is toegevoegd aan je favorieten.

De proletarische vrouw; blad voor arbeidsters en arbeidersvrouwen, jrg 31, 1936, no 1104, 04-11-1936

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stemming over zijn optreden was in de zaal duidelijk merkbaar.

Dat Mevrouw Bakker—Nort, die de gestelde vraag bevestigend beantwoordde, den heer Siebingh stevig te woord gestaan heeft, vervult ons natuurlijk met voldoening, maar kan onze wrevel over zijn optreden niet wegnemen. Gedachtenwisseling met andersdenkenden is heilzaam, maar fascisten behoren niet tot de categorie met wie men ernstig discussieert. Mr. Siebingh behoorde in deze kring niet thuis.

Een verkwikking was de lezing van mej. E. C. Knappert Zondagmorgen, die het onderwerp behandelde: „Vrouwenarbeid ten bate van het algemeen welzijn".

Op buitengewoon fijne wijze vertelde deze bejaarde dame, over de betekenis van de vrouw op 't leven van anderen. Zij wierp de vraag op, of de vrouw uit de bezittende klasse, de vrouw zonder vakbekwaamheid, werk kan verrichten ten Date van de gemeenschap. In hoofdzaak richtte zij zich hierbij tot de getrouwde vrouwen, die, na de huishoudelijke taak, niet voldoende energie bezitten, om zich verdienstelijk te maker, voor anderen. Vrouwen, voor wie ce vrije tijd dikwijls een schrikbeeld is, maar die niets afweten van het crisiswerk, de Reclasseringsarbeid van het Instituut Gezinsvoogden enz.

Die niet begrijpen, dat de volksontwikkeling, de volksopvoeding het middel is, om de democratie te redden.

Haar lezing was stellig een der hoogtepunten van deze zo goed geslaagde conferentie. A. C. P.—P.

In het Vrouwenhalfuur van Woensdag 11 November zal om precies half drie spreken mevr. M. Wibaut—B. v. B. De titel van haar speech luidt: 11 November, Wapenstilstandsdag.

UIT DE GEWESTEN

NOORD-HOLLAND-NOORD.

De vrouwenclubs in het Gewest Noord-Holland-Noord houden hoogstwaarschijnlijk op 22 November a.s. haar jaarvergadering in „De Unie" t£ Alkmaar. In elk geval kunnen clubs, die nog voorstellen hebben in te zenden, dit nog doen tot 7 Nov. a.s. aan het adres van de waarnemende secretaresse: W. Krul te Schagerbrug.

Zo spoedig mogelijk ontvangen de clubleden de definitieve mededelingen.

M. KRUL, w.n. secr.

CORRESPONDENTIE

A. A.—S. te IJ. — Schrijft u s.v.p. op één kant van het papier.

G. J.—W. te B. — Stuurt u het maar op. Maar als 't u blieft op één kant van het papier schrijven.

W J. te M. — Voor plaatsing minder geschikt, te persoonlijk. De tekenaarster was Mies Bloch. Zendt s.v.p. strooibiljet.

Frans en Anna praten over schoenen en crhouwbura-bezoek 1)

'w ■ ■ w -w - - — * * /

Frans: Anneke, ge ziet er zo somber Ge hebt ii

Frans: Anneke, ge ziet er zo somber

uit! Zijt ge slecht gezind?

Anna: Wel neen!

Frans: Dan hebt ge zorgen. Waarom komt ge er niet mee voor de dag?

Anna: Ik ben alleen maar ontgoocheld omdat ik daareven heb uitgerekend dat we, met het geld dat we gespaard hebben voor onze winterKleding, niet kunnen kopen wat we nodig hebben.

Frans: Daar zal wel een mouwtje aan te passen zijn. Hebt ge een lijstje gemaakt van wat we het dringendst

nodig hebben?

Anna: Ja ik heb er de prijzen bijgezet en we hebben minstens nog een paar honderd frank te kort.

Frans: Laat eens kijken: schoenen, ja, die hebben we beiden beslist nodig.

Anna: Ik meende nochtans dat we deze post zouden schrappen, omdat het

juist zoveel is.

Frans: Zijn de schoenen die ge aan hebt nog waterdicht?

Anna: Eigenlijk niet.

Frans: En die zoudt ge dan 's winters moeten dragen. Kind, dat gaat niet. Natte voeten kosten meer aan dokter en apotheker dan een nieuw paar degelijke schoenen. Dat zou een verkeerde besparing zijn. Ge koopt u een stevig paar waterdichte schoenen.

Anna: Goed. Ik heb geen bezwaar tegen flinke schoenen met lage hakken. Ik draag ze zelfs graag om naar de markt te gaan, of naar den buiten. Maar hoe zit het dan met ons plan, om af en toe eens naar de schouwburg te gaan? Frans: Wat heeft dat met schoenen

te maken?

Anna: Ik heb, op het lijstje der uitgaven, ook een avondtoiletje staan, en daar moet ik dan elegante, fijne schoentjes bij kopen. Dat wordt toch immers te veel.

Frans: Inderdaad.

Anna: Ik had me zo op het schouwburgbezoek verheugd. Dat valt nu alweer in het water.

Frans: Waarom?

Anna: Omdat ik aan het avondtoiletje en aan de schoentjes zal moeten verzaken.

Frans: Dat is toch geen reden om ook aan de schouwburg te verzaken. Of denkt ge soms dat ik me alleen in de schouwburg wil vertonen in smoking?

Anna: Ik kan toch niet in mijn alledaagse werkklederen naar de schouwburg gaan. Dat doet toch niemand.

Frans: Wat anderen doen kan mij weinig schelen. Ik zou het onnozel vinden om mij een. intellectueel genoegen te ontzeggen terwille van mijn kledij. Als we proper en netjes zijn, kunnen we ook zonder avondtoilet of smoking naar de schouwburg gaan.

~ Overgenomen uit het Belgische Dlad „De Stem der Vrouw". Wij hebben geen veranderingen in het Vlaams gebracht. De tekening is evenwel van onze eigen medewerkster.

Ge hebt immers nog een goede don¬

ker blauwe rok? Maak daar een mooi

bloesje op, of draag, voor mijn part, het groene kleedje met zilveren knopen, dat ge aan had toen ik u leerde kennen op het feest van de Arbeidersjeugd. Met uw witte pofmouwtjes en dat smalle zil-

voron hanriiP iNV*

in het haar ziet

ge er bekoorlijker uit dan een fijn geschminkte dame in het meest nieuw

modische avondtoilet.

Anna: Zou ik dat durven?

Fans: Wij moeten nooit verlegen zijn om ons te tonen

onder onze wart gedaante. Wij zijn immers mensen van

een nieuwe tijd! Mensen die hard werken voor een

nog veel te

klein loon, maar die toch hun deel opeisen aan schoonheid, aan ontwikkeling en verstrooiing. Mensen, die geen vooroordelen kennen, die vrij willen zijn en blijven, die hun eigen levensstijl willen vormen.

Anna: Ik geef u volkomen gelijk, Frans. Maar ik kom, in zo'n schouwburg altijd een beetje onder de indruk van al dat vergulsel, fluweel, van al die toiletten en fijne manieren. Als ik de dames zie wandelen in de gangen, prijkende met hun slepen als pauwen, dan voel ik me zo klein en schamel...

Frans: Dat hoeft niet, Anneke. Zo'n gevoelen moet ge beslist van u afschudden. Wij moeten meer zelf-vertrouwen en zelf-eerbied hebben. Maar het is waar, de schouwburgzaal is maar al te lang een mondaine plaats geweest waar men slechts kwam om te paraderen. Het is aan ons om ze weer te maken tot wat ze zou moeten zijn: een tempel der kunst of een oord van aangename verpozing. Komaan, verheug u maar gerust over de uren die wij er zullen doorbrengen.

Anna: Willen we nu liever eens naar de schouwburg-programma's kijken

YVONNE DE MAN.