Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET SPORTBLAD

9

DRINKT

OMSTEL SUPER STOUT

ledig. Tetzner en Pijl waren tijdelijk door Vermetten en Terbeek vervangen,. Van der Meniën stond onder de lat. De Engelsehen liepen hard van stapel. Ze stonden reeds in de eerste twee minuten een paar maal binnen schotsafstand voor v. d. Meulen zonder te schieten en Vermetten strafte dat gepingel op afdoende wijze. Toen kwam het Hollandsche antwoord en dat was verbluffend. De Natris rende, neen, stoof langs de lijn, niet eenmaal, maar keer op keer. De Engelsche verdediging had geen vat op hem, de Ajacied glipte langs de heeren heen alsof zij niet bestonden en zijn schitterende voorzetten waren een voortdurende bedreiging voor het doel der Engelschen. Echter ons binnentrio benutte ze niet. Zonder onze andere voorhoedespelers ook maar in 't minst iets te kort te willen doen, is het toch niet overdreven te zeggen, dat het van de Natris, die stukken boven hen uitstak, komen moest. Het duurde niet lang of een zijner voorzetten, die tegen de lat was beland had een worsteling voor het doel tengevolge. De bal bleef in de nabijheid van het Engelsche doel wat heen en weer zweven tot dat Terbeek het ding op zijn wreef nam en onze jongens de leiding gaf (1—0).

De Engelsche kwamen toen weer door handig, afgemeten samenspel in het offensief en onze verdediging was niet in haar beste vorm. Zij hadden misschien eenige vrees voor letsel en alleen Denis en Lefevre blokten er af en toe stevig tusschen. De overdigen kunnen althans veel beter, maar hoe dan ook, de Engelschen stevenden, met vrij groot gemak af en toe, op het doel der onzen af, Vermeulen maakte geen al te veiligen indruk en onze vrees, dat wij de leiding niet lang zouden behouden, werd na eenigen tijd ook bewaarheid. Een serie corners achter elkaar was al een vaag voorteeken en uit een daarvan suisde de bal na eenige formidabele kanjers in het net (1—1). De Natris bleef schitterend werk verrichten, maar gedoelpunt werd er tot de rust toch niet meer.

Na de hervatting kwamen de Engelschen pas goed los. Vermeulen had zich echter prachtig hersteld en redde een paar maal zeer fraai, waarna bij een snelle uitval der onzen Terbeek met den huppelenden bal

voor zich bijna op de doellijn komt te staan maar

met een even snellen als onverwachten sprong tipt de Engelsche doelman den bal voor den N.A.C.'er vandaan. Even later nemen de Engelschen door een gelukje de leiding, doordat Denis bij het trappen naar een lagen voorzet, komt te vallen, waarna de bal slechts voor het inzetten is (1—2). De Natris geniet thans extra bewaking, doch weet toch eenige malen aan die attentie te ontsnappen en het Engelsche doel in gevaar te brengen. Overigens behouden de Lon-

denaren het beste van het spel en als de Engelsche linksbinnen den bal langs een heele rij onzer verdedigers drijft, alles naar zich toetrekt en dan keurig voorzet, heeft zijn middenvoor vrij baan en de stand is 1—3. Een mooi staaltje voetbal, dat de Engelsche „position-play" noemen. De gasten blijven nog een poosje in het offensief, doch onze doelman, geassisteerd door de doellat, weert zich kranig. Dan gebeurt het onverwachte. Lefevre slingert zich handig naar voren, Groosjohan en Snouck Hurgronje stellen zich ongedekt op en als laatstgenoemde den bal ontvagt en goed voorzet, zien wij de Natris van den anderen vleugel naar binnen rennen'en in de vlucht een schot lossen, waarna de bal in het Engelsche net ligt zonder dat iemand, ook de doelman waarschijnlijk niet, een bal gezien heeft (2—3). Slechts enkele minuten later, als de Engelsche verdediging ver is opgedrongen gaat Snouck Hurgronje er in snellen ren langs de lijn met den bal vandoor en zet dan hoog voor, waarop Visser den bal op fraaie wijze het leer met zijn hoofd in het doel slaat. (Wij zeggen opzettelijk niet „kopt", omdat dit bij de Hollandsche opvatting van „koppen" niet voldoende het fraaie scoren van Visser zou doen uitkomen.) De partijen zijn dus weer op gelijken voet, maar dan zijn toch de Engelschen weer aan het woord en uit een fraaien voorzet van rechts scoort de middenvoor het definitief beslissende doelpunt. Queens Park won dus met 4—3.

Twee Blauw Wit=veteranen. Afscheid en eeresaluut. De dag van Zondag had Blauw Wit bestemd om twee harer spelers, van der Kluft en Moolenijzer, die de schoenen nu aan de wilgen gaan hangen, te huldigen voor hun trouw. Wij zeggen niet: voor de bewezen diensten, want dat is niet meer dan plicht. Trouw, aanhankelijkheid, oprechte clubliefde gedurende een reeks van jaren, zooals Moolenijzer en v. d. Kluft betoond hebben, is, echter meer dan gewone „bewezen diensten". Dat zijn groote factoren voor een club, kenmerkende eigenschappen, die alleen uit een groote, sportieve ziel voortspruiten en meewerken tot het groot maken van een vereeniging. Dat is het, wat voor Blauw Wit aanleiding was om haar twee van voetbal thans scheidende groote mannen te eeren en te huldigen.

Een verdiende hulde dus, waarbij wij ons van ganscher harte aansluiten. Helaas konden wij bij die huldiging niet aanwezig zijn en refereeren daarom aan hetgeen wij hierover in de Telegraaf lazen:

„Blauw Wit speelde gisteren op haar terrein een vriendschappelijken wedstrijd tegen 't Gooi, welke wedstrijd speciaal gearrangeerd was ten einde twee

Sluiten