UITGEREKEND DE OPPOSITIE FAALT Van onze speciale verslaggever BERT NEDERLOF OOST-BERLIJN, 3 aug. — Uitgerekend het drietal dat in de afgelopen maanden voortdurend had geageerd tegen de benoeming van Ton Eykenboom als trainer van de estafetteploeg op de 4 x 100 meter was gisteren in Oost-Berlijn voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor de positie waarop de dames-atletiekploeg zich uiteindelijk terugvond. De tweede plaats in de halve Europa Cup, die een maand geleden nog haalbaar leek, bleef vooral door de prestaties van Wilma van den Berg, Mieke Sterk en Corrie Bakker onbereikbaar. Vijftien punten kwam Nederland tekort op Engeland om een plaats in de finale te kunnen opeisen. Maar de teleurstellende resultaten van het trio waren voor een belangrijk deel terug te voeren tot ontstellende pech. De 100 meter horden van Mieke Sterk bijvoorbeeld. Achter het Oostduitse hordenwonder Annalie Jahns leek Mieke Sterk op weg naar een nieuw Nederlands record. In groeiende Bti>J schoot zij over de horden maar de laatste horde werd Mieke Sterk fataal. Zij sprong er boven op, verloor kostbare tienden van seconden en finishte als vierde in 13,7. Mieke Sterk later: „Het ging zo geweldig dat ik met mijn gedachten al bij de laatste meters zat. Daardoor kwam ik niet goed uit". En wat te zeggen van Corrie Bakker? Al bij haar eerste poging om bij het verspringen in de buurt te komen van de Engelse Sheila Sherwood werd tij bij de landing door een wesp in haar linker arm gestoken. Bovendien verloor zij twee spikes van haar linker schoen. Later braken er fiog eens twee. Die serie tegenvallers was ongetwijfeld nadelig voor haar prestaties. Met haar laatste sprong (6.14 m) maakte zij veel goed. maar onder normale omstandigheden had zij de tien centimeter afstand op de Francaise Odette Ducas kunnen overbruggen. Corrie Bakker: „Toen ik die steek voelde, dacht ik eerst dat er een spike in mijn arm zat. Pas bij de laatste twee sprongen had ik er niet meer zoveel last van. Bovendien was ik toen gewend aan de aanloop op het tartan. Daar had ik niet zoveel ervaring mee". CORP.IE BAKKER <#oor wesp gestoken WILMA VAN DEN BERG tegenvaller STANS BREHM meevaller --- Pijnlijk Zonder meer teleurstellend waren de prestaties van Wilma van den Berg. Haar tijden (11.4 op de 100 en 23,4 op de 200 m) zijn op zich redelijk, maar zij zijn onvoldoende om een plaats in de Europese top te handhaven. Terwijl de curve van de concurrenten voortdurend stijgt, dreigt die van Wilma van den Berg te veranderen in een horizontale lijn. Renate Meissner, tot aan zondag samen met Wilma van den Berg met 11,2 sec. Europa's snelste, distancieerde zich gisteren pijnlijk gemakkelijk van Wilma van den Berg, die tenslotte in dezelfde tijd als de Francaise Sylviane Telliez en de Engelse Valerie Peat als vierde eindigde. Oordeelde Wilma van den Berg: „Ik kan me er niet zo erg druk over maken. Er is bovendien geweldig geknoeid. Eerst werd die Noorse tot tweede uitgeroepen en later die Franse weer". Blijft de vraag of de vorm van Wilma van den Berg door het accepteren van vele invitatiewedstrijden in het buitenland niet is aangetast. Meent Renate Meisner (20), die het wereldrecord, dat met 11 sec. op naam stond van Wyomi Tyus en Chi Cheng, evenaarde: „Als je haar tijden van juni ziet, dan had Wilma van den Berg vandaag toch wel harder moeten gaan. Ik wist dat ik aan de 11 seconden rond zou kunnen komen. Ik geloof zelfs dat er nog meer in zit. Misschien kom ik dit seizoen al onder die elf seconden". Wilma van den Berg echter: „Na mijn vakantie heb ik alleen gelopen op de nationale kampioenschappen. Bovendien onder slechte omstandigheden. Daarom was ik onzeker over wat er zou gaan gebeuren, ik was erg nerveus voor de 100 meter. Ik dacht trouwens dat het op 200 m beter ging. Je moet trouwens niet vergeten dat ik drie nummers binnen korte tijd moest lopen". Wilma van den Berg maakte zowel op de 100 als de 200 m de indruk niet meer op het juiste moment te kunnen exploderen. Bondscoach Ben Kusmic: „Het explosieve is er inderdaad bij Wilma af. Ik ben toch bang dat Wilma door al die wedstrijden teveel is belast". --- Slechte wissel Ook op de estafette manifesteerde zich de onzekerheid van Wilma van den Berg. Haar onbegrijpelijk slechte wissel met Trudy Ruth —Wilma van den Berg werd door Trudy Ruth zelfs voorbij gelopen — kostte de ploeg vele tienden van seconden. Engeland en Oost-Duitsland profiteerden er gretig van. Voor Nederland was niet meer dan een derde plaats weggelegd. Trainer Eykenboom: „Die slechte wissel van Wilma heeft zeker zes tiende seconden gekost."" Ook de slechte wissel van Mieke Sterk en Corrie Bakker kostte kostbare tijd. Ondanks de kolossale achterstand op Engeland bracht „Oost Berlijn" toch ook enkele lichtpunten. De leemte op de midden-afstanden bijvoorbeeld. Niet alleen de grandioze eerste plaats van Ilja Keizer op de 800 m maar ook Stans Brehm (400 m) en Anneke de Lange (1500 m) zorgden voor aangename verrassingen. Zowel Stans Brehm als Anneke de Lange schaafden hun persoonlijke- record aanzienlijk bij. Anneke de Lange haalde zelfs 7 sec. van haar beste tijd af. Verbaasd constateerde zij na haar derde plaats in een overigens weinig opwindende race: „Ik wist dat de anderen uitstekende tijden hadden gelopen. Daarom heb ik geen moment kop gedaan." Kusmic meende zelfs: „Anneke heeft zondermeer een uitstekende prestatie geleverd. Ik zie in haar zelfs de opvolgster van Maria Gommers." Stans Brehm rekende gedecideerd af met haar „54,4-complex". Driemaal reeds had zij 54.4 laten afdrukken of een tijd die daar dichtbij lag. Maar gisteren liep zij opvallend zelfverzekerd naar 53,9. Stans Brehm: „Er werd steeds gezegd en geschreven dat ik uit vorm zou zijn. Daar heb ik me de hele week erg kwaad over gemaakt. Daarom kwam ik vanavond ontzettend geprikkeld aan de start, ik wist dat het kon. Maar je moet maar afwachten of het ook lukt. Echt, ik kan je niet vertellen hoe opgelucht ik ben nu ik door die 54.4 heen ben." Ook Els van Noorduyn en Mary van de Raadt stelden zeker niet teleur. Els van Noorduyn stootte de kogel 17,01 m ver (haar beste jaarprestatie) en Mary van de Raadt nam moeiteloos de 1,70 mbarrière bij het hoogspringen. Zij was dit seizoen niet verder gekomen dan 1,69 m. Op 1,73 meter strandde zij. --- Kloof Blijft echter de vraag of de Nederlandse dames het contact met de Europese top gaan verliezen. De kloof tussen Nederland en Engeland is zondermeer bedenkelijk, ondanks de pech van Mieke Sterk en Corrie Bakker. Ook mèt de nog altijd geblesseerde Myrna van der Hoeven zou Nederland de Engelse niet hebben kunnen bedreigen. Alleen Ilja Keizer wist een zege op le eisen, terwijl geen enkel Nederlands record werd verbeterd of zelfs maar geëvenaard. En dat terwijl er toch gelopen werd onder ideale omstandigheden. De overige zes landen stelden de nationale records daarentegen aan de lopende band scherper. Meende Stans Brehm: „De Nederlandse records staan nog altijd erg scherp. De meeste zijn in Mexico zo scherp gesteld dat ze voorlopig niet zullen worden verbeterd. De voorbereiding op 'Mexico was in 1968 zo ontzettend goed dat die supertiiden toen wel moésten komen." Kusmic vult aan: „Je hoopt wel op die tweede plaats, maar eigenlijk was die hoop niet helemaal reëel. We hadden gewoon wat geluk moeten hebben. Ik geloof niet dat je van een teleurstelling kan spreken wanneer je het eindresultaat bekijkt. Daarvoor werden er teveel goede prestaties geleverd. De meeste Nederlandse records komen gewoon nog niet voor verbetering in aanmerking." Eykenboom tenslotte: „We hadden gehoopt op pech van de Engelsen, maar die pech kregen wij. Ik geloof Viict dat we teveel aan die achterstand op Engeland moeten tillen. Daarvoor hebben we teveel pech gehad." Voor uitslagen zie pagina 8 --- Toch niet naar Papendal..... AMSTERDAM, 3 augustus — Ondanks een nationale tienkampontmoeting op het Sportcentrum Papendal kon de Zuid-Nederlandse heren-atletiekploeg op het verspringen beschikken over de beide tienkampers Wil Jonkers en Ben Saris, de Nederlandse kampioen op dit nummer. Al geruime tijd voor deze semi-interland ontmoeting waren beide zuidelijke atleten in het bezit van een uitnodiging voor Papendal. Afgelopen vrijdag stak het bestuur van district-zuid echter een spaak in het wiel. Niet Papendal maar Bergen op Zoom zou het strijdperk zijn voor Wil Jonkers en Ben Saris, in tegenstelling tot streekgenoot Piet Klaassen die wel op de nationale tienkamp-ontmoeting present was. De zuidelijke „eer" schijnt belangrijker te zijn dan het persoonlijk resultaat van een atleet, aldus een teleurgestelde Wil Jonkers, „want anders kan ik deze houding niet verklaren. Het is toch een vreemde zaak dat wij (Jonkers en Saris) te elfder ure niet naar Papendal mogen en Piet Klaassen wel. Ik gun het Piet graag, maar er wordt toch duidelijk met twee maten gemeten. Het moet toch zo zijn dat een atleet zelf kan uitmaken aan welke wedstrijden hij wil deelnemen. Met dit al zijn mijn voorbereidingen voor de Nederlandse kampioenschappen aardig de mist ingegaan, want om tot goede prestaties te komen moet je minstens eens per maand een tienkamp doen. En dat is er sinds juni niet meer van gekomen." De beide tienkampers waren dan ook verre van geïnspireerd. En de prestaties waren er dan ook naar. Met een derde plaats voor Saris met fi.9o meter en een vijfde plaats voor Jonkers met 6.73 meter. --- Ilja Keizer lijkt klaar voor doorbraak Van onze speciale verslaggever OOST-BERLIJN, 3 aug..— Terwijl haar opponentes doodvermoeid op een bank neerploften, liep Ilja Keizer ontspannen uit voor de eretribune. ' Uit niets bleek dat zij luttele seconden daarvoor in een schitterende race de favoriete Barbara Wieck en Sheila Carey achter zich had gehouden op de 800 meter. Ook de Deense Annalise Damm-Olesen had dit jaar een betere tijd dan Ilja Keizer op haar naam staan, maar die scherpe tijden deden Ilja Keizer niets. Hautain nam zij onmiddellijk de kop om die niet meer af te staan. Met haar tijd van 2.03.7 bleef zij 0.9 sec. onder haar beste jaarprestatie. Niettemin kon er na afloop nauwelijks een lach af. Ilja Keize"r licht dat toe: ~Ik ben niet zo plaatsgcvoelig, de tijd viel nie tegen. De eerste i-onde ging in 42 seconden. Dat beviel me helemaal niet, op dat ogenblik dacht ik: dat wordt niets meer". In de laatste ronde schroefde Ilja Keizer het tempo daarom aanzienlijk op. Toen de verwachte aanval van Wieck en Carey in de laatste bocht eindelijk kwam, leek er voor Ilja Keizer niet meer dan een derde plaats weggelegd. Hoe vaak immers had zij in het verleden op de laatste meters niet de sterke tegenstandsters voor moeten laten gaan? Maar het liep anders. Zonder moeite schudde Ilja Keizer de Oostduitse en de Engelse af en zorgde daarmee voor een briljante ouverture van de halve Europa Cup-finale. Ilja Keizer had die overwinning nodig. De laatste maanden hadden haar vrij bescheiden prestatie duidelijk aan haar zelfvertrouwen geknaagd. Zij zegt: „Ik heb dit seizoen maar erg weinig kunnen lopen. En bij de wedstrijden die je liep, had je bijna steeds slecht weer. Alleen in Milaan had ik Ideale omstandigheden (Ilja Keizer liet in Milaan op de 1500 m 4,19 noteren — Red ). Door dat slechte weer heb ik ook onvoldoende op schema kunnen trainen. En daar kwamen nog eens die nationale kampioenschappen met die storm overheen. Toch liep ik deze week op de training tijden die ik nog nooit had gelopen. Op de 600 metertjes liep ik steeds rond de 1.30. Daarom wist ik dat er vandaag iets kon gaan gebeuren. Maar toch blijft het een rare ■ gewaarwording om meisjes die geweldig goede tijden op hun naam hebben staan achter je te houden." ÜJA KEIZER --- Aanval Ilja Keizer lijkt klaar om een aanval te doen op het nationale record dat met 2.02,2 op haar naam staat. Zij zit echter met een probleem: „Ik voel dat ik nog dit seizoen onder die 2.02.2 kan komen, maar dan zal ik wel voldoende wedstrijden moeten kunnen lopen. De eerste wedstrijd voor mij is pas op 26 augustus in Sittard. Ik hoop dat de KNAU me in tussentijd nog naar een paar buitenlandse wedstrijden stuurt. In Scandinavië of zo." Ilja Keizer heeft méér plannen. Zij zegt: „Ik geloof dat ik op de 1500 m de 4.14 wel kan benaderen, D« 1500 m ligt me trouwens beter. Maar eigenlijk zou ik allebei de afstanden wel willen blijven lopen." De lange pas van Ilja Keizer lijkt inderdaad beter geschikt voor die 1500 meter. Ilja Keizer: „Er wordt wel eens gezegd dat ik een tè lange pas zou hebben omdat ik lange tijd met een langzame heb getraind. Maar daar is geen sprake van. Ik geloof zelfs dat mijn man een kleinere pas heeft dan ik. Ik heb trouwens al een hele tijd niet meer met hem samen getraind, omdat hij te weinig tijd heeft." --- Schitterende vijfkamp OOST-HERLIJN', 3 aug. — Dc Oostduitse atlete Burglinde I'ollak heeft zaterdag in Oost-Berlijn een vijfkamp gewonnen met het prachtige totaal van 5241 punten. Slechts eenmaal is deze prestatie ooit overtroffen, namelijk in 1969 door de Oostenrijkse Liesel Prokop, die het wereldrecord met 5352 punten in handen heeft. Dc 19-jarige-Potsdam.se kwam tqt de volgende verrichtingen: 100 meter horden in 13,5 seconden, kogelstoten 14,59 meter, hoogspringen 1,74 meter, verspringen 6,08 meter en 200 meter 24,2 seconden. Eveneens in Oost-Berlijn liep de Oostduitse Karin Burneleit de 1500 'meter in 4 minuten en 12,2 seconden, de beste wereldprestatie van dit seizoen. Het wereldrecord staat op 4.10,7 (de Tsjechische Jaroslava Jehlichova). De Oostduitse Hannelore Friedel won het kogelstoten. met een afstand van 18,63 meter voor haar landgenote Inge Friedrich (18,12 m). Karin Illgen overbrugde met de discus 61 meter en 86 centimetei tegen Christine Spielberg 61,46 meter. Karin Balzer liep tweemaal de 100 meter horden, respectievelijk in 13,0 en 13,1 seconden. --- Lees maar verder ALS IK OVER DE integratie van de sport in het maatschappelijk leven begin (een „artikel" dat nu even slecht verkoopbaar lijkt als twee jaar geleden de milieuverontreiniging) komt er iets van St.-Jan over mij. Niets van diens heiligheid natuurlijk, maar wel iets van zijn eenzaamheid. Ook mijn stem ijlt weg zonder dat zij respons losmaakt en ook ik blijf met mijn goeie handel in mijn handen staan, als een dorpsidioot of een zo verschwartzte mafketel dat niet eens een kabouter naar mij luistert. Om van politici maar te zwijgen. Toch is mijn geregelde boodschapje over de integratie van de sport voor hen in de eerste plaats bestemd. Ik meen hen een kleine dienst te bewijzen door regelmatig te absorberen wat de toekomstdeskundigen (futurologen) omtrent de naderende vrijetijdsmaatschappij aan verwachtingen en geschriften afscheiden en door daaraan hardop de conclusie te verbinden dat de politiek zich hoognodig met de sport moet gaan bezighouden. IMMERS: als die vrijetijdsmaatschappij met ingebouwd welzijn nakende is; als straks de ludieke mens zich wonderbaarlijk gaat vermenigvuldigen. aangezien de computer het *verk gaat overnemen en het werk dus een veel minder wezenlijk deel van het dagelijkse leven wordt; als er dus tot een zinvolle besteding van de vrijkomende tijd moet worden opgevoed — dan staat er toch een opdracht voor onze neus, waarop de politiek als beleidscheppend instrument nog altijd geen antwoord heeft. De politici willen me toch niet wijsmaken dat een vrijetijdsmaatsc-happij hun niet aangaat? Ze willen toch ook niet beweren dat sport, spel en recreatie in die welzijns-samenleving van ondergeschikt belang zullen zijn en dus met liefde kunnen worden overgelaten aan het persoonlijk inzicht van mejuffrouw Klompé? Futurologen menen dat zestig procent van de vormen, waarmee men straks vrije tijd vult, afkomstig zullen zijn uit de sport. Om met dat perspectief de sport op zijn beloop te laten en de sportleiding te blijven delegeren aan goedwillende oude knarren, is voor politici op zijn minst kortzichtig. En kortzichtigheid kan erger zijn dan een misdaad. EEN PAAR KEER reeds heb ik gewezen op de absolute verpietering waaraan het sportieve denken van de politici onderhevig is. Toen D tit> met élan aan de markt kwam, greep ik vol verwachting naar het als pragmatisch aangekondigde partijprogramma, dat dus per definitie een belangwekkende paragraaf moest bevatten over de regeling van sport en recreatie in de nieuwe maatschappij. Maar niks hoor! Zowel Hans Gruyters als Hans van Mierlo, hoe pragmatisch ook overigens in de maatschappijvernieuwing gedoken. bleken niet te hebben gevraagd om de verrekijker waarmee je de sport in perspeeetief kunt zien. Ik kon het niet helpen — maar na die ontdekking gingen mijn gedachten terug naar de dagen, waarop Hans Gruyters de Bamboo-Bar duidelijk boven Ajax prefereerde en waarop HandeLsbladredacteur Van Mierlo in Scheltema toegewijd zat te slapen boven een verscha'iende pils. Erifin, tot dat soort vrijetijdsbesteding is D 66 inmiddels weer afgezakt. Toen Nieuw Links spectaculair in de politiek de kop opstak, kreeg ik nieuwe hoop. Ik verwachtte niet dat Han Lammere een briljante sportparagraaf uit zijn welversneden pen zou toveren (daarvoor is hij te lang met theologie en met schaken bezig geweest) maar toch wel, dat André van der Louw voor een sportpolitieke bijdrage zou hebben gezorgd die klonk als een klok. Vergeet het maar. Ook Nieuw Links deed of het van maatschappij-ontwikkeling, welzijn en vrije tijd geen kaas gegeten had. En wat kon je dan van de andere partijen verwachten? Vul het zelf maar in. Sport was en bleef voor hen een zaak van dwazen, body-aanbidders en zondagsschenners. Zij keken wel stiekum naar Ajax en Feijenoord (kunst!) maar waarom Wil Westphal niet meewilde naar Mexico onttrok zich aan hun waarnemingsvermogen. En wat die Van Zijll precies bij zoiets als een NSF doet, bleef buiten de actieradius van hun interesse, terwijl zij zich gek lachten om Marga Klompé die voortdurend telegrammen rond naar Olympische atleten, terwijl dezen toch weinig meer presteerden dan uitmunten in dwaasheid, bodybuilding en zondagschennis. Allerbedroevendst kortom is de belangstelling van „de politiek" voor „de sport" en wat in de Vaste Commissie van CRM bij elkaar hokt, zijn de goede lobbesen van de verzamelde fracties. — mannen die hun Kamerlidmaatschap toch enigermate moeten waarmaken. Ik zeg het misschien wat boud voor haar mallemoersbillen weg, maar een feit is toch dat van een vrijetijdsmaatschappij met dus een concreet sportbeleid geen parlementariër wakker ligt. Zelfs mr. Maarten Vrolyk wekt de schijn ingedommeld te 'zijn. En dat vergeef ik hem niet. HET GERUCHT in Den Haag wil, dat Barend Biesheuvel een paar keer --- INTEGRATIEBOODSCHAP is gaan communiceren met dr. Willem van Zijll die de leiding heeft gehad bij de vervaardiging van de Nota Nationaal Sportbeleid. Dat stuk is inderdaad bij de zetter: een lijvig stuk, zo gecomponeerd dat iedere politicus het als verplicht huiswerk mee zou moeten krijgen; een document ook dat de gemiste kansen van de politiek aan de kaak stelt en dat als een ..berg" gebaard is door de „muis" die Marga Klompé in de vorm van een discussienota over de sport de politieke arena heeft ingestuurd. Maar daar heeft alleen het schellinkje van ~de sport" zich geroerd; de loges van de policlti bleven uiterst rustig. Nee... ik geloof niet dat Biesheuvel met Van Zijll in de slag is geweest. Het zou een te moote demarche voor een AR-leider zijn. Het zou hem ver hebben uitgetild boven het partijpolitieke komkommertijdgemier dat tussen Partij van de Arbeid en Confessionelen gaande ia. En voor zo'n verheffing heeft ook Biesheuvel geen tijd, denk ik. DIT WAS WEER zon integratieboodschapje. De leesdichtheid zal opnieuw belazerd-laag zijn. Want nu al hoor ik mijn stem wegijlen. In de bouwvakvakantie. In de zomerlucht. In de algemene vermoeidheid van Jan en alleman. OLYMPUS ---