is toegevoegd aan je favorieten.

Maandblad van de Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht in Nederlandsch-Indië, jrg 2, 1927-1928, no 10, 01-08-1928

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET HUIS VOOR OUDERS EN OPVOEDERS TE MEDAN.

Eind 192 7 werd er te Medan een instelling geopend die, voor zoover me bekend is, in Indië nog eenig in haar soort is, n.1. het Huis voor Ouders en Opvoeders. Het is de bedoeling dat de hier bijeengebrachte verzameling de ouders van kinderen of hen die met kinderen in aanraking komen mede zal helpen hun plichten tegenover die kinderen zoo goed mogelijk te doen vervullen. Hier kunnen de ouders zien hoe kinderen zelf allerlei eigen speelgoed maken kunnen met kleine, voor ieder bereikbare hulpmiddelen als: leege klosjes, karton, lucifersdoosjes, wat lapjes cretonne, raffia en meer van dergelijk eenvoudig materiaal. Van doozen van Drosteflikken worden met wat verf aardige knoopendoozen voor Moeder gemaakt, oude jampotjes zijn op dezelfde wijze of ook wel door middel van raffia in vaasjes herschapen. Van leege klosjes worden kaarsenhouders gemaakt om b.v. een kinderkersttafel op te vroolijken; ook andere aardige voorwerpen voor het opsieren van feesttafels zijn uitgestald. Wat geven zulke aardige gebruiken niet een kleur aan een kinderleven, vooral als de peuters zelf mee hebben mogen helpen het hunne er toe bij te dragen. En vooral zou ik U dan aan willen raden: kom niet het eene jaar met dit en dan weer met dat op de proppen: kinderen zijn ontzettend conservatief en de helft van de feest-vreugde ligt reeds in het weten van de bekende dingen die komen zullen. Ook is er een verzameling van geschikt speelgoed voor kinderen. Wat de mooie speelgoedwinkels bieden is heel dikwijls bijzonder aardig

voor de ouders. Het werkt echter niet op de fantasie

van onze kleintjes. Een scherm voorzien van luikjes als venstertjes, geeft aan hoe men zonder veel kosten de kleintjes een eigen hoekje kan scheppen.

Men denke aan Jan Ligthart's Jeugdherinneringen; wat een rijkdom was dat plekje onder de trap niet voor hem! Zeer uitgebreid is de verzameling goede kinderlectuur en muziek waarmee ik zoowel de liedjes, die door de kinderen gezongen kunnen worden bedoel, als de muziek die moeder voor hen zingt en vertelt zooals b.v.: De Muizenwereld en Heidekoninginnetje van C. v. Rennes. Héél aardig zijn ook de speelliedjes, versjes met begeleidende gebaren, die de kinderen gewoonlijk met veel animo uitvoeren. Zeer goede vergroote foto's, schilder- en teekenwerk laten zien wat oudere jongens en meisjes op dit gebied bereiken kunnen. Ook fleurige wandversieringen vindt men hier. Het museum is geabonneerd op het maandblad „Het Kind" dat daar altijd ter inzage ligt. Een paar rottan-zitjes maken het mogelijk zich kalm in een en ander te verdiepen. Fröbel en Montessori hebben ook hun eigen afdeeling. Een inzending van het bijbelsch museum te Utrecht toont ons de zaden, vruchten, gebouwen etc. waar in de bijbel over gesproken wordt, zoodat veel daaruit meer levend wordt voor ons. Als ik nu nog de zeer uitgebreide verzameling behoorende bij de babyverzorging heb genoemd, geloof ik wel het museum zoo ongeveer door te zijn geweest. Tot slot wil ik m'n lezeressen nu nog vertellen hoe we deze verzameling bij elkaar kregen. Het geld kwam bijeen door een collecte en een renteloos voorschot van een belangstellende, zoodat we konden beginnen een en ander uit Holland te bestellen. Tegelijk werd er een verzoek gericht om bijdragen aan de Europeesche en Inlandsche scholen te Medan. Waar ik hier van bijdragen spreek, bedoel ik geen geldelijke bijdragen, maar wel bijdragen in voorwerpen voor het museum. Van een vereeniging te R'dam die zich ook voor dit werk interesseert, kregen we een bijdrage, terwijl Delische dames met zelfgemaakt speelgoed het hare bij-

FEUILLETON

MEVROUW RUTGERS-HORTSEMA.

In Rijswijk, in het Tehuis voor dames op leeftijd, woont stil en afgezonderd één van onze groote feministen, Mevr. RutgersHoitsema, die op 10 Juli 1.1. den leeftijd van 81 jaar heeft bereikt.

Het was een groote teleurstelling voor hen, die met haar hadden samengewerkt, die wisten wat een steun er van haar uitging, die ondervonden hadden hoe waardevol haar adviezen waren, welke steeds met de grootste welwillendheid en bescheidenheid werden gegeven, dat zij haar — op haar specialen wensch — uit de rij der strijdsters voor de rechten van de vrouw moesten uitschakelen.

Nog eenmaal, n.1. toen het voorstel om aan de vrouwen het kiesrecht te geven, was aangenomen, werd zij uit haar schuilhoek geroepen, om als oudste lid van de oude garde op den feestavond der Ver. v. Vrouwenkiesrecht het woord te voeren.

Sedert is Mevr. Rutgers niet meer in het openbaar opgetreden en hoort of ziet men weinig van haar, al kunnen wij verzekerd zijn van haar belangstelling in onzen strijd, die nog niet uitgestreden is, zoolang de vrouw door allerlei belemmerende wetten en bepalingen nog wordt belet om zich vrij te ontwikkelen.

Maar al hoort en ziet men niets van Mevr. Rutgers, vergeten kan men haar niet.

Er leeft te veel dankbaarheid in de harten der vrouwen voor al hetgeen zij aan deze groote vrouw te danken hebben. Zij en haar echtgenoot, Dr. Rutgers, die haar helaas in 1925 ontviel, behoorden met hart en ziel aan de vrouwenbeweging. Het is me dan ook niet mogelijk om over Mevr. Rutgers te spreken zonder ook hem te noemen, die, even groot feminist als zij, met haar samen, met onvermoeiden ijver en energie

gestreden heeft voor de politieke en economische gelijkstelling van man en vrouw en voor haar zelfbeschikkingsrecht in Maatschappij en gezin.

Weinigen zijn er, die zóó voor hun ideaal hebben gestreden en geleden als dit nobele menschenpaar, dat zonder eenige eerzucht of ijdelheid zijn denkbeelden verkondigde en bereid was zich voor de verwezenlijking daarvan de grootste opofferingen te getroosten en krenkingen en verdachtmakingen te doorstaan.

Mevr. Rutgers, die, ternauwernood 26 jaar, reeds in het bezit was van 10 actes, waaronder voor Fransch, Duitsch, Engelsch, teekenen, hoofdacte, Middelbaar Ned. Taal en Letterkunde, werd op dezen jeugdigen leeftijd tot hoofd eener openbare Meisjesschool te Rotterdam benoemd, welke functie zij gedurende 12 jaar met groote plichtsbetrachting en ijver vervulde.

Haar huwelijk met Dr. Rutgers deed haar besluiten haar betrekking neer te leggen, waarna zij zich met groote nauwgezetheid wijdde aan de gezinsbelangen en de opvoeding zijner drie jonge kinderen.

Toen in 1894 de Ver. v. Vrouwenkiesrecht werd opgericht, benoemde men Mevr. Rutgers in het Hoofdbestuur tot vicepresidente. Vanaf dezen tijd dagteekent haar maatschappelijke en sociale arbeid.

Nadat ze in Rotterdam achtereenvolgens de le afdeeling der Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht, „de Vereeniging ter Behartiging der belangen van de Vrouw" en „de Rotterdamsche Buurtvereeniging" had opgericht, nam zij het initiatief tot het in het leVen roepen van het „Nationaal Comité tot Wettelijke Regeling van Vrouwenarbeid".

Om in het licht te stellen hoe onrechtvaardig de Nederlandsche wetten ten opzichte van de vrouw waren, gaf Mevr. Rutgers in 1 895 een brochure uit, die een verzameling bevatte van „Wetsartikelen en Koninklijke Besluiten uit het Burgerlijk