Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En toch meenen de jongens, dat ik het geheel en al mis heb. Immers was bedoelde Antje bekend, toen ze als baker op Ambon diende, voor het zoeken van verloren zaken. Ze bracht ze aan het licht, al waren ze ook door wie en op welke wijze verduisterd.

De nieuwsgierigheid, die mij op dit oogenblik dringt om Antje's wetenschap te leeren kennen is onweerstaanbaar, en ik laat ze roepen.

Onder de hoofden der gemeente is de verloren sleutel reeds een gewichtig onderwerp van gesprek geworden. En ook Antje heeft er van gehoord. Zij had al bij zichzelve gedacht, mij haren dienst aan te bieden; doch vreesde, dat ik haar zou beschuldigen van met den booze te heulen, hetgeen toch volstrekt niet waar is.

Wel neen, Antje zal er den booze niet meê dienen, maar mij, die op dit oogenblik gaarne een' rijksdaalder zou willen geven, als hij den sleutel terug had, om daardoor den booze te beletten, een slachtoffer te maken.

De vrouw is gerustgesteld, en gaat hare werktuigen halen, waarmede zij na enkele minuten komt aandragen.

Hare werktuigen?! Wat die toch wel zijn?

Eene zeef en eene schaar.

Uit de bewondering van zooeven, toen ik Antjes vaste overtuiging van de waarheid harer kunst zag, ontwaak ik eenigszins, op het gezicht van eene zeer gewone zeef en eene nog meer bekende schaar. Moet de zeef altemet nabij zijnde dieven ziften en doorzichtig maken, zoodat ze door de mand vallen, en de schaar alle uitvluchten en uitwegen afsnijden?

Wel mogelijk, doch Antje vindt zulke alledaagsche aardigheden veel te gemeen in zulke ernstige oogenblikken. Zij is dan trouwens ook al druk bezig, de punt der schaar in den rand der zeef te werken, en

Sluiten