Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daar wel een wat al te schril contrast wordt geleverd met den tijd der onthouding, die zoo pas geëindigd is. Werd die onthouding reeds gedurende de vastenmaand zelfs door »de vromen" wel eens afgewisseld met onmatigheid of overdaad, hier gaat de ontspanning niet zelden in uitspatting over.

Doch wij hebben nog melding te maken van een meer aantrekkelijk en huiselijk tooneel. Het heeft namelijk van 's avonds af (20) den ganschen dag bijna niet stil gestaan met bezoek van familie en vrienden, op wier ontvangst men zich dan ook zeer bijzonder had voorbereid. Het doel dezer bezoeken noemt de Javaan: halbahalal, elkander vergiffenis schenken, dat eene verbastering is -van eene Arabische uitdrukking. Werkelijk vragen bloedverwanten, vrienden en bekenden, en ook personen, die in wederkeerige dienstbetrekking staan, bij onderlinge ontmoeting op dien dag, 't zij aan huis of elders, elkander vergiffenis voor hetgeen zij bewust en onbewust jegens elkander mochten misdaan hebben. De mindere in stand, rang of jaren gaat natuurlijk hierin voor, maar ook de meerdere beantwoordt dit roet zijn: »ik insgelijks". De Arabische benaming van dit gebruik wijst duidelijk op zijnen oorsprong, die overigens door sommigen in verband gebracht wordt met de boven beschreven poedoenan, als waardoor allicht de gedachte aan eigen toekomst en dus ook het gevoel van eigen overtredingen zou worden opgewekt. En hoe gaarne zouden wij gelooven, dat de handhaving van het halbahalal onder de Javanen van een levendig schuldbesef - zoo al niet jegens God - dan toch jegens den medemensch getuigt! Hoe gaarne zouden we zelfs maar van onze christenen weten, dat, wanneer zij ons en elkander op nieuwjaarsdag ook om vergiffenis vragen, zij althans meer dan eene bloote formule uitspreken.

Sluiten