Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aangezien ik Jo nog niet naar Posso kon brengen, omdat we in een leeg huis zouden moeten verblijven, verzocht ik den kaptein ons te Mapane te willen afzetten, dan zou Jo eerst in het huis van den Chineesclien handelaar kunnen blijven, tot tijd en wijle de schoener te Posso was gearriveerd. En zoo gebeurde het ook. We zijn hier naar de omstandigheden gerekend vrij goed gehuisvest, en ik heb toch gelegenheid om de beide onderwijzers bekend te maken met het terrein.

Ofschoon Jo nu in een vreemd land is, gevoelt zij zich op haar gemak en kalm, en konden wij op aangename wijze haren verjaardag, ook dien van mijne Schoonmoeder en van het Genootschap, gedenken.

's Avonds kwam ons zendinggezelschap naar Minahassische gewoonte Jo geluk wenschen. Een eenvoudige toespraak van den oudsten der onderwijzers was de gelukwensch van allen, terwijl de andere een "toepasselijk" gezang opgaf, dat men de jarige wilde toezingen. Jo kreeg van allen eene hand en bedankte voor de gelukwenschen. Daarna nam ik het woord, en vertelde de lieden, dat het een viervoudige feestdag was: 1°. Jo's; 2°. Jo's Moeder; 3°. Genootschaps verjaardag en 4°. onze aankomst in het land van belofte. Ik wees hen op Gods goedheid in zijne leidingen, hoe Hij ons na vele dagen van droefenis en ellende zulk eene heerlijke uitkomst had gegeven, en gebruikte dit als beeld voor ons aanstaande werk, en om hen er op te wijzen, God steeds te blijven danken ook te midden van droefenis; den dag van hunne aankomst in dit land zouden ze wel nooit vergeten en daardoor ook Jo's verjaardag niet, en ik eindigde met den wensch, dat we dien dag nog menigmaal met genoegen zouden vieren. Jo gaf hun daarop wijn , koekjes en sigaren, zoodat ik hoop en vertrouw, dat zij zich ook geamuseerd zullen hebben. Gezamenlijk zongen we daarna nog Gezang 96 (in het Maleisch).

Deze dagen kenmerken zich door aanhoudend bezoek, van vrouwen vooral, die komen om Jo en onzen Jan te zien. Ik dien daarbij tot tolk, want al is Jo reeds druk bezig geweest met leeren van het Possosch, hier te Mapane spreekt men Parigisch, dat ik althans genoeg versta om er een alledaagse!) gesprek in te voeren. Velen van die vrouwen brachten een geschenk mede, bestaande in eene bijzondere soort rijst (bras-këtan)

Sluiten