is toegevoegd aan je favorieten.

Vrouw en gemeenschap; maandblad van de Nederlandsche Vereeniging voor Vrouwenbelangen en Gelijk Staatsburgerschap, jrg 4, 1933-1934, no 1, 15-06-1933

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tijden somber, wij vrouwen moeten ons niet laten terneer slaan, wij moeten het hoofd hoog houden, trachten de lichtzijde zooveel mogelijk op te zoeken. Wij moeten vertrouwen hebben in een betere toekomst, die werkelijk eenmaal komen zal, maar wij vrouwen moeten ook door een sterk gevoel van saamhoorigheid, door eendrachtig samenwerken, trachten die betere toekomst waard te zijn.

Het is niet alleen in ons eigen land, dat de vrouwen het sterkst den druk der tijden ondervinden. Wij mogen niet blind zijn voor het groote wereldgebeuren rondom ons, en zien wij toe, in die landen waar schokkende gebeurtenissen plaats hebben, dan zien wij de vrouwen nog veel meer benadeeld. Ook op ons Congres te Marseille is dit sterk tot uiting gekomen; daar waren vrouwen die nauwelijks naar haar eigen land durfden terugkeeren, niet wetende wat daar te vinden, ja in Palestina dreigt zelfs het kiesrecht weder aan de vrouw ontnomen te worden. Zien wij dus de vrouwen uit hare betrekkingen gezet, helaas moeten wij ook constateeren, dat bij de laatste verkiezingen het aantal vrouwen in de 2de Kamer met de helft verminderd is. Een teeken van reactie, zeer zeker, maar een reactie die ook aan de vrouwen zelf te wijten is. Verleden jaar is ons op de vergadering gevraagd, richtlijnen aan te geven voor de aanstaande verkiezingen; wij hebben die opgegeven. Maar nu de verkiezingen voorbij zijn, denken de vrouwen er voorloopig niet meer aan, tot ze over vier jaar weer worden wakker geschud. Dit is nu echter geheel verkeerd. De les, die wij nu ontvangen hebben, moet ons aansporen niet te wachten totdat weer de verkiezingen naderen, maar nu reeds, en nu onmiddellijk moeten de vrouwen aan het werk. En hoe? Door te doen, hetgeen wij reeds hebben aangeraden en daarmede niet te wachten, maar het onmiddellijk te doen, door zich aan te sluiten bij een politieke partij. Maar ook dat is niet voldoende. De vrouwen moeten zooveel mogelijk de vergaderingen van hare partijen bezoeken, om zoo op de hoogte te komen van wat er omgaat, om kennis te maken met de eventueele candidaten, zoodat zij zelf kunnen oordeelen of die persoon de geschikte zal zijn, om ook hare belangen in Kamer of Gemeenteraad te verdedigen, voor hare rechten op te komen. En niet daarvoor alleen. De vrouwen, tenminste enkelen van haar, moeten speciale onderwerpen van algemeen belang bestudeeren en zich bekwamen om eventueel zelf in een vertegenwoordigend lichaam zitting te kunnen nemen. Zij moeten, zich op de hoogte stellen van het staatsbestel, van het werk der verschillende vertegenwoordigende en wetgevende lichamen, van hetgeen er nog te doen valt om de volkswelvaart in den ruimsten zin van het woord te bevorderen.

Niet alleen omdat zij vrouw is moet zij worden gekozen, maar omdat zij verstand heeft van die zaken, waarvoor men haar noodig heeft. Bezoeken de vrouwen de vergaderingen, dan kunnen zij er ook toe medewerken, dat op de candidaten lij sten aan de vrouw een plaats wordt ingeruimd, waar zij er zeker van is of tenminste een goede kans heeft om gekozen te worden. Zeker, er zijn nu op bijna alle lijsten namen van vrouwen geplaatst, maar hoe? Zonder de minste kans gekozen te worden. En waren wij vrouwen nu maar solidair en stemden allen, maar dan ook allen, op de vrouwen, dan kwamen zij er nog in met voorkeurstemmen. Maar daar is nu juist de reactie! De strijdsters voor het kiesrecht indertijd waren niet enkel tevreden met te mogen stemmen, zij zorgden er ook voor, dat er vrouwen kwamen in de regeeringslichamen. Maar degenen die dezen strijd niet hebben meegevoerd, zij gaan ter stembus, omdat het nu eenmaal moet, maar zij staan voor een groot deel vrij onverschillig er tegenover.

Het is een harde les geweest voor ons allen, maar laat het een les zijn geweest...