is toegevoegd aan je favorieten.

De proletarische vrouw; blad voor arbeidsters en arbeidersvrouwen, jrg 34, 1940, no 1268, 24-01-1940

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

fouten kennen, kunnen we trachten ze te verbeteren.

Doordat we echter zo vastgeroest zijn In onze gewoonten en onze denkwijzen, valt het niet a'tijd mee, te bemerken, wanneer we verkeerd hebben gehandeld. Een volgende keer zal ik u helpen enige dingen op te sporen. Maar probeer het nu eerst eens zelf!

Groningen. A. J. AARSEN—JANSEN.

Opgedragen aan Mejuffrouw C. Cogenback bij haar 40jarig lidmaatschap van de S.D.A.P.

In volle overgave hebt gij veertig jaren voor 't Socialisme op de bres gestaan, hebt gij gestreden voor de meest ont-

lr echten,

voor allen, die belast zijn en belaan.

En in de tijd toen de gehate „roden" werden om 't felst verguisd, gehoond,

[gesmaad,

hebt gij voor hen steeds uw pleidooi ge-

[houden,

en waart voor hen de trouwste kame-

r raad.

Gij toondet ook de feilen van uw mak-

tkers,

maar braakt nooit af, opbouwend was

fuw werk, De desillusies hebt gij stil gedragen, en gingt uw weg weer, moedig, fier en

[sterk.

Gij trachtet altijd weer opnieuw te

ltoetsen

de daden aan de schone theorie. Een lichtend ideaal doorglansde uw

lieven,

Voor u was socialisme „religie."

Ook nu nog staat gij sterk en ongebroken

temidden van de bitt're wereldstrijd, Bij 't streven naar een nieuwe, bet're

I wereld,

waaraan gij heeluwhart hebt toegewijd.

BETSY BULSING—V. BESOUW.

Catrien Cogenbach woonde en werkte destijds te Amsterdam Zij icas o.a. voorzitster van de toenmalige huispersoneel-organisatie. Zij behoorde onder de eerste vrouwelijke S.D.A.P.leden in de hoofdstad. Redactie.

Kort Verslag van de vergadering van het Hoofdbestuur op Maandag 18 December 1939

Afwezig met kennisgeving A. v. d. Goes van Naters—v. d. Plaats en H. Straalman—Kremer.

Met genoegen vernam de vergadering, dat de Kerstbrochure door zo'n groot aantal clubs is besteld (184). Het hoofdbestuur meende uit de deelname van de club' aan de Kerst-actie de conclusie te mogen trekken, dat onze clubs er in geslaagd zijn. niettegenstaande de moeilijke tijds¬

omstandigheden, toch haar werkkracht te behouden.

Verslag werd uitgebracht over de gewestelijke vergaderingen, die in de afgelopen maanden zijn gehouden. Ook op deze vergaderingen is al)erwe ge gebleken, dat de clubs goed stand houden.

Als vertegenwoordigster van onze Bond in de Levensmiddelendistributie Raad is aangewezen pge. A. E. J. de Vries—Bruins.

Uitvoerig werd gesproken over het leer- en werkkamp voor werkloze meisjes en het werk op „De Bom" in de komende zomer. Ten aanzien van het meisjeskamp werd met vreugde geconstateerd, dat hiervoor zeer veel animo blijkt te bestaan. Voor het zomerwerk werden de plannen in grote lijnen vastgesteld. Het is te hopen, dat vele partijgenoten deze zomer van een verblijf op ..De Bom" zuller kunnen genieten.

Ten slotte werd de Jaarvergadering besproken. Het hoofdbestuur besloot in de maand Maart een Jaarvergadering in vereenvoudigde vorm te organiseren. De clubs ontvangen hierover nadere mededelingen.

L. MEIJBOOM—BROERSMA, 2e secretaresse.

Het aantal clubs, dat met de Kerstbrochure werkt, is nog gestegen. Sinds de vorige opgave kwamen nog bij ons binnen bestellingen uit:

Besteld 25 ex. Boombergum, Ginneken, Overdinkel, Pingjum, Venlo, Zuidwolde.

Besteld 50 ex. Egmond aan Zee.

Besteld 75 ex. Ezinge.

Besteld 100 ex. Noordwolde, Rijswijk, Vlaardingen.

Besteld 150 ex. Capelle a.d. IJsel, Franeker, Stiens.

In totaal is het Kerstgeschriftje nu besteld door 184 clubs, die 41.985 exemplaren onder de vrouwen hebben gebracht.

Een mooi resultaat L. M.—B.

TONEEL

„HET NEDERLANDSCH TOONEEL" Mevrouw Warren's Bedrijf, door: G. Bemard Shaw.

Het „bedrijf" van Mevrouw Warren bestaat uit publieke huizen in verschillende grote steden van Europa.

Met het geld uit deze onderneming heeft zij haar onechtelijk dochtertje Vivie in Engeland een prachtige opvoeding laten geven en gezorgd dat de dochter onwetend bleef van het beroep van haar moeder.

Als de dochter volwassen is en zeer vastberaden haar eigen weg wil kiezen, ontstaat het grote conflict tussen moeder en kind. De moeder, die geen afstand van haar dochter wil doen en de dochter die, eenmaal op de hoogte gebracht, walgt van de herkomst van het geld, dat haar opvoeding bekostigde, breekt met de moeder en wenst volkomen eenzaam haar weg te gaan.

Mien Duymaer van Twist weet van Mevrouw Warren een prachtige, sentimentele moeder en een zeer vastberaden „zakenvrouw" te maken. Vooral haar verandering van de ene stemming in de andere was ongelooflijk goed.

Haar dochter Vivie Warren werd gespeeld door Myra Ward, die ons het koele, knappe, harde meisje toont, zoals Shaw zeker bedoeld heeft. Juist haar voortdurende ernst en koelheid trof ons sterk.

Treffend vlot en met een luchthartige jongensachtigheid speelde Guus Oster, Frank, de jonge vriend van Vivie.

Jammer, dat Louis de Bree van Mr. Crofts, aandeelhouder in het bedrijf van Mevrouw Warren, zich niet helemaal kon opwerken tot den schurk, die Shaw naar voren heeft willen brengen.

Ook de anarchistische architect, die van het hele „bedrijf" niets afweet en slechts een vriend is van mevrouw Warren, wordt door Theo Frenkel o.a niet artistiek genoeg gespeeld en wordt daardoor war saai.

Dan was er nog als zesde figuur de dominee, oud-vriend van Mevrouw Warren en vader van Frank, die door Luazer Eringa werd gebracht. Al met al: een belangrijk stuk, vlot en boeiend gespeeld. A—r

FILMRUBRIEK

De verdwenen operette-film

De revue viert hoogtij

De Duitse film-industrie stond voor 1933 op een hoog peil. Een aantal belangrijke werken, hoogtepunten in de Duitse filmkunst, zullen de filmliefhebsters zich zeker herinneren. Maar ook bij het grote publiek, dat In de bioscoop slechts vermaak zoekt, hadden de Duitse films een uitstekende naam. Vooral van de operettefilms kenden de Duitsers het recept: zoet, zonder wee te worden, sentimenteel zonder huilerig te zijn, zeer romantisch, maar niet geheel onaannemelijk. De regisseurs wisten de geschiedenis van hij-zij-hun-moeilijkheden-enhet-happy-end zo smakelijk op te dienen, dat men niet bemerkte, dat het eigenlijk altijd op hetzelfde neerkwam.

Het nazi-régime betekende vrijwel het einde van de Duitse film-productie voor het buitenland. Tevens verdwenen de operettes van het witte doek: noch de Fransen noch de Amerikanen kenden het geheim; dat was het eigendom van de régisseurs, die om politieke redenen of voor de ras-theorieën uit de Duitse studio's werden verdreven. En op hun tocht naar de gastvrije Verenigde Staten schijnen zij het te hebben verloren.

Eén van de regisseurs, die naam met operette-films maakte, was Feinhold Schiinzel; wellicht herinnert u zich nog zijn ..Ronnie" en „Victor en Victoria"; het waren een kleine tien jaar geleden „schlagers". Ook Schiinzel kreeg in de nieuwe wereld een kans. In ons land draait op het ogenblik ..Sterren gaan naar Hollywood":

Twee jeugdige mensen trouwen zonder geld. De jonge vrouw krijgt een filmcontract en wordt een ster. Haar man wenst niet in de schaduw van een beroemde vrouw te leven en haar geld te gebruiken. Hij verlaat haar daarom en ensceneert een ijs-revue, die een groot succes oogst. Hij vraagt zijn vrouw over te komen. Nu blijkt evenwel, dat hun, door contracten gebötideh levens, niet kunnen samengaan. De vrouw staat op het punt haar carrière op te geven, maar de directeur der filmmaatschappij vindt een gelukkige oplossing: een sprookje op schaatsen met de vrouw in de hoofdrol.'

U ziet: een luchtig verhaaltje. Het enige probleem: dat van de beroemde vrouw, die is gehuwd met een onbetekenenden man, is zorgvuldig uit de weg gegaan. Het" belangrijke van deze film is dan ook niet de inhoud. De vorm evenmin, al is deze fotografisch zeer geslaagd en technisch zeer verzorgd, en al is de overgang van wit-zwart in kleuren een experiment, dat ditmaal verrassend mag heten: de overgang is n.l.~op een zeer goed punt aangebracht, zodat het publiek bewust het niet bemerkt.

Het verbazingwekkende is het Amerikaanse stempel, dat op deze film is gedrukt. Niets is er over van de onbezorgde vreugde, de dwaze liefdesavonturen. Deze film is hard. stralend en luid: de operette maakte plaats voor de revue met al haar verrassende taferelen, maar ook met al het klatergoud en gemis aan intimiteit. Het Amerikaanse leven heeft dezen Europesen regisseur gegrepen als zijn collega's; hij vergat het sprookje van het witte paleis, de blauwe Dónau voor het steen en staal der wolkenkrabbers en voor de flitsende lichten van Broadway.

Maar zoals Schiinzel vroeger uitblonk in de operette, zo is hij nu een voortreffelijk revueregisseur: zijn werk is vol oorspronkelijke vondsten. Amerika heeft wel vertrouwen in dezen vreemdeling gehad, dien zij haar beste spelers afstond, en de „emigrant" heeft zich dit vertrouwen waardig getoond: hij maakte een goede film, zoals de Amerikanen die graag zien. Maar Europa, dat nog graag het sprookje van het arme meisje en den Prins leest, bewondert van harte en zucht even. Met het Duitsland van voor 1933 is ook de operette-film verdwenen. VISIE.