Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TER HERINNERING AAN WILHELM KAREL NICOLAAS GEERLING

geboren te ’s-Gravenhage 29 Mei 1869 overleden te Amsterdam 5 November 1916,

His soul to Him who gave tt rosé; God iead it to its long repose, lts glorious rest! And, though the warrior’s sun has set, lts light shall linger round us yet, Bright, radiant, biest. Lonofellow.

Na langdurige ziekte is ons Bestuurslid GEERLING op 5 November 1916 van de zijnen en van ons heengegaan. Zijn strijd met het ons allen wachtende was, althans uiterlijk, niet heftig, maar des te meer navrant; langzaam, tergend langzaam, kwam wat komen moest, zóó dat hij in het laatst van zijn leven andere dan de geciteerde woorden van den Amerikaanschen bard tot de zijne maakte:

O Death, no more, no more delay;

My spirit longs to flee away,

And be at rest;

Met zijn goedvinden bezocht ik hem nog acht dagen voor zijn overlijden om zijne handteekening te verkrijgen op een Vereenigingsstuk en snijdend droevig kwam het er toen bij hem uit na de opmerking, dat hij nog slechts vruchten kon verdragen „maar enkel op vruchten kan je niet leven”. Toch was tot slechts twee dagen voor dien zeven en twintigsten October zijn geest nog zoo onverzwakt belangstellend voor al wat hem vroeger bezighield, dat hij zich het oorlogsnieuws dag aan dag liet voorlezen, en dat hij ook Vereenigingszaken nog trouw volgde, al nam hij niet aan de behandeling in woord of geschrift deel. Het doel van mijn bezoek het teekenen van het Eerediploma voor den heer Blom vervulde hij met vreugde; even flitste zijne toen reeds inzakkende belangstelling op bij het spreken over de Vereeniging, die hem zoo lief was en over collega’s, voor wie hij steeds groote vriendschap gevoelde. De onderstelling, dat hij er prijs op zou stellen, dat zijne handteekening op het genoemde stuk niet ontbrak, bleek juist en teekenend voor Geerlino was de zorg, waarmee hij het diploma wilde zien behandeld, teekenend ook de voorzorg om eerst op een ander stuk papier bij wijze van proef zijne handteekening te stellen.

Acht dagen later was hij niet meer en vond de rust, die hem door langdurig lijden tot eene verlossing werd; nog geen veertien dagen nadat ik hem bezocht, volgde een groote schare collega’s en vrienden met zijne weduwe en zijne familieleden de baar, waarop hij naar zijn laatste rustplaats onder de eiken bij de duinen werd gedragen.

Beter dan ik kunnen anderen over de onverdroten werkzaamheid van Geerlino in

Sluiten