is toegevoegd aan uw favorieten.

De proletarische vrouw; blad voor arbeidsters en arbeidersvrouwen, jrg 33, 1938, no 1213, 14-12-1938

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

33ste JAARGANG - No. 1213 14 DECEMBER 1938

Weekblad van de Bond van Soc.-Dem. Vrouwen- ■ ff

Propaganda-clubs in Nederland onder redactie B f B"1 BBA BI f

yan C. Pothuis—Smit H H Si Hf 9 VB^hI

Met vaste medewerking van Igna, H. Verwey—Jonker, H. T. ^BBb&wmP3M W ilj B B B Iü Wh WH

Werkhoven—Dijkhuis, e.a. jUf ^LsJP Bi fÜ?

HET MOOIETIJDSCHRIFT

Afgunst? Neen, opstandigheid!

Voor ons ligt een prachtig uitgevoerd

yrouwentij dschrif t.1)

Ik bewonder — wat afgunstig — het glanzende papier, waarop de foto's zo mooi uitkomen. Geen wonder al die advertenties: niet alleen van hotels in

Illustratie uit het tijdschriit.

Waarom zijn niet alle kin deren veilig en verzorgd?

de verlokkende wintersportplaatsen, maar ook van bijzonder kristal, van kostbare serviezen, van fijn damast tafelgoed; van Giso-lampen en zilveren kandelaars.

Ach, wat lijkt daarbij onze krant simpel, haast armoe¬

dig, al verschijnt die dan ook niet

éénmaal per maand, maar elke week. En al kost

die per maand geen gulden, maar slechts I6i cent.

Wij bladeren in het boek. Hoe keurig is 't alles! Hoe volkomen in de haak voor de lezeressen, die een rustige winter tegemoet gaan met een vrolijke Decembermaand vol feestvreugde. Daar is de Kersttafel in groen en zilver — smaakvol en rijk — en de toiletjes in de kledingrubrieken daarbij behorend. Tussen dat alles vriendelijke winteroverpeinzingen met bewonderenswaardige foto's van sneeuwlandschappen, en schapen, die naar stal gaan. Het Kerstverhaal zelf is ook niet vergeten: ster en kribbe krijgen hun plaats, terwijl ergens anders een aantal vrolijke Kerstmannetjes

klaar zijn om hun goede gaven te brengen. Hier en daar vinden we wel een kleine verwijzing naar „het gerucht dezer wereld", maar dan doet een extatische beschrijving van een kerstboom in het Kurhaus van de Duitse stad Wiesbaden even huiveren — Duitsland en Kerstmis...!

Evenwel, toch bewonder ik slechts schoorvoetend. Het is alles mooi verzorgd; haast met leedvermaak staren de bladzijden mij aan; ze lijken mij toe te roepen: dat kan jullie „Proletarische Vrouw" toch maar niet.

Waarom evenwel streeft in mij iets tegen? Alsof ik toch niet echt bewonderen kan. Alsof 't toch eigenlijk niet zo mooi is, als 't lijkt. Is dit juist afgunst, omdat wij dit niet kunnen? Of is 't iets anders?

Mijn oog blijft rusten op een foto van twee kleine meisjes, die een kerstkrans in orde maken. Twee snoezige kinderen, ronde gezichtjes, lachende ogen — toonbeeld van goede verzorging en gecultiveerde omgeving. Ze zouden prinsesjes kunnen zijn, zoals ze daar staan, vervuld van zorgeloze vreugde om het feest dat komen gaat.

Die plaat hindert mij — en plotseling hindert mij het hele tijdschrift, zo keurig, zo verzorgd, zo lief, zo innig, zo vol zoete,vriendelijke Kerstgedachten. Maar het meest hindert mij toch de foto met de snoezige kinderen

Ik zou — als ik „sensatie" wilde — er een andere naast kunnen zetten — een foto van kinderen in Drente, in Emmen b.v., of uit Overijsel of uit een andere plattelandsstreek; misschien ook wel van kinderen uit een grote stad. Een foto van kinderen uit een gezin, dat jarenlang werkloos is, van kinderen gekleed in afleggertjes, met bleke snuitjes. Niet verzorgd als die anderen, omdat 't onmogelijk was. Zonder die schelmse glimlach, welke de vertrouwende veiligheid inhoudt van welke ze onbewust zo zeker zijn.

En nu weet ik opeens, wat mij hindert, wat mij opstandig maakt bij dit keurigverzorgde tijdschrift, 't is die veilig-

') „De vrouw en haar huis", winternummer. Uitgave Van Holkema en Warendorf te Amsterdam. Prijs f 1.—.