Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wat er van Tschin geworden is. Beeds dat dit bekend is geworden moet u een bewijs zijn, dat God zelf den armen jongen uit de duizende kinderen dien liet groote Schanghai telt onder zijne bizondere hoede wilde nemen.

Gij denkt bepaald : er is zeker een zendeling in Schanghai gekomen , met wien Tscbin in aanraking kwam; doch hoewel dit zou hebben kunnen gebeuren, zoo zeg ik u nu reeds: „gij hebt het glad mis."

Ziehier de verdere geschiedenis van Tscliin. In die dagen ontstond er een oorlog tusschen Engeland en China, om dat China zich op allerlei manier onbetamelijk tegen de Engelscue schepelingen had gedragen. In stee van met hen te willen onderhandelen wezen zij elk aanknoopingspunt van de hand. Was het daarbij nu maar gebleven; doch de Chineezen weigerden zelfs hetallerbillijkste en begonnen geweld tegenover de Europeesche schepen te plegen. Dit werd boe langer hoe erger, zoodat Engeland besloot de Chineezen te tuchtigen. Een vloot werd uitgerust en verscheen in de chineesche wateren voor Schanghai. Alles wat vluchten 1 • kon maakte zich uit de voeten. Slechts weinigen die te oud of te zwak waren of die niets te verliezen hadden bleven achter. Onder de laatsten hoorde ook Tschin. Hij overnachtte in een der openstaande woningen. Toevalligerwijze logeerden daar ook enkele britsche soldaten. Toen zij eens op een nacht den jeugdigen nu 9 jarigen knaap door zijn ongestoord snorken ontdekten, lieten zij hem uit medelijdeu rustig liggen. Den volgenden morgen deelden

zij hem wat van hun ontbijt mede , waardoor de knaap zich aanstonds aan hen verbonden voelde. Hij werd nu door de soldaten als schoen- en kleerpoetser gebruikt of ook om het vuur aan te leggen, brandhout te zoeken enz.

Voor deze kleine diensten kreeg Tschin dan een stuk brood, soms ook wel een paar duiten. Tschin kreeg hart voor zijn nieuwe kameraden.

Op zekeren dag moest hij eens dooide stad, hij ging langs den put waaruit de soldaten gewoon waren hun drinkwater te halen. Terwijl hij daar langs ging zag hij, hoe een Chineesch mandarijn, die bij den put stond, een stuk papier uit zijn zak haalde, een hand vol zwart poeder er uit nam en het in den put wierp. Aanstonds keerde Tschin zijn gelaat af, en deed alsof hij niets bemerkt had, doch ging zoo spoedig mogelijk langs een omweg tot de eugelsche soldaten. Hij kon geen engelsch spreken, daarom wachtte hij tot een hunner water ging haien. Zoodra zag hij dat niet of hij beduidde hem met allerlei gebaren en voorstellingen, dat hij dan dood zou gaan. De vreemde houding van den j ongeu weerhield hen dan ook te doen wat zij van zins waren; zij namen hem nu mee en hij bracht hen tot den mandarijn. De britsche soldaten brachten den mandarijn bij den put en gelastten hem water uit den put te drinken. Dit verkoos hij niet te doen. Hierdoor werd het duidelijk wat Tschin bedoeld had. De mandarijn ontving zijn welverdiende straf omdat hij de schandelijke daad ge-.

Sluiten