is toegevoegd aan je favorieten.

De proletarische vrouw; blad voor arbeidsters en arbeidersvrouwen, jrg 33, 1938, no 1180, 27-04-1938

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET FEEST J)ER

. Lan"e^%^mJen de réde itoctén. di

door dc stelden' f rek ken op dcV perste

Meidag.

V..

Groter wordt het bezoek aan de Mei*vergaderingen en in hoe langer hoe meer plaatsen worden ze ge» houden.

Vrouwen nemen aan alles meer 'deel; door de volhardende arbeid van de vrouwenclubs treden ze eerst schuchter, maar daarna met verover* de moed, in de rijen der socialistische beweging.

De 8*urendag is geen vaag droom» beeld meer, hij komt, hij komt zeker, hij is niet meer tegen te houden — ieder onzer voelt het.

Want de macht der arbeidersbewe* ging groeit, naar mate de arbeiders hun plaats en hun waarde beseffen. Naar maté zij en hun vrouwen naar hieuwe beschaving reiken en er stuk* ken van veroveren.

Wie hunner wil nog in 'n krot wonen! De kamp om de betere wo« ning wordt gevoerd!

De arbeidswetgeving wordt uitge* breid. Door hun druk buiten het par* lement en door de actie, gevoerd door het groeiend aantal hunner mannen . in het parlement, worden wetten voorbereid, die de ondernemers aan banden zullen leggen, die de arbeiders beschermen tegen ziekte, ongeval en invaliditeit.

Neen, de 8*urendag zal niet het enige zijn, dat veroverd wordt.

De roep om het algemeen kiesrecht vervult immers reeds de lucht.

En de socialistische vrouwen zorg*

den er voor, door volhardende pleit* redenen en onafgebroken aandringen, dat het geëiste kiesrecht een zou zijn voor mannen en voor vrouwen!

De kiesrecht*eis werd dus naast die van de 8*urendag gesteld, en glanzen* de 1 Meifeesten getuigden van de vaste wil — de wil die geen nederlaag toelaat — om heide te veroveren.

Onze dichter C. S. Adama van Scheltema schreef zijn gloeiend ge* dicht, dat zó begint:

„Het is lente geworden, waakt op,

proletaren!

Wekt elkaar voor het teedere feest van de Mei..

Dat gedicht vol verlangen:

„Wanneer zulle' onze vaandels het lentefeest vieren, Niet verstrooid hier en ginds als een

bloem in de wei, Maar vereend tot een leger van roode banieren,

Naast elkaar als een land roode tuU pen in Mei? ..

Dat gedicht vol hoop:

,,'t Is de dag die met iedere lente ons nadert,

't Is de dag der bevrijding — de dag

van de Mei,

't Is de dag die gansch 't volk om ons vaandel vergadert, O zii allen — zij allen — niet alleen wij!..

De 1 Meidag wordt in

dat klimmend besef van

voortgang, van machtsontplooiing

en reentsverwerving tot teestdag, tot de Arbeidersfeestdag.

En het wordt in zo menige plaats een feest der rode tulpen.

Immers op de velden en in de tui* nen bloeien dan de tulpen. En zij worden het zinnebeeld van de vreug* de, die de 1 Meidag brengt — de vreugde om een toekomst, die niet meer grauw maar bloeiend zal z;in. Vol kleur, vol hoop, vol nieuwe ver* schieten en nieuwe mogelijkheden.

De schatten van cultuur, van kunst en wetenschap, vóórdien gesloten voor het arbeidersvolk, zij werden nu bereikbaar. Trachtte niet reeds de socialistische beweging zelf de orga* nen te scheppen om kennis, om ont* wikkeling te brengen! En zal ook de ziel zich niet openen bij 't besef van algemene mensenliefde, die immers in het internationaal verband besloten ligt!

Feestelijk waren die 1 Meidagen vol rode tulpen, vol blijde gezichten, met de voldoening, dat de deelname groeide, groeide, dat zij zouden ver* overen, wat zij wisten, dat nodig was.

Geen arbeidsslaven meer te zijn — dus korter arbeidsdag en medezeg* genschap over het bestuur van land en gemeente — dus algemeen kies* recht voor mannen en vrouwen

Met de rode tulp op de borst schreed men op 1 Mei naar vergade* ring of demonstratie.