Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

- 760 -

De Vrouw 1813-1913.

Tentoonstelling Terrein Meerhuizen. Amsteldijk, Amsterdam.

X.

Muziekmiddag, 27 Augustus 1913.

Van den op Zaterdag 1 6 Augustus gegeven muziekmiddag hebben wij geen melding gemaakt, omdat wat er toen gegeven werd, en de wijze waarop, niet in een kunstblad thuisbehoorde. Het was, naar het algemeen oordeel der ongeveer dertig aanwezigen, van een soort dillettantisme die men zelfs in muzikale huiskringen niet duldt, en het baarde dan ook verwondering dat de kritiek daarvoor werd gederangeerd.. .

Ook het dezen Woensdag (27 Augustus) uitgevoerde program bood weinig aanlokkelijks. En het heeft er dan ook allen schijn van, dat de dames die de muziek-kommissie vormen uitgeput raken binnen den kring van haar kennissen en niet buiten het kliekje van vriendinnen en vriendinnetjes durven te gaan. Wij hebben zeer gewaardeerd wat de muziek-kommissie der Tentoonstelling De Vrouw deed; wij hebben haar zeer loffelijk streven op alle mogelijke manieren gesteund en voor haar concerten propaganda gemaakt. Doch nü moeten wij er toch ook even op wijzen dat de kommissie op den verkeerden weg schijnt te zien en niet haar licht opsteekt bij menschen wier onpartijdigheid en kennis van muziektoestanden verder reikt dan de grens van één bepaald kringetje. Wij zien op de programma's voortdurend dezelfde namen. Mevrouw Anna Lambrechts-Vos prijkt er geregeld op. En hoe knap deze talentvolle vrouw ook gekomponeerd heeft, — men wil toch óók wel eens een programma zien, waarop zij niet een overwegende rol speelt. Niet alle werk van haar is ook even verdienstelijk.

Zoo ook met de violiste. Wéér was mej. Metz de vertolkster der vioolpartij. Is er dan in heel Nederland geen andere violiste dan mej. Metz?

Overigens was het programma uitsluitend gewijd aan komposities van twee zeer jonge komponistjes, wier liedjes door twee onbekende zangeresjes werden gezongen. Ziehier hoe het luidde:

I. Drie Nocturnes (voor piano) . . Cato Vletter Catto Vletter

II. a. Klein Knopje J

b. Onmacht I

c. Wiegedeuntje ( „ ...

</. Melodieën ) Cat0 Vletter

e. Van 't volle lichte Leven • • • \

ƒ. Driespan J

Liederen te zingen door Annie Lieman-Braak.

III. Sonate (Fis moll) voor viool en piano, opus 6.

Anna Lambrechts-Vos. Viool: Henriette J. Metz. Piano : Anna Lambrechts-Vos.

IV. a. Im Herbst

b- Freundschaft-Liebe . j

c. Grüsse I . _

d. Wiegeliedje } Jacoba Cmamer

e. Een Moeder te spinnen zat . ) ƒ. Uit Bloemenstad

Liederen te zingen door Annette Rietmeyer. V. a. Impromptu . r ;

b. Etude Caprice 1 V00r plan0 I Jacoba C™»"»« Jacoba Craamer.

Bizonder belangrijk was het dus niet, en de belangstelling was dan ook niet groot. Toch waren er wel aardige liedjes bij. „Klein knopje" en „Onmacht" evenwel zijn reeds kunstloos door de niets-zeggende teksten vol valsche beelden, en Guido Gezelle's Wiegedeuntje is al zóó dikwijls op muziek gezet, dat ik mij niet begrijpen kan dat er nog menschen gevonden worden die het muzikaal nóg anders voelen. ... „Melodieën" voorts is een breed kreupelrijm, en „Van 't volle lichte leven" (door Jeanne M. Minkman) is dichterlijke onzin. Over „Driespan" zullen we maar heelemaal niets zeggen, ... dan alleen dat het echte juffrouwen-rijmelarij is (Jeanne M. Minkman).

Dat waar de tekst van een lied niet deugt, dat lied zelf ook niet veel kan wezen, ligt voor de hand. En de liederen van Cato Vletter hadden dan ook weinig aantrekkelijks.

Jacoba Craamer heeft voornamelijk op Duitsche teksten gekomponeerd. Gedichtjes van Karl Fuchs, zooals men ze óók in het Nederlandsch heeft. En natuurlijk een Hollandsch slaapliedje, want zonder dat zou het niet kompleet wezen.

Het mooiste liedje is dat van Herman Teirlinck: „Een moederken te spinnen zat", waarvan dit het eerste koepiet is:

Een moederken te spinnen zat,

Ommendomme ging het rad....

'k En weet niet wel hoe mijn gedachten

Mij op dat spinnend vrouwken brachten.

Zij draait en zingt in mijne ziel,

Ommendomme gaat het wiel

De zoete dwaze spoelen brommen

En 't garen loopt er ommendomme....

Daar was karakteristieke muziek bij. En „Uit Bloemenstad" van Jo Daemen was bekoorlijk. De muziekstukjes voor piano zegden weinig.... Heel bizonder waren zij niet. W.

Sluiten