Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

28ste JAARGANG

ZATERDAG 31 DECEIVSSER 1921

No. 53

De Metaaltemerfcer

löeeüblad vm den Hiaemeenen nederlandscben metaalDewerKersuond.

Arbeiders aller Landen Vereenigt U.

REDACTEUR: G. VAN DER HOUVEN Adres van Redactie en Administratie: Hemonylaan 24, Amsterdam ——.... Telefoon Z 6175 ■■ 1

Kennis Is macnt» Eenheid kracht.

ABONNEMENT: Bij vooruitbetaling per jaar f 1.50 Voor Buitenland verhoogd met por te Losse nummers -0.03

Stukken van algemeenen aard moeten ulterlijb Maandags, Bondsnieuwa en Adveitentiën Woensdagsmorgens zijn ingekomen»

AD VERTEN ÏJ EN: öewone aovertentiën . . • • . por regel f O.SO Aanvragen voor personeel •• •. >» • • 0-20 Afdeelingsadvertentiën «••••• •» 0.20

OPLAAG 28 100 Ofiiciëele Mededeelingen. Deze week wordt het contributiezegel op de 533 week in het Bondsboekje geplakt. * % * Wij maken de leden van de afdeeling Hengelo attent op dein dit nummer voorkomende advertentie. | Bij gelegenheid van de jaarwisseling | | wenschen wij aan al onze leden veel | I geluk en voorspoed toe. Laat 1922 voor ons allen worden | een jaar van gestaag werken voor de | uit- en inwendige versterking van | | onzen Bond. | HET HOOFDBESTUUR. | Onze strijd. De toestand begint zich nu scherper af te teekenen. Ineen 2-tal besprekingen, die met het dagelijksch bestuur van den Metaalbond zijn gevoerd, is wel gebleken, dat deze heeren niet van hun standpunt zijn af te brengen, dat de ingevoerde loonsverlaging door hen moet worden gehandhaafd. De uiterste grens, waartoe het bestuur wilde gaan, is uitgestippeld in het volgende voorstel, dat gedaan, werd aan het einde van de tweede bespreking, die onder leiding van den Burgemeester van Rotterdam is gehouden en dat als volgt luidden ie. Erkend wordt, dat inden toestand waarin de metaal-industrie verkeert, overleg tusschen den Metaalbond en de arbeidersorganisaties wenschelijk is. Dit overleg zal plaats hebben over de loonsyerhoudingen in het bedrijf. 2. Het werk wordt zoo spoedig mogelijk hervat bij alle werkgevers van den Metaalbond, waar gestaakt wordt. Er zal aan dé arbeiders die te werk kunnen worden gesteld tot I Februari a.s. het oude loon worden uitbetaaFd, verminderd met 5 pCt. Op 1 Februari 1922 wordt bij alle werkgevers, leden van den Metaalbond, het vóór de staking gelden» de loon met 10 pCt. verminderd. Voor de minderjarigen worden deze cijfers respectievelijk 7I en 15 pCt. 3e. Ook verdere loonswijzigingen worden niet ingevoerd dan na overleg met de organisaties'. , 4e. Het dagelijksch bestuur van den Metaalbond verbindt zich dit voorstel bij het algemeen bestuur te verdedigen, mits de Commissie van Tien zich thans verbindt dit eveneens bij de werklieden te doen. De Commissie van Tien heeft dit voorstel, hetwelk al heel weinig positiefs bood, verworpen, maar tegelijkertijd' een ander voorstel bij den Metaalbond ingediend. Dit tegenvoorstel bevat een wijziging van het voorstel van den Metaalbond voorzoover dit betreft punt 2 en luidt: 11. Het werk wordt zoo spoedig mogelijk, uitcilijk 2 Januari a.s., hervat bij alle werkgevers van den Metaalbond waar gestaakt wordt en zal aan de werklieden, tot 1 Maart a.s. het oude loon

worden uitbetaald. Op 1 Maart 1922 » wordt bij alle werkgevers, leden van den c Metaalbond, het vóór de staking geldende 1 loon met 5 pCt. verminderd en op 1 Juni a.s. nogmaals met 5 pCt.; voor 1 de minderjarigen worden deze cijfers ' resp. pCt. en pCt. i De lezers zullen uit dit tegenvoorstel de conclusie kunnen trekken, dat de organisaties zich op het standpunt hbben geplaatst dat niet moest worden doorgevochten onder het motto: „alles of niets”.. De besturen waren allen overtuigd, dat doorstaken, uitsluitend onder de leuze: in geen geval loonsverlaging aanvaarden, niet wel mogelijk was. Waar ingezien werd, dat deze loonsverlaging niet is te keeren, waren zij van oordeel dat een poging gedaan moest worden om in ieder geval er voor de: menschen uitte halen wat mogelijk was. Het zou heel gemakkelijk geweest zijn om het advies te geven, dat doorgestaakt moest worden tot het einde, om dan maar af te wachten waar het schip zou stranden. Dep bestuur evenwel vaneen serieuse organisatie, een bestuur bovenal, dat zijn verantwoordelijkreid gevoelt, dient, indien het tot de conclusie is gekomen dat het volle pond niet is te bereiken, ernstig te overwegen* en nieuwe wegen te zoeken, om, ondanks alles, zoo goed mogelijk uit den strijd terug te treden. Waar nu wel vast is komen te staan, dat de Metaalbond niet bereid is zijn besluit tot loonsverlaging in te trekken of op te schorten, daar was het plicht van ons om met een voorstel te komen dat het meest mogelijke voor de strijders inhield. Alles heeft z’n grenzen ; niet alleen het kunnen van dé organisaties, maar vooral dat van de strijders, die nu reeds 9 weken met een bescheiden uitkeering op straat staan. Wij willen hier direct bijvoegen, dat onze Bond, als het moet, den strijd nog weken lang kan volhouden. Gebrek aan financiën is er nog niet en zal er voorloopig ook niet komen. Als dus de leden het standpunt zouden innemen, dat ondanks alles doorgestreden moet worden, is de mogelijkheid daartoe wel aanwezig, al was dit uitteraard niet voor ongelimiteerden tijdsduur gelden. In verband echter met de groote offers, die nu reeds zijn gebracht, hebben wij te overwegen of voor het beoogde doel, nl. „tegen elke loonsverlaging”, nog meer offers gebracht, moeten worden,met de vrij stellige wetenschap, dat de Metaalbond in dit opzicht van geen wijken wil weten. Wij hebben dus gezocht naar een weg om het meest mogelijke voordeel voor de strijders van het conflict af te komen en konden dit niet anders doen dan met loslating van den eisch; intrekking of opschorting van de loonsverlaging. Uit de besprekingen, die we met den Metaalbond gevoerd hebben, is gebleken, dat de werkgevers nog heel wat verder willen gaan dan de nu gedecreteerde verlaging. Nieuw was deze mededeeling voor ons niet en van het begin af aan hebben we tegen de arbeiders gezegd, dat deze eerste officieel aangekondigde verlaging door meerdere zou worden gevolgd,. Welnu,

met deze wetenschap voor oogen is aan den Metaalbond een voorstel gedaan, waarbij deze eerste verlaging zoo ver mogelijk wordt verschoven, waarbij wij dan nog onzen invloed kunnen aanwenden om door overleg verdere verlagingen te keeren. Dat ons tegenvoorstel inmiddels door den Metaalbond is afgewezen, is wel het beste bewijs, dat wij nog lang niet te toeschietelijk geweest zijn en dat vasthouden aan den eisch; intrekking of opschorting van de loonsverlaging, geen doel meer heeft. Onze leden en de ongeorganiseerde stakers zijn deze week inde gelegenheid gesteld overeen 3-tal punten hun stem uitte brengen, n.l. over het voorstel yan den Metaalbond, over dat van de commissie van 10 en over de vraag of tegen elke* loonsverlaging moet worden doorgestaakt. Wel is waar heeft de Metaalbond ons bericht, dat hij zich aan zijn voorstel niet rpeër gebonden acht en heeft ons voorstel onaannemelijk, verklaard, maar dit alles was voor de organisaties geen reden, er niet een uitspraak over uitte lokken, om» aldus den geest, die onder de menschen leeft, te peilen. Van den totaal uitslag, die deze stemming oplevert, zal voornamelijk onze verdere houding afhangen. Laat ons dat artikel beëindigen met de mededeeling, dat inde beide, met den Metaalbond gehouden conferenties, men van werkgeverszijde ons niet heeft kunnen overtuigen, dat een loonsverlaging noodzakelijk is om de industrie op de been te houden. Gegevens, welke dit zouden kunnen aantoonen, zijn ons niet verstrekt. Wel kregen we eenige willekeurig genomen cijfers voor ons, die wezen op een belangrijken achteruitgang van de opdrachten en vermindering van het aantal werklieden, maar daarmee is al heel moeilijk het bewijs te leveren, dat loonsverlaging het aangewezen middel is om de industrie te helpen. Hoogstens kan er mee worden aangetoond,, dat de industrie een moeilijken tijd dpormaakt, maar, dat wisten we, al had men ons geen enkel gegeven overlegd, toch wel. Vrienden, wat er ook inde komende dagen moge geschieden, houdt u aan de leiding van de vier organisaties (één <s er gedeserteerd), die zich op het standpunt hebben gesteld, dat zoowel bij aanvang als bij einde de noodige leiding dient te worden gegeven en dat getracht moet worden voor de strijders te bereiken, wat onder de gegeven omstandigheden mogelijk is. De houding van de Federatie. De Federatie van Metaalbewerkers heeft besloten zich uit de samenwerking terug te trekken op een moment dat de grootste , mogelijke eenheid geboden was. Dat zich ► terugtrekken kwam voor ons niet onver[ wacht. Van den beginnen af aan heeft . eigenlijk de Federatie, althans sommige 1 harer woordvoerders, niet anders gedaan dan den grootsten strijd, die tot dusverre 5 in ons land gevoerd is, in miscrediet te » brengen. De Federatie wist als elke organi; satie, dat het niet gemakkelijk zou wezen r om den Metaalbond te dwingen tot intrek, king van de loonsverlaging.

Voorziende de mogelijkheid, dat deze eisch niet zou zijn te verwezenlijken, begon zij aldra met de propaganda van de algemeene staking. Zie je, op deze wijze was men alvast gedekt, om later te kunnen uitspelen dat alles wel zou zijn bereikt, indien men slechts naar de stem van de Federatie had willen luisteren. Niettegenstaande men wist dat van die algemeene werkstaking ■ noch voor onze industrie, noch voor wat betreft het geheele bedrijfsleven iets kon komen, begon men al dadelijk dit voorop te stellen. Dat geschiedt dooreen organisatie, die bijna niets te beteekenen heeft, die ook in dezen strijd slechts betrokken' is met, 440 leden en slechts 7 pCt. heeft mee te betalen voor de ongeorganiseerden ten behoeve waarvan door het N. A.S. het ge-, heele land afg’estroopt wordt om den steun in te zamelen. Zoo gaat het inden regel, die het minst te koop heeft maakt de meeste herrie, om toch ook maar eenige aandacht op zich te vestigen. In het doör de Federatie uitgegeven perskommuniqué vinden we 0.m., dat besturen van de vier andere organisaties officiéél het beginsel der loonsverlaging hebben aanvaard. Wij zouden hiertegenover willen opmerken, dat vaneen in beginsel aanvaarden geen sprake is. Door alle organisaties is tegen de loonsverlaging gestreden, zoo lang mogelijk en met de meest mogelijken ernst. Wij zien nu dat dit niet is af te wenden en doen in dit verband een voorstel om het onafwijsbaar komende, zoover mogelijk te verschuiven. Men kan aan principes wel alles ophangen, maar daarmee houdt men de loonsverlaging niet tegen en wordt hoogtens bereikt, dat de positie van de arbeiders nog wordt verslechterd. Dat alles laat echter de Federatie Siberisch koud. Zij grijpt de schoone gelegenheid aan om voor haar standje propaganda te maken, om op den Alg. Bond te kunnen af geven. De gevolgen blijven natuurlijk niet uit; de arbeiders worden weer eens tegen elkander opgezet ineen tijd dat alles diende te wordén vermeden wat de eenheid kan verstoren. De Federatie is voor de zooveelste maal onbetrouwbaar gebleken. Daarin ligt een vingerwijzing voor de toekomst. Ernstig zullen we /hebben te overwegen of op deze wijze met de Federatie moet worden in zee gegaan. Wat zij gedaan heeft staat gelijk aan verraad. Men weet dat de besturen van de andere organisaties op het standpunt staaan dat zij niet vechten om „alles of niets”. Men wist dat óók, toen men voor deze ingevoerde loonsverlaging in strijd ging. De wetenschap dat niet alle leden van het Federatiebestuur met het genomen besluit instemmen, sterkt ons inde overtuiging, dat alleen de zucht om anderen ineen kwaad daglicht te stellen, de drijfveer is geweest en dat al of niet aanvaarding vaneen principe slechts de vlag' is die de lading moet dekken. We Lebben nu weer eens leergeld gehad met de Federatie eir zullen dat niet verge. ten. We zullen het in ’t vervolg zonder haar moeten doen.

Sluiten