practijkcn laakt der groote maatschappijen, zooals die daar te lande zooveel bestaan en waaronder dc levensverzekeringen eene eerste plaats innemen. Erkennende dat zij ook veel goeds doen, wijst hij toch op de v/enschelijkhcid, haar paal en perk tc stellen indien zij handelingen verrichten in strijd met wet en rechtvaardigheid. Wat dc inkomsten van het laatste jaar betreft, wijst hij er op, dat dit een deficit heeft opgeleverd en vraagt hij een onderzoek naar het maximum- en minimum-tarief. Wat de Monroe-leer betreft, drukt de president op de noodzakelijkheid van de handhaving daarvan, vooral met het oog op het Panama-kanaal en niet als een excuus voor landvermccrderiug of om vijandig te zijn aan de Zuidelijke republieken. Amerika moet daardoor alle volken tot de overtuiging brengen, dat geen rechtvaardig en ordelijk bestuur iets heeft te vreezen. De wet op de ongewenschte landverhuizers moet verscherpt worden. Het totaal immigranten bedroeg in 't jaar 190-1—1905 niet minder dan 1.026.000. De boodschap eindigt met de aanmaning aan het Congres om een voldoende som toe te staan om dc loopende uitgaven voor het Panama-kanaal te bestrijden. Het werk moet, als er geen geld wordt verschaft, voor het eind van het jaar worden gestaakt. Een uitstal zou ten zeerste te betreuren zijn. ---