Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

182

DE VEREENIGDE TIJDSCHRIFTEN

gewonen bijval. Men wilde en zou een toegift. Ysaye wilde dit nu juist niet. Ten laatste komt hij voor de zooveelste maal op, nu met zijn viool in de hand. Geweldig enthousiasme!! Hij buigt joviaal en glimlachend, zegt iets tot den dirigent die tot beginnen aftikt. Ysaye wendt zich tot den tweeden concertmeester en.... neemt diens plaats na een klein combat de generosité met den eersten concertmeester die Ysaye per sé op zijn stoel wil zien.

Ysaye overwint. Natuurlijk. En speelde de Beethoven Egmont-Ouverture in het orkest mede, het orkest ongewoon inspireerend.

Is ook Eugène Ysaye niet meer?

* * *

WILLEM COENEN. f

Hoewel Willem Coenen in ons land een nagenoeg onbekende is gebleven, de naam heeft zijn bekende klank nog niet verloren. Broeder van den beroemden violist uit vroeger dagen, Frans, den vroegeren muziekdirekteur te Amsterdam; van den pianist Henri Coenen, uit de muzikale familie waaruit ook de te vroeg overleden Louis stamde, heeft Willem zijn geluk buiten ons land gezocht... en gevonden.

Nadat hij zijn concert-loopbaan voor geëindigd had verklaard, leefde hij voor zijn leerlingen, zoo nu en dan terloops nog wel eens optredend.

Ik bezocht hem menigmaal in zijn leskamer Studio bij Bechstein — en had gelegenheid op te merken dat hij in Londen een gezocht leeraar was.

Willem Coenen werd in 1837 te Rotterdam geboren en genoot o.a. de lessen van Thalberg en Lübeck; concerteerde o.a. in Noord- en Zuid-Amerika en vestigde zich in 1862 in Londen, alwaar hij ook les gaf aan de Guildhall School of Music.

Aan Coenen komt de eer toe, het allereerst een werk voor kamermuziek van

Brahms in Engeland te hebben geintroduceerd. Op een zijner concerten liet hij het Sextett voor strijkinstrumenten uitvoeren, waarvan het Scherzo gebiseerd moest worden.

Tijdens een ongeval aan zijn rechterhand componeerde hij een drietal stukken voor de linkerhand, op bekende Engelsche wijzen en het volkslied.

Een hoogst eigenaardig — meer curieus dan artistiek — opera was de „Caprice Concertante" voor zestien uitvoerenden op acht vleugels, jaren geleden gecomponeerd en uitgevoerd.

Acht jaren geleden verliet hij Londen voor Zwitserland, des zomers nog wel naar Londen terugkeerend om een deel der season mee te maken — en nog eenige leerlingen bij te houden. Pur sang ne ment pas.

* * *

SOPHIE MENTER. f

Vroeger veel de gaarne geziene gast der concertbesturen, was Sophie Menter op haar beurt den weg der meeste solisten gegaan en had plaats gemaakt voor de vele opkomende jongere talenten; zoo nu en dan deed zij zich nog slechts hooren.

Frans Liszt noemde haar „zijn eenigware dochter". Voordien had zij les gehad o.a. van Carl Tausig en reisde eertijds rond als wonderkind.

Zij was niet altijd gemakkelijk in den omgang — doch zooiets is aan vrouwen van werkelijke beteekenis, die met hun „kunnen" van invloed vermogen te zijn, gaarne toegestaan. Te dikwijls wordt helaas een agressief optreden aangenomen om daarmede een te-kort aan ware beteekenis te bemantelen.

Sophie Menter was een voorname kunstenares, die het recht had te doen gelijk zij deed, toen zij in het begin van haar loopbaan in Weenen op een Philharmonisch concert zou optreden. Het bestuur had n.1. bezwaar tegen haar keuze:

Sluiten