is toegevoegd aan uw favorieten.

Vrouw en gemeenschap; maandblad van de Nederlandsche Vereeniging voor Vrouwenbelangen en Gelijk Staatsburgerschap, jrg 4, 1933-1934, no 7, 15-12-1933

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAAROM WIJ TELEURGESTELD ZIJN. door FRANS v. GELDEREN-DE WITTE.

Geenszins geheel accoord gaand met dit artikel, vetleenen wij het toch gaarne plaatsruimte, terwille van de ons altijd welkome eerlijke belangstelling, waarvan het getuigt.

I.

De Vrouw en de Vrede.

„De emancipatie der Vrouwen", heeft een Engelsch predikant gezegd, „heeft geen resultaat gehad, wat de herleving der moraal betreft."

Is dit niet een zeer ernstige beschuldiging, waartegen helaas weinig is in te brengen ?

Vrouwen hebben zitting gekregen in de regeeringslichamen,... heeft dat beteekend, dat we een nieuw geluid te hooren kregen in de politiek? Geenszins, het bracht niet de geringste verandering. De vrouwen loopen aan den leiband hunner partij zoo goed als de mannen, zien veel van de „middelen" door de vingers om der wille van het „doel", en hebben noch nieuwe onderwerpen geentameerd noch oude op een nieuwe, eigen wijze in behandeling genomen.

Het valt ons dikwijls op, hoe moeilijk vrouwen tot enthousiasme te krijgen zijn voor een groote gedachte, een mooi beginsel. Ze hebben dan eensklaps geen tijd, geen kruimeltje tijd, en moeten koken of 'n kamer doen, broertjes trui afbreien of zusje bezighouden, die aan het tandjes krijgen is, en dan zijn er nog bezoeken, die geen uitstel kunnen lijden, en wacht er tot overmaat van ramp eeen berg kapotte kousen.

Er was onlangs in de plaats onzer inwoning een lezing „De vrouw en de oorlog", georganiseerd door de afdeeling van de Ned. Vrouwen Vrede-bond. Hoewel ons „dorp" meer dan 50.000 inwoners telt en er geen onbescheiden groote zaal genomen was, waren er toch tal van onbezette plaatsen. En wie spreekt met bestuursleden van dergelijke bonden en vereenigingen, kan vernemen dat dit een algemeen voorkomende kwaal is. Waarom? Er trad een alleszins competente spreker op, de heer v. Warmelo, schrijver van verscheidene pacifistische brochures en leider van het maandblad „Vrede". Het feit, dat spreker oud-officier is, vrijwaarde bij voorbaat voor gefoeter tegen al wat militair is, alsof wie bij zee- of landmacht dient een soort onmensch is, een bekrompenheid waaraan helaas nog menig pacifist zich schuldig maakt. Zoowel de brochures van den heer Van Warmelo — ik noem hier voor wie ze niet kent: De misdaad van 1914, Achter de schermen van den wereldoorlog, en Wat een volgende oorlog zal zijn — als het genoemde blad, geven steeds uitvoerig gedocumenteerde berichten en mededeelingen, en voor wie wéten wil, is hij dus de man. Want hoe belangrijk het ook moge zijn wat de heer A. vind en hoe interessant wat mevrouw B. denkt, in de eerste plaats willen wij over een onderwerp als dit ingelicht worden.

Men zou van denkende menschen toch redelijkerwijze verwachten, dat zij van iets dat haarzelf en al wie haar dierbaar zijn, zoozeer aangaat, toch eenig benul willen hebben.

Dreigt niet alle .prettigs', ,liefs', ,moois' en .nuttigs' weggevaagd te worden door den „allerlaatsten" oorlog? Doen zich om dit woord, dat zooveel verschrikkingen in zich bergt, niet tal van vraagstukken op, waarvan we er hier eenige volgen laten: