Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daorom zei van Dijken op ins tegen t Heufd van dat derp, ik zou hier van nacht wel willen blijven slaopen, maor ik zij griezelig veur slangen en gewurmte, kunde ge mijn un plaots aonwijzen waor ik veilig kan slaopen, dan zak blijven, maar anders gao'k nog un eind wegs deur naor un ander derp.

Dat prikkelden het Heufd dusdaonig, dat ie in zin manhaftigheid zei, zoud'er hier gin ins un Hollander veilig kunnen slaopen? hie maokte veur van Dijken un stei ree in den afgodstempel, en liet al het volk den nacht over oppassen dat der gin slangenbeest in den tempel kost kommen. Ziedewel, zoo waoren ze in ins stil, en van Dijken had rust, die ie anders onmeugelijk zou gehad hebben.

P. Dat weur deksels goed verzonnen.

T. Jao Pietje, wat dunkt oe dan wel van zun courage: ins waoren ze op weg en de avond begos te vallen, zun gezelschap wou zoo geern umkeeren, want ze waogden gin stap meer te zetten, uit angst veur de mcugelijke pijlschoten uit de boomhuis. Van Dijken deed krek als of ie der niks van begreep, hij stapte allinnig veuruit, maor de begleiers weuren zoo betuterd, ze trokken hum nou en dan ins aon zun jas, of zeien tegen hum, dat ie toch niet wijer most gaon, maor alles holp niks, hij gaf maor gin antwoord. Daorum krópen ze zoo dicht bij mekaor en liepen als of ze maor un enkel gedrocht

wouwen veurstellen, want ze meinden zekers dat die boomschutters dan niet dorsten te schieten. Hoe 't dan ook weur, der werd ook gin enkele pijl op heurluu afgevuurd; maor men dunkt als toch de heidensche begeleiers zoo beduusd weuren, en dat nog wel in der eigen land, dat er reës genoegt veur van Dijken gewist weuren um te keeren, maor nee, ie wiest te goed hoe ze hum dan laoter meugelijk veur êvea benauwd zouen gehouwen hebben als dereigen, en daorum zette ie het krek deur. In zijn oog zou't alêvel zund gewest zijn um zich ok maor un enkele keer zwak te toonen tegenover zulk bijgeleuvig volk.

Het is hum dan ok gelukt um dat volk te leeren kennen en ze zijn der niet zunig vereerd gewest mit zijn bezuuk, want toe ie weg wou gaon, was het Heufd van Toebaroe, un oud eerwaordig man, niks in zun schik. Van hum vernam ie veul neis over het volksgeleuf der Toebaroerezen. Toen nam ie afscheid en zeilde weer over zee naar zijn zendingspost te Duma.

P. Dat is un man van belang die van Dijken, jong Toon kund" ie zun portret en dat van die christenminsch uit de wilden us niet zien laoten ?

T. Niks is gemekklijker, men jong, maor 't is te koop tot veurdeel veur de zending onder de heidens, un enkelde briefkaort aon den redakteur van t Penningske en hij zal t'oe zekers toezenden veur twee kwartjes.

Velp.

L. J. H eldring.

Boekdruk van Kemink & Zoon, te Utrecht.

Sluiten