is toegevoegd aan uw favorieten.

De proletarische vrouw; blad voor arbeidsters en arbeidersvrouwen, jrg 34, 1939, no 1253, 20-09-1939

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hotel du Nord

Sla geen bladzijden over!

Er zijn mefisen, die bij het lezen van een boek de bladzijden over slaan, waarop de schrijver de handelingen der personen verantwoordt door hun gedachtenleven bloot te leggen; zij interesseren zich slechts voor daden en niet voor beweegredenen.

Dezulken moeten ook de film ,,Hotel du Nord" overslaan! Want met hetzelfde eindeloze geduld en dezelfde nooit-verslappende aandacht volgt de camera hier het leven in een klein Parijs hotel. Door een logische en nauwkeurige opeenvolging der feiten, welke werd verkregen door geen onmisbare schakel te vergeten en het overbodige weg te laten, verloopt 't heftig-bewogen verhaal zonder schokken. Het is deze onverbiddelijke voortschrijding, welke de indruk vestigt, dat ook in dit werk van den regisseur Marcel Carné (de maker van „Quai des Brunnes" — „Mist", welke film dezelfde beklemmende sfeer heeft), het Noodlot de grote rol speelt. Toch ruimt Carné aan deze factor geen grote plaats in; integendeel: nadrukkelijk toont hij aan, dat de onafwendbaarheid der meeste dingen niet ligt buiten, maar in de mens, en dat innerlijke drijfveren hem voortstuwen.

Twee jonge mensen, Renée en Pierre, menen, dat het leven hun niets meer te bieden heeft; zij huren in „Hotel du Nord" een kamer om hun voornemen tot het plegen van zelfmoord uit te voeren. Nadat Pierre een schot op het meisje heeft gelost, ontbreekt hem echter de moed de hand aan zichzelf te slaan. Een toegesnelde bewoner van het hotel, Edmond, geeft Pierre de gelegenheid te vluchten. Gekweld door zelfverwijt geeft Pierre zich bij de politie aan en verneemt, dat Renie niet dood is. De verachting voor eigen lafheid houdt Pierre van Renée gescheiden, ondanks haar herhaalde bezoeken aan de gevangenis. Renée is intussen door de eigenaresse van „Hotel du Nord" in dienst genomen, en komt in aanraking met Edmond. Deze vat liefde op voor het meisje, dat wanhopig is door Pierre's voortdurende afwijzingen. Zij besluiten naar Port Said te gaan om daar een nieuw leven te beginnen. Renée kan Pierre echter niet vergeten. Zij vlucht van boord en keert naar het hotel terug. Edmond volgt haar, ofschoon hij weet, dat hij wordt opgewacht door den man, dien hij eens

heeft verraden, en wiens wraak hij jaren lang heeft trachten te ontkomen. Als het schot klinkt, waardoor Edmond wordt getroffen, verlaten Renée en Pierre „Hotel du Nord".

Er „gebeurt" dus genoeg in deze film, doch het is, alsof de camera snel over de dramatische hoogtepunten is gegleden. Zó diep en zuiver heeft Carné de menselijke ziel gepeild, dat in zijn werk de climax niet ligt in de daden, maar in het moment, waarop daartoe werd besloten. Met scherp begrip en veel humor staat hij tussen de bewoners van „Hotel du Nord", en observeert hun goede eigenschappen, hun feilen en vooral hun eigenaardigheden. Ook de sfeer van het hotelletje, zoals er honderden in de lichtstad zijn, wist hij gevoelig te treffen.

Tegen deze boute achtergrond zette hij de hoofdpersonen: Renée door Annabella, die, hoewel zij haar „Hollywoodse allures" nog niet geheel heeft afgelegd, het meisje, dat ondanks alles den geliefden man niet kan vergeten, meestal zuiver typeert; Pierre door Jean Pierre Anmont, die in gevangenis weinig aan de handeling kan deelnemen, terwijl zijn leven in de cel buiten beschouwing wordt gelaten, waardoor deze figuur te weinig „uit de verf" kwam, doch die de zwakke jongen in het begin van de film overtuigend weer geeft; een rake, brutale uitbeelding van Arletty als Raymonde, de „vriendin" van Edmond; een wederom uitmuntende rol van Louis Janoet als de tragische cynicus Edmond.

Uit „Hotel du Nord

Zij allen voegden zich in het peinsendtrage rythme, dat Carné zijn werk gaf. Zelfs bij de poging tot zelfmoord wordt dit rythme niet verbroken: geen gejaagde, maar moede bewegingen; geen angstige blikken, maar droeve ogen, die afscheid nemen van de dingen rondom; geen nerveuze gesprekken, maar berustende woorden.

En altijd ruist voor het hotel het water in de sluis van het Canal St. Martin; onderdeel van het leven der bewoners, wier oren gewenden aan dit gebied, werd het ook een onderdeel van de film, klein, maar onmisbaar door de associaties, welke het steeds oproept.

Marcel Carné is, als alle grote Franse regisseurs, gegrepen door het mysterie van de menselijke ziel, die hij in ademloze toewijding minutieus ontleedt. Onder zijn „handen" wordt elk leven boeiend en waardevol, en ieder, die zijn werk aanschouwt moet worden gegrepen door ontroering en eerbied.

Zij, die de bladzijden van het boek overslaan, hebben ongelijk!

De macht van het kleine

Men schrijft ons:

„De macht van het kleine" is reeds vele malen bezongen en in onze arbeidersbeweging zijn prachtige voorbeelden te aanschouwen van grote dingen, die door vele kleine offers tot stand zijn gekomen.

Eén van deze grote dingen is zeker de Stichting „Voor Zon en Vrijheid". Voor deze prachtige instelling, gegroeid door de solidariteit van onze jeugdbeweging en de offervaardigheid van de gehele moderne arbeidersbeweging, is het, dat wij een ogenblik uw aandacht vragen. „Voor Zon en Vrijheid" met het kampeercentrum Vierhouten, de kamphuizen en terreinen ook in andere delen van het land, bracht licht, bracht warmte, bracht levensmoed en levensvreugde in de harten van duizenden jeugdigen en kinderen. Dit kostelijk bezit, waarvan ieder jaar grotere groepen jongens en meisjes profiteren, moet in stand gehouden worden, neen, moet worden uitgebreid, willen wij kunnen blijven voldoen aan de eisen die worden gesteld. Is dit in deze tijd nodig? Ja zeker! Nu meer dan ooit. Het opgroeiend geslacht heeft recht op onze zorgzame aandacht, op onze steun. Het kan van ons verlangen, dat we de blik gewend houden op de toekomst.

Nu opnieuw met hartelijke instemming van S.D.A.P. en N.V.V. een beroep wordt gedaan op uw offervaardigheid, vertrouwen wij, dat ge uw bijdrage zult willen geven. Wie weinig heeft, geve weinig, wie veel te missen heeft, geve veel. Vele kleintjes maken één grote. ,

Vanzelfsprekend onderschrijven wij volkomen het bovenstaande. Wij vertrouwen, dat het succes ook nu weer groot zal zijn. REDACTIE.