is toegevoegd aan uw favorieten.

Vrij Nederland; je maintiendrai-onafhankelijk weekblad voor alle Nederlanders, jrg 3, 1942, no 8, 19-09-1942

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IiEZERS

PARLEMENT

De lezers kunnen op deze bladzijde meeningen of denkbeelden te kennen geven ten bate van de nationale zaak, onafhankelijk van de opvattingen der redactie

EEN SOLLICITATIE

Geachte Redactie, Ik heb met groot genoegen in Vrij Nederland gelezen, dat er dringend behoefte bestaat aan een geschikten Ambassadeur voor de Soviet Unie.

Als Nederlander zonder staatsburgerschap, anti-Fascist ex-lid van de Internationale Brigade in Spanje, strijder vcwr volk en vaderland in Zuid-Celebes, in “de Gelebesexpeditie van 1905-1906,” met een schitterende opleiding, gedurende de laatste veertig jaar gaande den weg van de hardste levenservaringen, ben ik door de Hollandsche zeelui in dit tehuis gekozen als een bijzonder geschikt candidaat voor deze moeilijke positie.

Ik kleed mij in het oogloopend eenvoudig, draag een pet, geloof niet in medailles en spreek een ieder aan met “tovaritsj.” Ik ben een fel voorstander van de algeheele wijziging van het Nederlandsche Scheepvaartcomité, thans meer nog dan ooit te voren, omdat onze ervaringen ter plaatse met dit lichaam uitermate afkeerwekkend zijn en de strijd om buiten de nor te blijven moeilijk is.

Gezien bovenstaande prachtige staat van dienst, kan het niet moeilijk zijn een zoo uitzonderlijk en bizar personage als Ambassadeur voor de Soviet Republiek te kiezen.

Met de meeste Hoogachting, namens de Nederlandsche zeelieden, J. J. L.

Gaarne zouden wij U bij de Regeering willen aanbevelen als Ambassadeur te Moskou, maar daartegen bestaan eenige bezwaren. Ten eerste houdt de Regeering zich gewoonlijk niet aan onze aanbevelingen; ten tweede lijkt ons uw leeftijd een bezwaar. U moet ongeveer 60 wezen. De Heeren zitten namelijk ernstig op het geld en zij rekenen natuurlijk fluks uit, dat zij U binnen weinige jaren reeds een ambassadeurspensioen moeten betalen.

Een ander bezwaar ligt misschien bij de Russen. Èussische ambassadeurs dragen geen pet en gaan niet opmerkelijk eenvoudig gekleed. De Ruisen vinden dat de gezanten van andere landen zich ook als esdragers moeten vertoonen. Dat zou voor U ongemakkelijk wezen aan den hals. Men moet wel een Churohill zijn om met een siremsuit op het Kremlin te kunnen verschijnen.

Verder konden wij verschillende van uw aanspraken op de post zeer apprecieer en: Het is daarom jammer dat aan Uw benoeming zooveel bezwaren in den weg staan. Wij ontraden U reeds geld te besteden aan gezegeld papier voor een sollicitatie.

Jn vertrouwen kunnen U meedeelen, dat er naar ons inzicht.

behoefte bestoMt aun een diplomatieke vertegenwoordiging op Ijsland, sinds dat eiland een zelfstandige staat geworden is. Dit ligt zoo midden in het water; het lijkt een meer aangewezen plaats voor een zeeman dan het ongeloofelijk vastelandsche Kuibishev of Moskou. Uit eigen ervaring kunnen wij U mededeelen, dat het leven te Reykavik zeer aangewmm is. Zoudt U daar niet mee willen beginnen. Wij moeten Uer echter attent op maken, dat U dan moet beginnen als eenvoudig gezant en niet als ambassadeur. Maar de titel zal er voor U niet op aan- Red.‘‘V.N.”

LEGIOEHSOLDATEM EN DOGMERSFIELD PARK

Met enige ontsteltenis heb ik in Vrij Nederland een verhaal gelezen over een Rusthuis voor Engelandvaarders en heren ambtenaren. Uit dit verhaal blijkt namelijk, dat soldaten van de Koninklijke Brigade “ Prinses Irene ” daar als kinderjuffrouw gebruikt worden voor volkomen uitgeputte dienaren des lands. Dit Vrij N ederland-verhaal wijst in een bedenkelijke richting. Op Koninginnedag stond een boom van een legioensoldaat oï het podium van de Albert Hall en riep met verlangen eil overtuiging in de microfoonj ' “ Wij van de Brigade wachter thans op het bevel: Voorwaarts ! ”

Wanneer de historicus na afloop van den oorlog aan sommige legioensoldaten vraagt: “ Hoe ontvingt gij het bevel: Voorwaarts, dappere strijder? ” dan ten antwoord krijgen: “Ik ontving dit bevel ’s morgens om half negen, in de slaapkamer van een ambtenaar, die een rustkuur deed, niet met het tommygun, maar met het gordijnkoord in de ene hand, dat ik so geruisloos niogelijk open probeerde te trekken, en in de andere hand een kopje slappe thee met toast? ”

A. DEN Doolaard.

De schrijver hoeft zich, wat Dogmersfield Park betreft, niet te verontrusten. Het is een herstellingsoord en rustoord voor officieren van leger, vloot en koop.vaardijvloot, waar ambtenaren toegelaten worden tegen behoorlijke betaling, tot voordeeliger exploitatie van het geheel. Een paar militaire oppassers vormen geen weelde, vooral niet nu personeel voor een dergelijk instituut niet meer te vinden is. Toch zouden wij den inzender bijvallen, als wij niet wisten dat het oppasserschap daar wordt uitgeoefend soldaten, die voor militaire diensten . van heroïeken aard volmaakt ongeschikt zijn bevonden, en die in Nederland zelf zeker zouden zijn, afmekeurd. 1

L "Wij kunnen slechts de hoop wit-J \spreken, dat overal, waar soldatew als oppassers optreden, menu even zorgvuldig vermeden heeft valide manschappen daarvoor te gebruiken ais op Dogmersfield Park. Red. “ V.N.”

“THEIR DAY”

Geachte Redactie, Het volgende voorval zal geloof ik velen van Uwe lezers genoegen doen.

Zooals U vreet was er op 3 September “ Flag Day ” onder de benaming “ Their Day. Enkele Nederlandsche meisjes hebben hieraan deelgenomen en ziehier wat mij persoonlijk is overkomen.

Een oude heer kwam langs en toen ik hem vroeg of hij een vlaggetje wilde koopen, volgde dit gesprek: Heer: “Waarom zou ik een vlaggetje koopen? Ik ben een oud Kolonel en heb viji campagnes meegemaakt en thans, willen ze me niet meer in het leger.” Ik: “ja maar deze oorlog is voor de jongeren en deze dag is hun dag, dus koopt U toch maar een vlaggetje. Heer: “U is geen Engelsche. Deze dringen zoo niet aan.” Ik: “Nee, ik ben Hollandsche. Heer: “Voor Holland neem ik mijn hoed af.”

En hij voegt de daad bij het woord, koopt een vlaggetje en gaat weg. Enkele oogenblikken later komt hij terug met een anjer, en vraagt of hij mij die bloem mag aanbieden als bewijs van eerbied en -bewondering voor Holland.

Persoonlijk heeft dit mij erJ veel genoegen gedaan en. deM ik dat anderen er ook zoo ovei zullen denken. * Hoogachtend, S.G.

HET VACANTIE-HUIS TE WALTON-ON-THAMES^

Geachte Eedactie, U zoudt ons ten zeerste verplichten door het staande in “Vrij Nederland” te willen opnemen.

De schoolvacanties zijn weer voorbij. De kinderen gaan weer naar school en zij zullen elkaar verslag doen van alles wat zij beleefd hebben en op welke wijze ze hun vacantie doorbrachten.

Er zal een groote groep Nederlandsche kinderen zijn, die, wij weten het zeker, een heerlijken tijd hebben gehad in het vacantie-oord te Walton-on-Thames.

Aan onze kinderen, die wij elke week bezochten, konden we zien hoe goed hun deze yacantie aldaar gedaan heeft. Zij hebben er heerlijk voedsel gehad, zijn er goed verzorgd, hebben gewandeld, gespeeld, feest gevierd, kortom van al datgene genoten, wat een kind toekomt. Wij zijn. er zeer dankbaar voor. Deze dankbaarheid, en wij zijn er zeker van te spreken uit naam van alle ouders, gaat in de eerste plaats uit naar de dames, die het initiatief genomen hebben voor dit vacantieplan en naar hen, die zich belast hebben met en de zorg gehad hebben voor alle

kinderen. Wat een prachtig werk hebben zij verricht en wij kunnen getuigen, dat zij h&t hebben gedaan louter en alleen uit groote liefde voor het kind. Hun namen mogen wij niet onvermeld laten. Mevr. Marsman, die de voorbereidingen heeft getroffen, mevr. Sluyser, als hoofd van het “ Gezin,” de heer en mevr. van Praag, de dames Pagnan en Vette: Wij zijn U allen groeten dank verschuldigd.

A. Van Bueren, 26, Witley Codrt, London, W.C.I.

EEN OPLOSSING VAN HET DUITSCHE GEVAAR?

Geachte Eedacteur, Wij hebben van alle staatslieden meermalen gehoord, dat het Duitschland onmogelijk moet gemaakt worden nogmaals zoo’n ramp over de wereld te brengen.

Maar hoe dat gebeuren moet heeft nog niemand ons duidelijk gemaakt en dat is inderdaad een van de grootste problemen.

Door bezetting bereikt men op den duur niets. Dat heeft de laatste oorlog voldoende bewezen. Wanneer ouders blijk geven een slechten invloed op hun kin – deren uit te oefenen en niet in staat zijn hun kroost op te voeden, wordt hun de voogdij ontnomen, en terecht.

Wij zijn het er naar OS meen allen over eens, dat Duitschland ’ bewezen heeft zijn jeugd niet te I kunnen opvoeden en deze tot : moordenaars en barbaren groot ‘; brengt. Wat is nu meer logisch, dat, wanneer'öe oorlog gewonnen is, Duitschland de voogdij over ■ zijn kinderen ontnomen wordt. Nu is dat natuurlijk niet gemaki kelijk, maar mogelijk is het zeker en indien goed uitgevoerd, : maakt het voor alle tijden een het moffen-gebroed. \

1 Men moet alle kinderen van twee tot zes jaar opvorderen en verdeelen over de verschillende landen der wereld.

' 2. Alle identiteit van die kinderen moet vernietigd worden. 3. In het land van adoptie moet aan die kinderen namen gegeven worden, gebruikelijk in dat land en moeten zij als onderdanen van dat land beschouwd

4. In de respectievelijke landen worden inrichtingen in het leven geroepen (model Dr. Barnardo’s homes) die voor de voeding, onder internationale controle, zorg dragen.

5. Voor de volgende 25 jaren worden alle kinderen van 2 jaar op dezelfde wijze geëmigreerd. Voor de kinderen zal dat een ware zegen zijn. Zij worden op

De redactie behoudt zich het recht van bekorting voor terwille van plaatsruimte, ter vermijding van herhalingen, of om brieven voor opneming geschikt te maken