is toegevoegd aan je favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 44, 1946, no 47, 31-08-1946

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TACT EN BELEID

in het dagelijks leven

„Wat Gij wilt, Dat zult gij eerder winnen met uw lach, Dan dwingen met uw zwaard.” Shakespeare.

Het Is geenszins verwonderlijk, dat vele mensen, na de verschrikkelijke oorlog, enigszins uit hun evenwicht zijn geslagen. Alleen de sterken van geest zijn ongehavend uit de strijd gekomen. Persoonlijk weet Ik nog als de dag van gisteren, hoe hard en hardvochtig je In die donkerste tijd zijn kon. Een mensenleven was toch niet In tel. Alle menselijke gevoelens waren niet bij machte dit verhardingsproces tegen te gaan.

Deze verharding van mensenharten, heeft tot gevolg gehad, dat wij nu zo goed als gevoelloos zijn geworden voor de mening van anderen.

Al dat sentimentele gedoe moest nu maar eens uit zijn, dat Is de uitspraak van den mens, die de barre oorlogsnacht heeft overleefd, niet wetende, dat deze uitspraak een veto over het leven der ziel betekent.

In de jaren, die achter ons liggen, moesten wij hard, keihard zijn, moesten wij tegen beter weten In, leven zonder scrupules. Goddank, Is deze tijd voorbij en Is het een eerste vereiste voor het herstel van onze geschonden samenleving, dat wij ons van onze verharde en gepantserde huid ontdoen, en weer open gaan staan voor de klanken, die uit de ziel van onze naasten opwellen.

Vooral zij, die aanspraak willen maken op het geestelijk leiderschap, zullen het voorbeeld moeten geven en niet zoals kort geleden op een vergadering van de F. v. d. A. gebeurde, toen een der leden de vraag stelde of het huisbezoek In 'een a-soclale buurt niet eens gedaan kon worden door de Intellectuelen, omdat hier prachtig studieterrein voorhanden Is, van den voorzitter het onhebbelijke antwoord kreeg: „De Intellectuelen hebben geen tijd, punt. Bedoelde de voorzitter met dit antwoord, dat huisbezoek beneden de waardigheid van den Intellectueel ligt, of verkeerde hij In de veronderstelling dat de gewone arbeider niets anders te doen heeft, dan de stomme uitlatingen van dezen of genen Intellectueel avond aan avond goed te gaan praten?

Vanzelfsprekend, ben ook Ik overtuigd, dat de Intellectuelen, die zich bezighouden met het herstel van ons volksleven, handen te kort komen.

Toch neemt dat niet weg, dat een uitlating zoals geschetst, een droevig gebrek aan tact en Inzicht In de psyche van den arbeider verraadt. Temeer daar deze kwestie zeer gevoelig en voor vele misbruiken vatbaar is.

Dit Is slechts één uit de duizend gevallen. Ons volk Is In al zijn geledingen, ondanks zijn arrogantie, dood- en doodmoe. ledere maatregel ter behartiging van zijn belangen, wordt gezien als een aanval op het volksbestaan.

Laten allen, die belast zijn met de geestelijke wederopbouw van ons volk, als richtlijn aanvaarden: Weest tactvol In uw optreden!

Tact en wijs beleid kunnen ons volk weer in evenwicht Brengen. Evenwicht Is, In dit beslissende tijdperk van ons volksbestaan dringender nodig dan ooit, omdat evenwicht In denken en handelen het kenmerk Is van de veel geprezen Hollandse nuchterheid. A. SNAAUW.

Neen, wendt uw blik niet af!

Zo was het omtrent Mei 1945: de Dood heerst oppermachtig en binnen zijn, vale mantel verzamelen zich degenen, voor wie de klokken der bevrijding nimmer luiden zouden: de gefolterden der concentratiekampen, de slachtoffers van de bombardementen, en van de honger. Nog pogen verpleegsters enkelen uit te leiden en weg te voeren vandaan de snelle greep zijner knokige vingers, nog heffen in een laatst gebaar moeders hun kinderen omhoog, maar het zal wel vergeefs zijn. Het geraamte van den ontvleesden Dood herkent men in allen, die binnen het bereik van zijn gulzige greep vertoeven. En zij vluchten zelfs niet. Hij staat en wacht en houdt bijeen de zijnen, getekend met zijn signatuur. En waarheen ook zouden zij vluchten? In het landschap waar zijn gruwelijke gestalte verrijst, staan uitgebrande puinen, staan gevang enisköepels, marcheren soldaten voorbij en hangt een verzetsman gekruisigd of rijzen kale bomen uit moerassig en ondergelopen land. Kleine mensenfiguurtjes pogen die laatste bomen te vellen. Slechts een vlucht van vogels herinnert aan vroeger en elders, waar niet de dood, maar het leven heerst. In Mei 1945 is deze krijttekening van Maria van Everdingen ontstaan. Ze wordt nu in Zwitserland verspreid ten van de Schweitzer Spende, want in Duitsland, elders in Oost-Europa, in China zijn er nog landschappen van den Dood.

Maar wij, die zijn heerschappij overleefd hebben, mogen ons van zijn beeld niet afwenden, opdat wij ons zouden herinneren in dankbaarheid, wie ons geholpen en gered hebben en opdat we nu zelf bereidvaardig zouden staan om te helpen. Jlet wordt tijd, dat wij van onze nooddruft iets afstaan voor wie alles derven en in de uiterste kommer leven.

Ook voor Duitsland? Ja, ook voor Duitsland!