Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mij dat ik dit toch niet om harentwil moest doen. Dat zij nog wel gaarne langer wilde helpen. Ik wist dit wel van te voren, maar toch had ik geene vrijmoedigheid nog langer die hulp aan te nemen.

Voor mij is deze vrouw een type van het beste deel van ons Minahassa volk. En zij staat volstrekt niet alleen. Er zijn hier velen die een zelfde geest bezielt. Die altijd bereid zijn te helpen en dit soms op eene zeer kiesche manier weten te uiten. Men moet hen in zulke zaken vaak bewonderen. En ieder gevoelt den stillen en diepen troost die van zulk eene zelfverloochening uitgaat. Zonder woorden komt men troostend helpen. Magdalena was in het geheel geen drukke, erg bewegelijke vrouw. Hare kracht was stille zelfverloochende liefde. Zij beleefde haar geloof. Jaren lang sloeg ik haar gade in het midden mijner bloeiende gemeente te Kakas. Wat gaat van zulke edele naturen veel kracht ten goede uit. De gemeente Kakas en ook andere gemeenten hebben meer van die trouwe discipelinnen van den besten Meester. Haar arbeid, haar leven, haar geloof, hare liefde werken zegenend op de gemeenten terug. En al spreken zij, vooral in onze tegenwoordigheid niet veel over den Heiland, het licht dat zij laten schijnen werkt tot verheerlijking van God en tot heil harer medemenschen.

Magdalena Sahoel is heengegaan naar het Vaderhuis. Zij is thans hereenigd met haren voortreffelijken echtgenoot met wien zij meer dan vijftig jaren hier beneden lief en leed had gedeeld. De wereld was haar reeds lang afgestorven en zij der wereld. De laatste jaren hier beneden bracht zij in stille vergetelheid door. Ook omdat zij niets meer zag en hoorde, en hare krachten reeds lang uitgeput waren. Zulk sterven is verlossing u 't het lichaam dezes doods. Niet zij klaagde of