is toegevoegd aan je favorieten.

De proletarische vrouw; blad voor arbeidsters en arbeidersvrouwen, jrg 34, 1939, no 1245, 26-07-1939

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wV acantie"

WÊmKÊÊmÊKiamÊimÊÊÊmËmmÊmHMMm

het toverwoord

Een veertig jaar geleden dacht men bij het woord „vacantie" alleen maar aan de school. Kinderen kregen vacantie; grote mensen niet. Mensen, die geld hadden, gingen elk jaar „op reis", en mensen, die geen geld hadden, bleven thuis. Hoogstens ging men een dagje met de kinderen uit.

Dat is veranderd.

Het woord „vacantie" strekt zich nu uit tot 'n groot deel der volwassenen. Ook die spreken nu van vacantiedagen, van vacantieweken. In vele bedrijven bestaat tegenwoordig een vacantieregeling voor allen, van hoog tot laag. In vele andere bedrijven bestaat die regeling nog niet.

Want wettelijk geregeld is de vacantie in ons land nog niet. In sommige andere landen is dit wel het geval, zoals b.v. in België. Daar heeft men naast en om de wettelijke maatregel een gehele passende organisatie geschapen: het vervoer (treinen, enz.) is er op ingesteld, terwijl het aantal kamphuizen, kampterreinen, goedkope logeergelegenheden aanmerkelijk is uitgebreid. Immers, de vacantiegangers moeten toch de gelegenheid hebben om hun vrije tijd ergens gezond en prettig door te brengen — dat bedoelde de wettelijke maatregel.

Want — wat is vacantie? Vacantie is z'n dagelijks werk even loslaten, andere dingen zien, andere indrukken ontvangen.

Vacantie is dus: uitrusten van een jaar ingespannen arbeid. En in plaats daarvan zich ontspannen. Iets anders zien, iets anders doen.

Vacantie is nog meer.

Vacantie is ook: onze gedachten zoveel mogelijk wegtrekken uit hun gewone sleurgang. Ze op een andere wijze trachten in te stellen. Wanneer wij buiten onze 'eigen omgeving zijn, wanneer wij ons b.v. midden in de natuur bevinden, bij bossen en velden of bij strand en zee, of bij heuvels en beekjes, dan is dit mogelijk. Dan kunnen wij weer iets gaan zien van schoonheid, van diepte, die ons in de dikwijls wrede gang van het dagelijks leven dreigden te ontsnap¬

pen. Dan lijkt 't ons of we iets meer gaan begrijpen van het leven zelf. Of er een deel van de grauwe mist, die ons soms zo adembeklemmend kan omringen, optrekt en of een rustiger licht ons gaat omringen.

O, niet plotseling gebeurt niet. Neen, zachtjes aan, heel langzamerhand. En eerst na volledige rust van hoofd en handen kan deze verfrissende, deze versterkende, deze hoopgevende verandering komen. Maar, komt ze, dan brengen we naar huis een ander mens, 'n zuiverder mens, met meer moed, met sterker overgave aan de dagelijkse plichten, met meer strijdkracht voor het ideaal, dat wij nastreven.

Vacantie is daarom allerminst drukte en lawaai; wel kunnen ons deze even de zorgen van thuis doen vergeten, maar er blijft niets van over. Weer thuis gekomen, zijn wij er niet verder, niet sterker en ook niet opgewekter door geworden.

Wie hebben zulk een vacantie meer nodig dan de vrouwen, die dag aan dag hun huishouden en hun gezin verzorgen!

In 't bijzonder dan nog die vrouwen, voor wie de zorgen drukkend zijn door moeilijke omstandigheden. Misschien omdat de inkomsten gering zijn, misschien om andere redenen.

Juist die vrouwen hebben recht op vacantie. Niet uit 'n soort lust om ook eens plezier te maken — al is die lust

De nieuwe Propagandiste

De directie van de Arbeiderspers heeft, in overleg met het Bondsbestuur, tot propagandiste benoemd partijgenote J. Buis—Groeneveld, de echtgenote van een kweker te Aalsmeer* Zij treedt I September a.s. in functie.

Bijzonderheden, o.a. over haar vroegere werkzaamheden in onze beweging, vermelden wij in het volgende nummer*

tot verbreking van hun dikwijls eentonig bestaan zo begrijpelijk — maar om iets van datgene te zien en te beleven, wat wij zo juist aanstipten.

Wij schreven hierboven, dat „vacantie" een toverwoord is. En dat menen wij volledig. Want vacantie k&n ons geven iets, dat wij nooit vermoed, nooit geloofd hadden. Dat ons als iets ongelooflijks voorkomt. „Vacantie" tovert voor onze ogen — dof en vermoeid van het werk van alle dag — nieuwe lichtende verschieten, die wij in onze vacantie kunnen bereiken, zullen bereiken als

wij er ons in rust en overgave op instellen.