is toegevoegd aan je favorieten.

Tijdschrift voor wetenschappelijke pharmacie, jrg 6, 1864, 1864

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afwijkende meeningen. Volgens Du Hal d e zouden de Chinezen de Rhabarber op verhitte steenen platen droogen; hij de bewoners der steppen zou daarentegen deze arbeid door schapen verrigt worden, wien men de geregen wortels °tö den hals hangt. Voor het kiemen der zaden inden grond, zou volgens denzelfden berigtgever, een soort bergrot: Hypudaeus aspalax Pa 11., door omwoeling van den grond , gfoote diensten doen. Roy 1e schrijft over den oorsprong der Russische en Chinesche rhabarber als volgt: De eerste wordt door de Chinezen naar Kiachta, aan de Russische grenzen, gehragt, volgens het tractaat van 1772, namelijk uit de provmcie Schensee, thans Kansu (blijkbaar identisch met Cansul), tusschen 35° en 40° N. Br. en van de grenzen van Thibet, zoo al niet van Thibet zelf (95° O. L. en 35° K. Br.) De Chinesche rhabarber, welke over Canton komt, groeit volgens getuigenis der Missionarissen inde sneeuwgebergten der provincie Letsehuen (waarschijnlijk identisch roet Sitsehuan) 100°—105» O. L, en 260—35° N. Br. en wordt door de Chinezen Jai-hoang genoemd Deze aanteeheningen komen met de berigten van C a 1 a u op eene treffende wijze overeen. Volgens Cal au wordt inden herfst al dein de provincie Gansui ingezamelde drooge rhabarber öaar de stad Sinnin, de woonplaats der leveranciers, gehragt, in zakken van paardenhaar, circa van 200 pond verpakt, op kameelen geladen en door Mongolen naar Kiachta, aan de andere zijde naar Canton , Macao en zelfs fcaar Peking gebragt. Kiachta heeft zijn aanzijn alleen te banken aan den handel met China, waarbij, naast de thee, heiligt de rhabarber de grootste rol speelt. Zuidelijk van Raikal-See, aan den regter oever der Selenga, nog op Siberisch gebied gelegen, stelt Kiachta de eindstapelplaats daar van den groeten handelsweg der karavanen, welke van Peking de geheele Mongoplsehe hoogvlakte doorsnijdt, fet aan de nog 4060 voet boven de zee gelegen Urga, de laatste Mongoolsche plaats van eenigen naam, van waar het ferrein naar Kiachta snel 2000 voeten afdaalt.

107