is toegevoegd aan uw favorieten.

Vrij Nederland; je maintiendrai-onafhankelijk weekblad voor alle Nederlanders, jrg 2, 1942, no 50, 11-07-1942

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN BEWOGEN ZITTING

OP EEN SNIKHETE zomermorgen kwam de Rijksdag, zooals gewoonlijk, bijeen in de Kroll-Opera, waar deze grootste en eenstemmigste mannenzangvereniging ter wereld, bestaande uit de op strikt democratische wijze gekozen afgevaardigden van het Grootst-Duitse Volk, zich reeds herhaalde malen geoefend had in het onstuimig zingen van het Horst Wessellied en het in machinegeweer-tempo ratelen van “Sieg Heil! ”

Ditmaal echter was het programma veelzijdiger; er stonden op de agenda, behalve, Hitler, meerdere sprekers vermeld. In het volste vertrouwen, dat hem niet anders dan een negen en negentig komma negen en negentigprocentige meerderheid te wachten stond, had de hemelgezant met de scheve voorhoofdslok de leden namelijk uitgenodigd open en eerlijk hun mening over Hitlers oorlogvoering te zeggen; hij wilde de valse aantijging, met kwaadaardige bedoelingen rondgestrooid in vijandelijke landen, als zoude Groot-Duitsland geen democratie met vrije meningsuiting zijn, niet langer op zich laten zitten.

Nadat maarschalk Goering, in een dubbele doodskophuzarenuniform gehuld, de vergadering geopend had, verrees te midden van een oerwoud van microfoons de magere gestalte van generaal Steifinderhaltung, een der oudste partijgenoten, die bij de Ilrauhausputsch van ’23 Hitler met een gatje in de gereedstaande vluchtauto geholpen had, en daarom het ijzeren Kruis met de Eikenblaren droeg. Hij las met duidelijke stem de volgende motie voor: “ Dat, de Rijksdag, ongeacht de bewondering voor de dapperheid en het uithoudingsvermogen der strijders in buitengewoon moeilijke omstandigheden, speciaal aan het oostelijk front, geen vertrouwen bezat in de centrale oorlogsleiding.” Onder zeer begrijpelijke doodse stilte zeide hij, dat hij deze motie slechts met één doel ter tafel hafi gebracht, nl. om de oorlog in de kortst mogelijke tijd te winnen. De situatie was ernstig; maar wanneer hij over blaam sprak, dan wilde hij de leden vooraf waarschuwen, hun geüniformeerde nekken niet in oostelijke richting te draaien, naar het front; maar recht voor zich uit te blijven staren, naar de regeringsbank, waar hij in figuurlijken en letterlijken zin verschillende leemten zag.

(Horch! Horch! en geroep van: De Fuehrer is aan het front! bij zijn soldaten!)

Generaal Steifinderhaltung ging onverstoorbaar door: “De Fuehrer is niet op het oostfront. Hij zit in Berchtesgaden en drinkt onder een tuinparasol gezeten, onafgeroomde melk. Maar dat is slechts bijzaak, ook al getuigt het van gebrek aan parlementaire wellevendheid.” De hoofdzaak was, dat dit wettig gekozen parlement de mening van het Duitse volk weer diende te geven; en de Man in de Puinhoop zei heden kort en krachtig: “ 'Wij zijn bezig ons dood te winnen; en dat is de schuld van het hele, Hitlerstel.” (Een zwak Horch! Horch!)

Libye en Egypte zijn streken vol luchtspiegelingen, riep de spr. met stemverhef-

fing uit. Straks krijgen we weer triomfantelijke foto’s van een brigade van de Todt-organisatie, bezig om met beitels en schuurpapier de Sfinx een strikt Arisch uiterlijk te geven. Maar met dergelijke propagandatrucs winnen we de oorlog niet. De werkelijke Sfinx is een noordelijk mensdier, dat in het Kremlin woont, het Kremlin, dat wij nog altijd niet hebben kunnen bereiken.

Spr. nam een slok water, en zei: “ Indien ik niet de innige overtuiging had in een democratische vergadering te spreken, dan zou dit glas water mijn Socratische gifbeker zijn.” (Applaus) “ Wij zijn in deze vergadering niet gewend te spreken; geen wonder dus dat ik schor ben; schor vooral van ontroering om de millioenen, die tevergeefs gevallen zijn in de strijd tegen een vijand, die op de meest roekeloze wijze is onderschat. Wat doet ons Intelligent Servies? Weerloze Joden afmaken, dat was alles wat ze met succes klaar speelden! De zogenaamde moordenaars van Heydrich pakken, daar is dit stel kerkeschenners ook knap in. Maar waarom hebben ze ons in Juni ’4O niet verteld, dat we al pootjebadende Engeland hadden kunnen veroveren? Sinfisdien heeft het sprookje van de Duitse watervrees Groot-Duitsland tot een aanfluiting gemaakt van de Ijszee tot het Grote Slavenmeer in Canada. Wij zijn nooit boven het peil van een onderzeevarende natie uitgekomen; wat opzichzelf ook zijn verdiensten heeft. Maar om op het Intelligente Servies terug te komen. Waarom hebben . deze heren ons niet gewaarschuwd, dat Rusland evenveel tanks had als wij; een grotere luchtmacht dan wij; plus industriegebieden achter de Oeral?

Maar afgezien daarvan: verbeeldde Hitler zich, de oorlog te kunnen winnen met Sinterklaas-spelen? In het 'Westen waren alle surprises gelukt; maar was dat een garantie, dat het in het Oosten net zo zou gaan? In alle geïllustreerde tijdschriften werd Hitler met behulp van hevige opmaak als de aartskindervriend afgebeeld. Welnu! elk kind had hem kunnen vertellen, dat de Russen niet rneer aan Sinterklaas geloofden. Maar sinds het bezoek aan Napoleon’s graf was er blijkbaar een kronkel in Hitler’s hersens scheef gaan liggen. Waarom anders was hij precies op de 22ste Juni deze veldtocht begonnen? Waarom had Goebbels, die zich reeds ter gelegenheid van de Schlacht um Britannien als een aartsleugenaar had laten kennen, weer met tussenpozen van nauwelijks drie weken gelegenheid gekregen-, de vijand te omsingelen, en te her- her- her-omsingelen? Nu de kastanjes weer dik in dé bomen zitten, en een twede winterveldtocht voor de deur staat, acht ik het mijn vaderlandse plicht, de centrale legerleiding ter -verantwoording te roepen voor een serie bloedige blunders. Sebastopol heeft honderdduizenden doden gekost, enkel om Hitler’s bloederige ijdelheid te kietelen. Onze westerburen, die volgens alhier gedane uitspraken een der edelste bestandde'ien der Germaanse volkerenfamilie vormen, hebben een wijs spreekwoord: “Veel

beloven en weinig geven, doet de gekken in vreugde leven.” Wie heeft ons eindeloos de eindoverwinning beloofd? Een gek! En daarmee bedoel ik niet Hess, die met een opvallende vertraging van 24 uur zijn brevet van krankzinnigheid kreeg, maar. . . .”

Hier zweeg de spreker stil. Naast Goering dook de per raket-vliegtuig uit Berchtesgaden toegesnelde Fuehrer op. Uit pure gewoonte stoof de vergadering, met inbegrip van de Horch !-roepers van daarnet overeind en brak in het Horst Wessellied los; maar met een machtig handgebaar legde Duitsland’s opperrechter hun het stilzwijgen op. “Wie heeft Weenen, Praag, Kopenhagen, Oslo, Amsterdam, Parijs, Belgrado en Athene veroverd, om van Helsinki, Boedapest, Sofia en Rome beleefdheidshalve te zwijgen? ” brulde bij. “Generaal Steifinderhaltung, of ik? En, wanneer ik zogenaamde blunders bega, dan wortelen die in het oereigenste karakterwezen van het Duitse volk, waarvan ik de incarnatie ben, en gij de vertegenwoordigers zijt! Daarom zijn mijn blunders, uw blunders en ons aller blunders een-ipot-nat; daarom had Steifinderhaltung net zo goed thuis een alleenspraak kunnen houden! Gij alleen weet, dat ik slechts de eerste dienaar van het duitse volk ben. Stemt gij voor de motie-Steifinderhaltung dan stemt gij niet alleen tegen u zelf, omdat mijn blunders uw blunders zijn, maar gij zorgt ook, dat de vermaledijde Londense radio een afschuwelijk gehuil aan kan heffen. Stemt gij tegen, dan zal heel Groot-Duitsland juichen! Maarschalk Goering, laat de deuren der koffiekamers links en rechts achter mijn spreekgestoelte openwerpen. Laten de bokken generaal Steifimderhaltung volgen naar links; laten de getrouwe schapen de weg naar rechts inslaan! ”

Daarop ging de Fuehrer zitten, en veegde tersluiks een dikke druppel volle melk af, die uit zijn. snor langs zijn kin was komen biggelen. In wilde drommen stormden de Rijksdagleden naar de rechtse koffiekamer; de meesten zelfs in de ganzenlooppas. General Steifinderhaltung schreed geheel alleen en doodsbleek naar de linker deur. Achter die deur stond de “ Partijknoet ” (het Duitse equivalent van “ Party Whip ”) met een machinegeweer opgesteld: Himmler in eigen persoon. Het Sieg-Heil!-geknetter in de rechter koffiekamer overstemde Himmler’s salvo, zodat het decorum volkomen bewaard bleef.

Generaal Steifinderhaltung’s kleren werden aan de Groot-Duitse voddeninzameling toegevoegd; en boordevol vertrouwen in de centrale oorlogsleiding ging de vergadering uiteen, met innige zekerheid de nieuwe winterveldtocht afwach•tend, geschraagd en gesteund door het warm besef, dat niets heerlijker is, dan allen tezamen elkanders blunders te dragen. A. Den Doolaard.