Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

publieke huis niet veroordeelt op grond van zedelijke, maar van stoffelijke en wereldsche beweegredenen, dan kan men zich zoo eenigszins voorstellen, hoe groot wel de verzoeking en verleiding voor jongens op dien leeftijd moet zijn. En wij hebben dan ook gezinnen leeren kennen, waar een jongen dien weg opging, geld en goed van zijne ouders wegnam en verduisterde, om teil slotte de ouderlijke woning te verlaten en rond te gaan zwerven, meestal zonder dat zijne ouders wisten, waarheen hij gestoven of gevlogen was. De jongen was dan de wijde, wijde wereld ingegaan, wist op allerlei, ook wel op oneerlijke wijze aan den kost te komen, om ten allerlaatste tot het groote getal der vagabondeerenden te moeten gerekend worden.

Wij zijn er van overtuigd, dat er menige desa-jongen rondloopt, die dien weg ten verderve weet te mijden. Het zijn meestal jongens uit het gewone desagezin, verre van de hoofdplaatsen en de groote wereld wonende, noch tot de meest gegoede, noch tot de armste behoorende gezinnen, waar de ouders invloed op de kinderen oefenen, en de eigenaardige Javaanscbe type van kalmte en waardigheid en vormelijke deftigheid heerscht. Het is hier vooral het voorbeeld, gepaard aan strenge tucht, dat den jongen vormt, die dan ook veelal in de nabijheid zijns vaders, of in diens werk bezig is. Zulke jongens leeren reeds jong getrouw alle feestdagen te vieren, en bij huiselijke feesten en plechtigheden, bijzondere werkzaamheden, als huishouw, veldarbeid, en wat dies meer zij, het eerst te vragen naar »de adat of i 16- ilö, de voorschriften der ouden", om in geen opzicht zich te misdragen. Eene school bezochten die jongens niet, of het moest zijn een langgar, als het gezin tot de godsdienstige wereld behoort, en de jongens het Arabisch letterschrift leerden; maar toch kunnen verscheidenen gewoon Javaansch schrift

Sluiten