DE VEETEELT. De rundvee stapel nam het afgeloopen jaar weder niet een duizend stuks toe. Het peil is nu ongeveer bereikt, dat de kolonie in eigen behoeften kan voorzien. Duurt de uitbreiding voort, dan zal men voor de groole vraag komen te staan: waar afzet te vinden voor het surplus ? Suriname kan moeilijk concurreeren met landen als Demerara, Venezuela en Brazilië, waai de veeteelt in het groot op savana's wordt uitgeoefend. En waar het levend vee in de kolonie duurder isr zal de verwerking tot vleeschproducten voor uitvoer vermoedelijk ook niet loonen. Met de uitbreiding van den veestapel, neemt ook de productie toe van melk, waarmede de boeren vaak geen weg weten. De prijs van melk, die eenige jaren geleden gestegen was tot 30 cent pet liter, is dan ook belangrijk gedaald. De aangewezen weg voor verbruik van het overschot, is natuurlijk de bereiding van boter. Daarmede is de laatste jaren een aanvang gemaakt. 'Wekelijks wordt een hoeveelheid van vier & vijf duizend liter melk verwerkt. Totdusverre wordt uitsluitend fijne lafelboter bereid, die in het klein wordt afgezet voor twee gulden per pond. Die afzet is echter beperkt en zal men, om ruimer afzet te vinden, moeten komen tot goedkooper productie. De prijzen van rundvleesch in het'klein, waren in September 1922 als volgt: soepvleesch f 1,20 per kilo, braadvleesch f 1,40, schijf en gehakt f 1,60, haas f 2,40, steak f 2,— per kilogram, terwijl de prijzen van levend vee waren 35 cent per kilogram. De aanvoer van vee uit Venezuela werd in 1922 niet voortgezet. Wel werd de aanvoer hervat uit Demerara, dat weder zijn grenzen voor den uitvoer openstelde. Aan eigen teelt op savana's, waarvan de laatste jaren dikwijls sprake was, is totdusverre in Suriname niets gedaan. De totale slachting te Paramaribo bedroeg 2499 runderen, met een gewicht van 270.028 kilo, en 1765 varkens, wegende 75.088 kilo. Beide slachtingen, maar vooral die van varkens, wijzen op een toeneming van verbruik. De varkensteelt, die eenige jaren geleden als bijzonder winstgevend werd beschouwd, gaat weder achteruit, omdat ook hierbij de ervaring werd opgedaan, dat zoodra in Suriname de productie in een of andere richting belangrijk wordt uitgebreid, men stuit op de beperkte afzetgefegenheid in het binnenland. Ook de kippenteelt heeft een grens bereikt waarbij de geregelde afzet van eieren moeilijker wordt. Men doet in den laatsten tijd pogingen om eieren af zetten te St. Laurent, waarheen eenige proefzendingen plaats vonden in de eerste maanden van 1923. De daarbij bedongen prijs van 11 cent is zeker bevredigend. Door het Departement van den Landbouw werden in 1922 uit het buitenland aangevoerd voor rasverbetering: 28 Barnevelder kippen, te weten 24 hennen en 4 hanen. Begin Mei werden eenige gevallen van veepest geconstateerd in twee stallen te Paramaribo, waar enkele dagen te voren een partij ossen uit Brazilië (Amazonegebied) was ondergebracht. Door krachtige ingrijpen van het Gouvernement, dat onmiddelijk strenge maatregelen nam tot afzondering der ingevoerde beesten en afmaking van de besmette partij vee, kon uitbreiding dezer gevaarlijke ziekte worden voorkomen. Het aangevoerde vee was een eerste bezending, door meerdere te volgen. Het Gouvernement verbood echter onmiddellijk den verderen invoer uit Brazilië en sedert is die niet hervat. De borstziekte die het vorig jaar voorkwam in eenige varkensstallen, is geheel verdwenen. De in het vorig verslag vermelde Commissie, die van advies zal dienen omtrent maatregelen ter bevordering der veehouderij, werd 2 Maart geïnstalleerd. Naar men verneemt zal zij spoedig haar verslag, uitbrengen. ' | AANT-AL | AANTAL J A K l. N RUNDEREN. VARKENS. ' 1918 10076 2667 1919 10502 3386 1920 11750 5375 1921 12266 5329 1922 , 13216 4261 tr -ii" i«■■■■ i.«■ ■!■■■■!■'i.iw ■>«■ ' mr nliai k.n«wiwy—: sy-i* irrz-a^n.,.r --- DE KLEINE LANDBOUW. Een'der moeilijkste problemen in de kolonie: is het vraagstuk, hoe de kleine landbouw tot succes te brengen. De pogingen om hel dikwijls voorkomend overschot aan voedselgewassen, naar buiten af te voeren, hebben totdusverre weinig succes. De prijzen op de binnenlandsche markt zijn vaak weinig loonend. Het landbouwonderwijs en de voorlichting van landbouwlceraren in de districten, leverden totdusverre weinig tastbare resultaten. Van vooruitgang in de methoden van cultuur, is al evenmin veel te bespeuren. Van de veiling van landbouwproducten, voornamelijk in het belang van den kleinen man in het leven geroepen, wordt nog te weinig gebruik gemaakt. ' Toch dient de moed niet te worden opgegeven. Naarmate de bevolking aangroeit (een aangroei die nauw verband houdt met de ontwikkeling van den grooten landbouw) vermeerdert de gelegenheid tot afzet van voedselgewassen. Het afgeloopen jaar was de bevolkingstoename ruim vier duizend zielen. Voorts zal de kleine landbouw zich in meerdere mate dan thans moeten toeleggen op den teelt van uitvoerartikelen. l:en hervatting der bacovencultuur voor export, zou op dit oogenblik de best denkbare oplossing zijn. Ook moet bij den landbouwer het besef worden verlevendigd, dat hij zich dagelijks heeft in te spannen om zijn arbeid werkelijk productief te maken en het verstandigst doet om zijn bedrijf te doen samengaan met veekweek. Ook het onderwijs zal zich meer moeten aanpassen aan de eischen van het districtsleven, in dien zin dat meer aandacht geschonken wordt aan arbeidsopleiding. Het Landbouwdepartement heeft een nuttig werk gedaan door gegevens te verzamelen omtrent de resultaten die de bestaande vestigingsplaatsen de laatste tien jaren opleverden. De eindcijfers waren aldus: Aantal vestigingsplaatsen 20 Totale oppervlakte 13374 II.A. In cultuur 8258 Aantal uiigegeven perceelcn 7091 Aantal landbouwers 9582 Kosten van onderhoud en verbetering (zonder aanleg) ' 451.605,92 Waarde der verkregen producten f 7.771.126,67 Aantal huurbetalers 4-107 Huuropbrengst I 311.256,84 Bij de beoordeeling dezer cijfers moetin aanmerking genomen worden, dat de oppervlakte die aan het einde van het tienjarig tijdvak in cultuur was, niet ten volle bebouwd was bij den aanvang van het tijdvak. Doch ook dan komt men aan een jaarlijksche opbrengst van nog geen honderd gulden per hectare in cultuur, wat zeker niet veel is. Hieraan moet worden toegevoegd hetgeen door den landbouwer en zijn gezin zelf verbruikt is, terwijl voorts als regel mag worden aangenomen, dat de opgegeven productiecijfers der landbouwers te laag zijn. In iedert geval toonen de cijfers hierboven aan, dat de vestigingsplaatsen een factor van beteekenis vormen in onze samenleving en dit in de toekomst in toenemende mate kunnen worden. Plannen zijn in overweging om het beheer der vestigingsplaaten te wijzigen in de richting van zelfbestuur. Hoewel in het naburig Demerara het gebruik van tractors vrij veel toepassing vindt, vooral bij de rijstcultuur, schijnen de omstandigheden in Suriname daarvoor totdusverre niet gunstig. Op sommige boerderijen ziet men echter ossen gebruiken voor ploeg, eg, enz. een voorbeeld dat op ruimer schaal navolging verdient. Zooals reeds elders werd opgemerkt, bedroeg de productie aan cacao en koffie van den kleinen landbouw respectievelijk 4600 en 1370 balen, Rijst. Het verbruik aan rijst in de kolonie wordt geschat op 80 tot 100 duizend balen per jaar. De padi productie bedroeg ongeveer 13 millioen kilo, wat gelijk is aan 70 duizend balen rijst. Voegt men hierbij een kleine tienduizend balen die ingevoerd werden en hetgeen de landbouwers zelf verbruikten, dan komt men aan een totaal dat goed klopt met het geraamde verbruik. | Gaat men de lijst der padiprijzen na, dan blijkt het dat deze | het laagst staan gedurende de vier laatste maanden van het jaar, ' wat verband houdt met den grooten oogst die valt in September- November. Bij het begin van den grooten oogst ontstaat regelmatig een paniek onder de rijstverbouwers, die plotseling, bij sterk dalende prijzen, weinig of geen afzet meer kunnen vinden voor hun product. Dit verschijnsel is als volgt te verklaren: De handel in rijst staat gedurende den grooten oogst, vrijwel stil. De kleine landbouwers overstroomen in dien tijd de stad met gestampte rijst, die zij beneden winkelprijzen verkoopen. Als de regens invallen, trekken de landbouwers weder naar hun velden. De toevoer van gestampte rijst houdt op en de winkelverkoop neemt weder toe. In de districten ziet men ongeveer hetzelfde gebeuren. Vele landbouwers verbouwen zelf rijst, of bekomen die van anderen, zoodat zij een deel van het jaar zich niet in de winkels behoeven te voorzien. Doordien de gewone rijsthandel stilstaat, hebben ook de pelmolens in dien tijd weinig afzet. Zij zijn daarom de eerste maanden van den grooten oogst weinig geneigd oin padi op te koopen, met het oog op risico van opslaan, bewaren, indrogen, renteverlies enz. Zij wachten met opkoop tot zij weder afzet hebben van rijst. Door al deze omstandigheden daalt de. padiprijs en ontstaat bij den landbouwer ten onrechte den indruk van onverkoopbaarheid. Tegen het eind van het jaar, of in het begin van het volgend jaar ziet men de padiprijzen weder geleidelijk stijgen. De prijzen regelen zich automatisch naar de bekende wet van vraag en aanbod. Neemt de inlandsche voorraad af, dan stijgt de prijs, totdat het niveau bereikt wordt waarop weder rijst van buiten kan worden aangevoerd. Van af dat oogenblik regelt de prijs zich naar de buitenlandsche rijst, met dien verstande dat de inlandsche rijst enkele centen lager verkocht wordt dan buitenlandsche rijst. Uit het voorgaande volgt, dat invoer van rijst in hoofdzaak zal geschieden in de laatste maanden voor den grooten oogst, wanneer de binnenlandsche rijstvoorraden geslonken zijn. Tevens blijkt hieruit dat een verhooging van bet invoerrecht op rijst, weinig zou hejpen om de paniek weg te nemen die bij het invallen van den grooten oogst ontstaat door schijnbare overproductie, want juist in die maanden is er praktisch geen inv.oer. Tegen verhooging der invoerrechten geldt nog een ander bezwaar. Hoe hooger men door kunstmatige middelen den prijs opvoert, hoe grooter de daling wanneer toenemende productie ons later mocht dwingen om op vreemde markten te concurreeren. Op dit oogenblik dekt de rijstproductie nog niet ten volle het eigen verbruik. De productie nadert echter de grens waarop uitvoer noodig wordt en in den laatsten tijd worden dan ook de voelhorens in verschillende richtingen uitgestoken. Denierara, waar de toestanden in veel opzichten gelijk zijn aan de onze, heeft een belangrijken uitvoerhandel in rijst. Het schijnt niet onmogelijk, dat ook Suriname met dit artikel concurreerend optreedt op de West Indische marken. Van welke beteekenis de rijstcultuur is voor onze kolonie, blijkt o. m. uit het feit, dat een jaar of tien geleden Suriname nog 50 tot 60 duizend balen rijst jaarlijks invoerde, terwijl in 1922 die invoer was gedaald tot 9528 balen,. Voor padi werd in den aanvang van het jaar betaald 9 ft 10 cent per kilo. In de maanden Juni tot begin September steeg de prijs tot 11 en 12 cent, om daarna —na het intreden van den grooten oogst —te dalen tot 7 en 8 cent. Volgens opgaaf van den veilingmeester werd zelfs een oogenblik in üctober 6 cent betaald per kilogram padi. Eind December stond de prijs weder op 8 cent. --- Productie van den kleinen landbouw in 1922: PRODUCT.. jnOEVEELHEip.j MA KT PR IJS. Padi * | 12.650.844 K.G. I 6 ft 12 et. per K.G. Mais I 1.480.348 „ | f 3.25 ft f 5.50 p. zak. Kokosnoten 2.088.523 stuks , 6 ft 10 ct. p. stuk." Aardvruchten 2.050.697 K. G. j , Bananen 447.833 bos ! 75 ü 90 ct. p. bos. Sinaasappelen i 344.657 stuks j Peulvruchten ! 29.138 K.G j Bacoven i 419.833 bos. ( 12 ft 20 ct. p. bos. Koffie ! 137.019 K.G. ; 48 ft 55 ct. per K.G. Cacao 461.060 K.G. | 28 ft 35 ct. per K.G. 5*" Kokosolie t 12,50 tot t 18,50 p. blik van 18 L. --- De BALATA INDUSTRIE. Het afgeloopen jaar zijn interessante cijfers bijeengebracht omtrent de balata industrie, door eene Commissie bestaande uit de heeren J. G. van de Stadt, administrateur van financiën, J. W. • Gonggrijp, bcheershoutvester en A. N. A. van Amson, gouvernements landmeter. Zij had in opdracht om na te gaan, ol verlichting van lasten voor dit bedrijf noodzakelijk was. De gegevens betreffende het jaar 1921 tot grondslag nemende, berekende de Commissie, dat de kostprijs per kilogram balata van de vier grootste exploitanten schommelde tusschen f 3,27}» en 1 dus gemiddeld f 3,59 bedroeg. Dit cijfer omvat alle kosten, met inbegrip van de vracht naar Europa of Amerika. Niet medëgcrekend zijn alleen verliezen ontstaan door indroging, of door het verloren gaan van balata bij transport over de watervallen, terwijl eveneens'buiten beschouwing bleven korting voor contante betaling, courtage, koersverlies, enz, Hel arbeidsloon bleek gestegen te zijn van ! 1,15 per kilogram in 1911, tot f 1,72 in 1921. [)e algemeene kosten stegen in hetzelfde tijdvak van 53 cent per kilo tot 81 cent. De aan het Gouvernement te betalen rechten (in hoofdzaak retributie en concessiegelden) stegen van 32) j cent per kilogram in 1911, tot 51 cent in 1921. De Commissie nam aan, dat de totale kostprijs van balata gestegen was van f in 1911, tot f 3,59 in 1921. De marktprijs heeft geenszins gelijken tred gehouden met de stijging der exploitatiekosten. Kind 1921 stond de prijs zelfs belangrijk lager dan in 1911. Met verloop in die jaren was ongeveer aldus: in 1911 stond de markt op ongeveer f 4,60 per kilogram. Deze prijs handhaafde zich met eenige schommelingen tot in de tweede helft van 1913 een daling intrad. Deze bereikte haar toppunt in 1914, toen in Juli balata slechts f 2,75 per kilo noteeerde. Daarna herstelt de prijs zich geleidelijk tot een niveau van vijf gulden en meer in 1918 en 1919. Zelfs noteert in het laatste jaar balata een oogenblik zes gulden. Het jaar 1920 brengt een nieuwe daling, die zich voortzet in 1921.- De laatste maanden van dat jaar noteert balata niet meer dan f 3,50 per kilogram. Ook in 1922 blijft de prijs gedrukt, doch aan het eind van dat jaar zien wij den prijs weder eenigszins stijgen en de eerste maanden van 1923 loopt deze zelfs op tot f 4,50 en hooger. (Zie voor verdere bijzonderheden de statistiek hieronder). De Commissie was van oordeel, dat er een marge van ten minste 80 cent per kilogram noodig is boven den kostprijs van het product, wil er van een behoorlijke winst in het bedrijf sprake kunnen zijn. Bij een kostprijs van f 3,60 zou dus de marktprijs ten minste f 4,40 moeten zijn om van een rendabel bedrijf te kunnen spreken. Het rapport van de Commissie werd ingediend 7 September 1922. Zij nam aan, dat bij den toen geldenden marktprijs het bedrijf een verlies opleverde van ongeveer veertig cent per kilogram en achtte eenige verlichting van lasten gerechtvaardigd. Zij stelde daarom voor om tijdelijk het concessierecht (bedragende normaal 1% cent per hectare) en de retributie op het verkregen product (bedragende 15 cent per kilogram) met een derde te verminderen. .Overeenkomstig dit voorstel, werd door den Gouverneur een ontwerp ingediend bij de Koloniale Staten, om de genoemde rechten met een derde te verminderen gedurende het tijdvak van 1 Juli 1922 tot eind 1923. Een beslissing hieromtrent was bij het ter perse gaan van dit verslag nog niet genomen. De Commissie wees er op, dat ook als de voorgestelde verlaging werd aangenomen, de hier geheven rechten nog aanzienlijk hooger bleven dan in Demerara (zie de statistiek hieronder). Als men dit in het oog houdt, is het zeker een opmerkelijk teit, dat de Consolidated Rubber and Balata Estates, die met hare millioenen hectaren beslaande concessiën een overheerschende positie innam in Demerara, het afgeloopen jaar besloot'tot liquidatie. Het meerder weerstandsvermogen van de Surinaamsche induslrie, hangt waarschijnlijk samen met de wijze van exploitatie. In Suriname wordt een grooter stamoppervlak afgetapt dan in Demerara is toegestaan. De gemiddelde productie per arbeider is dan ook hier veel grooter dan in Demerara (zie hieronder). Doch ook in Venezuela, waar de boomen bij de exploitatie worden omgekapt en volledig uitgebleed, schijnt het afgeloopen jaar de industrie belangrijk te zijn ingekrompen. De juiste oorzaken daarvan zijn aan de Vereeniging niet bekend. Komt in dezen staat van zaken geen verandering, dan bestaat er kans dat de wereldproductie van balata (een product dat slechts in enkele Zuid Amerikaansche landen gevonden wordt) in de toekomst belangrijk zal verminderen. Het is echter mogelijk, dat de ingetreden prijsstijging aanleiding geeft om het bedrijf weder uit te breiden in Demerara en Venezuela. Volgens de aangiften van belanghebbenden, waren hel afge-' loopen jaar in het bedrijf werkzaam 1610 arbeiders. De aanvoer van ba/ata bedroeg te Paramaribo 359.446 kilogram, te Nickerie 183.399 kilogram, terwijl van particuliere terreinen werd aangevoerd 2817 Va kilogram. Totaal alzoo 545.6623£ kilogram. De gemiddelde productie per arbeider bedroeg dus 339 kilo- gram. . Aan retributie, concessie-recht, enz. werd door concessionarissen betaald f 230.931,95, wat overeenkomt met cent per kilogram verkregen concessie balata. Voor vergelijking dezer cijfers met vorige jaren zij verwezen naar de tabellen hieronder. Het is wel opmerkelijk; dat waar de gemakkelijkst bereikbare vindplaatsen uitgewerkt zijn en dus de arbeiders dieper het bosch moeten intrekken, de gemiddelde productie per arbeider in den loop der jaren aanzienlijk gestegen is. Men schrijft dit toe aan een betere selectie der arbeiders. Wellicht draagt daartoe ook bij de meerdere concentratie van het bedrijf, mogelijk geworden onder het stelsel der balata verordening 1914. In ieder geval is de hoogere productie per arbeider een gunstig verschijnsel tegenover de zoo vaak geuite vrees,.dat het bedrijf zal moeten worden gestaakt door uitputting der bosschen. Het aantal concessiën ging terug van 67 tot 48, doch de oppervlakte in concessie verminderde slechts van 4.576.300 HA tot 4.392.700 H. A. De exploitatie op particuliere terreinen leverde nog geen drie ton balata op, hoewel aan het eind van het jaar nog 26 vergunningen loopend waren, tot een oppervlakte van 17703 H. A. Ook het kleinbedrijf is niet van veel beteekenis. De voormelde Commissie berekende dat het kleinbedrijf slechts een veertigste levert van de totale productie. ' Hoewel het afgeloopen jaar drie terreinen met een oppervlakte van ongeveer 800.000 H. A. in onderzoek waren uitgegeven, schijnt aan exploratie van nieuwe terreinen weinig te zijn gedaan. De zoogenaamde tweede zóne blijft voorloopig buiten exploitatie. Tot ontginning van chickle of kauwgom, als nevenbedrijf, is het totdusverre niet gekomen. De aanwezigheid van de Pendare, de boom die dit product levert, is echter op verschillende plaatsen aangetoond. Een proef met exploitatie van chickle in Demerara genomen, schijnt op mislukking uitgeloopen te zijn. --- Cijfers betreffende de balata exploitatie in Suriname, over de laatste tien jaren. .? | - jé 5 ! ! 1 « I CL 53 o . Z_ _ | • j ■ 7 1913 : 233 2.174.546 ll.A. 31 1.690.000 MA i 7000 1186 ton 169 K.G. 1914 224 1.600.105 — ' — . 6000 1018 „ 170 „ 1915 j 44 3.715.900 „ 3 482.100 „ 1238 196 „ 158 „ 1916 ; 59 5.017.400 „ ; — • — 3645 760 . „ 209 „ 1917 i 65 ' 5.526.100 „ 7 1.734.200 . 2716 883 „ 325 „ 1918 61 ! 5.497.200 „ 9 2.224.800 „ 2246 662 , ! 304 „ 1919 60 6.300.300 „ 4 2.271.100 . 1796 455 „ j 275 „ 1920 ; 70 ! 5.166.100 „ 7 3.167.200 . 1694 442 „ 262 . 1921 67 4.576.300 3 620.000 „ 1503 484 . 322 „ 1922 i 48 : 4.392.700 „ 3 797300 „ 1610 | 543 . 339 „ ; . I - ' I - - ' (*) Hij deze productie van domeinlanden, komt nog de aanvoer van particuliere terreinen, die de laatste ja gewoonlijk slechts 2 a 3 ton bedroeg. --- Balataprijzen per kilogram op de markt te New York [niet leesbaar] laatste 12 jaren: 1911 1912 191S 1914 191S 1916 : ( Januari f 4,65 f 4.70 f 4,80 f 3,55 f 2,95 f 3,40 ! April 4,55 4,95 4,40 3,60 3,10 3,75 - Juli 4,55 4,70 4,05 2,75 3,10 3,95 October 4,60 4,70 3,70 3,10 2,90 4,40 ~ " """ 1 "1,r ~~~ ~' ~~ " ~ 4 1918 1919 1920 1921 1922 19i •Januari 1 4,65 f 5,10 f 4,50 f 3,80 f 3,80 Jan. I April 5,05 5,30 4,35 3,80 3.70 Kebr. 1] Juli 5,25 6,05 4,35 3,85 3,80 Mrt. § October 5,25 4,90 3,80 3,50 3,75 April R j --- DE GOUDINDUSTRIE. Van de totale productie ad 374 kilogram, was wede grootste deel (230 kilo) afkomstig van de Compagnie des i d'or de la Guyane hollandaise, die haar placer heeft in te11 gebied. De kleine toenemtng der productie vergeleken mi vorig jaar (351 kilo) komt ook geheel voor rekening van dit - Het placer der Maatschappij Sarakreek werd het alcel, jaar bezocht door den ingenieur professor Grutterink. Eet is ontworpen voor een krachtige hervatting vdn de machina!; ginning van dit placer. Inmiddels werd de maatschappij eerste maanden van 1923 omgezet in de N. V. Maatschapf pita, met een kapitaal van een half millioen gulden, gevest J Amsterdam. c Behalve de twee bovenvermelde ondernemingen, is het ■ geheel in handen van kleinontginners, die bleven sukkelen ■ in het vorig verslag vermelde moeilijkheden (weinig looneBt drijf, moeite om crediet te vinden voor het uitrusten van em ties, onvoldoende middelen om te prospecteeren naar nieum reinen). Door belanghebbenden werd een verzoekschrift inpWr bij den Gouverneur, om verruiming van de gelegenheid tot H zoek naar delfstoffen. De benoemde Commissie van Ti* ( zal ook daaromtrent van advies dienen. Bo< Het fiasco van de goudbaggeronderneming Tiffany (opgericB f der dat zelfs het te bewerken terrein onderzocht was) werdV1 in het vorig verslag vermeld. De laatste arbeiders van Fo*f keerden in Januari te Paramaribo terug. Eind November da door den heer Tiffany opgerichte Liberty Development Co bij* aanzegging aan het Gouvernement, dat zij afstand deed vaH rechten voortvloeiend uit de haar door de wederzijdsche goiitl menten van Suriname en Fransch Guyana verleende conce.«< f 10.000 hectaren in de Marowijne.' T. * Het placer van de Guyana Goud Placer Maatschappij, M' _ jaar stop gezet, is sedert niet weder in exploitatie genomen. ™ In 1922 werden 48 concessiën tot ontginning van delfstof.! leend en 62 concessiën hernieuwd. De totale oppervlakte i: 1 cessie uitgegeven bedroeg in: ™ De laatste vier jaren bedroeg de uitgegeven oppervla „ concessie tot ontginning van delfstoffen (bauxiet niet inbegre ;oi 1919 aantal concessiën 118 totale oppervlakte 181.390! 1920 96 „ „ 118.856 ;■ 1921 76 . 65.110 1922 „ 110 „ 76 198 " --- Vergelijkende cijfers betreffende de balata exploitatie in Suriname en Demerara. Uitvoer (*» Aantal arbeiders Uitvoer Betaalde rechten a. h. Betaalde rech- Uitvoer. () ■ Aantal arbeidtrs. p arb .n K G Gouvernement. ten per kilogram. Jaar. < : ; ~ Sur. Dem. Sur. J Dem. Sur. Dem. Sur. Dem. Sur. Dein. 1916 911 657 3645 4172 250 157 1 345.717 I 103.482 ! 0.38 1,0.16 1917 1034 724 2716 4061 382 176 442.748 M 07.757 0.43 0.15 1918 625 548 2246 3472 278 158 327.487 88.960 0.52 0.16 1919 494 586 1796 3818 275 146 349.190 97.414 0,71 0,17 1920 433 487 1694 4075 255 120 304.238 90.732 0.70 0.19 1921 464 631 1503 3825 309 165 248.211 93.411 0.54 0.15- 1922 396 410 1610 ? 246 ? 230.932 ? 0,43 ? • Het uitvoercijfer verschilt vaak belangrijk van het productiecijfer. In 1922 bedroeg de totale productie van domeinland en particuliere terreinen 546 ton, terwijl uitgevoerd werd 3Ü6 ton. --- Statistiek der goudproductie in 1922: r-. . . Hoeveelheid li , District. ij in giammetßl q '3 ; I Surinam-e: » S. E. Alfred i 298 H E. Anthony 4749 ff J. Babb j 608 || H. W. Brink-Dorleben 607 K E. V. Conrad 29702 Hj A, F. C. Curie! i 878 ■ M. J. Durfort j 2187 |. ■A. Erat en Abraham Laat 28 ftl A. F. Eerwaard jj 533 I M. L 'Emanuels 130 H F. G. H. Gessel 2313 Bj F. Groenhart 1368 V J. M. F. Gros 81 ■ 'J. J. Moltuin 410 ft W. James | 163 V W. M, Kaarsbaan >| 4161 B H. C. Klink echtten, v. J. W. Poeder jl 366 Hj P. M. Landveld J 2652 E E Leons 3330 JË N. V. „Goldfields of Surinam Ltd". 18916 M . H. Mak 9834 II *. Ch. j 131 li N. V. L. & F. de Jon# || 17945 g* N. V. Kodrigues Commercial Co. ! 13 jf N. V. Sarakreek ; 547 E. M. Neumann 1119 Roomsch Katholieke Missie 596 |. F. Sendar 40 w Ch. G. Silos 888 « E. C. Struiken 369 m Surinam Mining Co. i 889 m h( (Zie vervolg in het Tweede Bijblad.) ---