Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leiding van zaken over aan iemand, die, zoo al niet zeide, toch vrij wel toonde, dat hij alles een' anderen weg op wilde leiden.

Ja, eens moet ik, zoo oordeeldde althans een collega, zeer veel op het spel hebben gezet. Er zijn te Maoembi een zeer groot aantal lidmaten, zoodat het kerkje ze niet in eens kan bevatten. Dus was er altijd in twee keeren Avondmaal gevierd; maar, zoo lichtte mijn helper mij in, het Avondmaal was altijd een bron van twist geweest, op het punt welke der twee kampongs, waaruit Maoembi bestaat, het eerst tot de gewijde tafel zou worden toegelaten. Het was steeds door het districtshoofd geregeld geworden, maar nooit tot onderling genoegen.

»Dat gaat niet" dacht ik, en beproefde het in eens te vieren. Maar dat ging ook niet. De toeloop was z 66 groot, dat men elkaar verdrong en de stichting daardoor luttel was. Dus weer in tweeën? Ja, maar kampongsgewijze, op bevel, en dan weer de oude twist, dat nooit!

Toen bestond ik het genoemde stoute stuk. Ik ging naar den Majoor en zeide, dat ik het Avondmaal ia twee keeren zou bedienen, maar dat ik zelf wel alles zou regelen. Toen ik dit zoo beleefd mogelijk had gezegd, bleek mij, dat ik niet begrepen was, want ik kreeg ten antwoord: ,/Dus hoe wil u dan dat ik het regelen zal?"

Antwoord, nu beslist en duidelijk: ,/De bedoeling is, dat gij er u niet mee zoudt bemoeien, maar het aan mij overlaten,"

Het is waar, dat men dit onvoorzichtig zou kunnen noemen.

Het is ook waar, dat bijna ieder ander in de plaats van Rotiusulu er voor zou gezorgd hebben, dat alles deerlijk in de war was geloopen. Ik heb dan ook zelden verbaasder gezichten gezien dau die van mijn kerkeraads-