is toegevoegd aan uw favorieten.

De katholieke illustratie; zondags-lektuur voor het katholieke Nederlandsche volk, jrg 43, 1908-1909, no 34, 05-06-1909

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet,” antwoordde zij zuchtend. .Onze familie is bij die lieden niet bemind. Mijn vader viel als een offer van dat barbaarsche wraakstelsel. Onder de drie Tipperaryheeren, die met ons aan tafel zaten, bevindt er zich geen, die niet door moord een familielid heeft verloren... Is het wonder, als men bij de gedachte aan zulke dingen huivert ?”

»De dames zullen toch wel verschoond blijven?” zeide ik. »0, zij vermoorden de vrouwen slechts in haar hart,” hernam zij. «Wat bekommeren ze er zich om hoe vele weduwen en weezen zij het hart breken ?” «Kan sir Barnett zijn goederen niet verkoopen en zich elders vestigen ?” «Dat kan niet,” antwoordde zij vastberaden, «en hij zou het ook niet verlangen. Gave God, dat zij ineen ander deel der wereld lagen. lederen dag is voor mij een dag van angst. En vooral tegenwoordig, nu er sprake is een paar pachters

op onze goederen uit hun woning te zetten. Mijn broeder wil een deel van het Cappamoyne-land aan het park trekken en dat zal kwaad bloed zetten, ofschoon hij bereid is iedere schadeloosstelling, die in zijn vermogen is, te-geven.” Zij had ernstig gesproken, mijn hart sloeg onstuimig en ik wenschte dat het in mijn macht mocht staan, haar van alle bezorgdheid te bevrijden. Ik herinnerde mij het voorval, dat mij op den terugweg van mijn eerste bezoek overkomen was, en mijn o-eest werd&vervuld door de gedachte, dat de gewapende kerel achter de heg op sir Barnett had geloerd. «Koestert uw broeder vrees?” vroeg ik . .. . , «Neen vrees mag een landheer in Tipperary met bij zich laten opkomen, hij vreest niemand en zal zich nooit laten afschrikken van wat hij eenmaal als doelmatig heelt erkend en met zijn geweten voor God kan verantwoorden. , JWn hadden nu het einde der serre bereikt. Miss Barnett opende de deur die naar den bloementuin voerde, en trad naar buiten. De maan stond aan den hemel, geen blad bewoog zich en geen creluid werd gehoord. Zij scheen in gedachtenverzonken; mocht zij spreken of denken, ernstig of vroohjk zijn, voor mij was zij het beminnelijkste aller wezens. Toch durfde ik haar mijn gevoelens met openbaren. Verder inden loop van den avond werd muziek gemaakt. Miss Barnett begeleidde haar zang met de piano. Ik beijverde mii om de muziekbladen voor haar om te keeren en zocht door allerlei opmerkzaamheden mij verder aangenaam bij haar te maken. Het vertrek, dat mij in Knockgriffin werd aangewezen, was

groot en met prac htgesLuffécrd.l >e maan scheen in vollen glans op het park, haar bleek licht spiegelde zich af op de smalle strepen van de Suire, die hier en daar door mijn venster tusscheh het geboomte te voorschijn kwam.lk sloot het raam en legde mij te slapen om van de beminnelijke meesteres van het Tipperary-kasteel te droomen.

Den anderen morgen waren sir’Denis en zijn gasten reeds met ’t eerste hanengekraai op de been om den forellen der Suire een bezoek te brengen. Het gezelschap begaf zich met de hengelroeden op weg. Het was een prettig uitstapje en wij kwamen hongerig aan het ontbijt terug. De tafel, met geurige bloemen versierd, bood het beste aan wat landstreek en jaargetijde leveren konden; haar schoonste sieraad was zeker de meesteres, die bewonderenswaardig de honneurs waarnam. »Ik heb ’t plan,” zei

sir Denis, »om hedenmiddag de holen van de Gatte-bergen eens aan u te laten zién. De rit daarheen is wel wat ver, maar het schoone landschap onderweg stelt ruimschoots schadeloos voor de moeite, en de holen zijn inderdaad wondervol. Wat zegt gij er van, kapitein Stapleton ? Daar gij vreemd in deze landstreek zijt, zoo zal uw stem voor ons beslissend wezen.” «Dan stem ik voor de holen, ten minste indien miss Barnett niets tegen het plan heeft in te brengen.” En de schoone gastvrouw schonk aan het plan ook haar goedkeuring. Onze rit duurde lang en voerde ons door eene woeste, romantische streek. In het Zuiden verhieven zich schoone bergreeksen, en toen wijden Gallis naderden, werd de natuur steeds stouter en grootscher. Voor het bezoek der holer werden twee gidsen met den noodigen voorraad van kaarsen • , meegenomen. «Ik denk niet, dat degenen, die reeds eenmaal door de holen gekropen zijn, lust hebben dit voor de tweede maal te doen," merkte sir Percy op, toen wij ons gereed maakten een akelige gang binnen te treden van drie a vier voet hoogte en omstreeks dertig voet lang, die plotseling aan een steilte eindigde, zoodat men daar langs een zestien voet hooge ladder moest afstijgen. [wordt vervolgd)

NIEUWE TIJDEN VOOR DEN MIDDENSTAND Bij koninklijk besluit van 15 Sept. 1908 No. 49 is ingesteld een commissie, met opdracht een onderzoek in te stellen naar den toestand van den handeldrij venden en industrieelen middenstand, welke commissie den naam draagt van «Commissie voor de Middenstandsenquête”.

HET BESTUUR DER ZUIDELIJKE AFDEELING VAN DE STAATSCOMMISSIE VOOR DE MIDDENSTANDSENQUÊTE die verleden week Woensdag vergaderde ten stadhuize van Noord-Brabant's hoofdstad. Van links naar rechts de heeren: J. Scliaepkens van Riempstjr., Maastricht; A .Huson, Vlissingen ; Dr. J. Nouwens, (voorzitter) Heeswijk; F. de Vries, secretaris, Amsterdam.

pftnsfssffffsT TN DE PATRONAATS-AFDEELINGDERROTTERDAMSCHESt. JOSEPHS-GEZELLEN, PRINSESSEFEESTm UJgi LUD Q p> VICE.PRESIDENT PATER SIEMES O. P. De jongens, met keurige breede Oranje-sjerpen getooid, vormden een fraaie groep rondom het de buste der Koninklijke Moecjer,