Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

36STE JAARGANG ZATERDAG 22 JUNI 1929 No. 2S

SAISENEENEN HEDERLAMDBCf«EH METAALBeWeRKERSBOMDI

ABONNEMENT: H Bij vooruitbetaling per jaar f 1.50 H| b Voor Buitenlano verhoogd met porto H Losse nummers 0.03 Bi

DER HOUVEhl I MEMOyXLAAy AMSTERDAMI. | I — TELEFOON! 26175 ~ 1' I n m , ,■, aiiijinfc :*

H AD VERTENTIEN: Ha Gewone advertentièn .... per regel f 0.30 ■ Ö Afdeelingsadvertentiën . . . „ „ „ 0.20 I Ï7 Aanvragen voor personeel ., . „ „ „ 0.20. •*

OPLAAG 34.200 Officiëele Mededeeiingen. Deze week wordt het comributiezeqpel oj de 253 week in het Bondsboekje geplakt Wat zal de Nederiandsche arbeidersklasse op 3 Juli a.s doen ? Tegen 3 Juli a.s. zullen de Nederland sche stemgerechtigde mannen en vrouwen worden opgeroepen om te beslissen over de vraag, hoe en door wie zij inde komende 4 jaren zullen worden geregeerd. Ook de mannen en vrouwen behoorende tot de arbeidersklasse dit inden ruim■sten zin des woords hebben thans het recht van medezeggenschap op politiek terrein, Â’t Is nog maar betrekkelijk kort . geleden dat hun dat recht werd toegekend. Lange jaren heeft de bourgeoisie van ons land, verschanst binnen de burgerlijkpolitieke partijen, de alleenheerschappij uitgeoefend. Toen men in die kringen reeds lang overtuigd was van de groote beteekenis van het politieke wapen, waren de arbeiders er nog onverschillig voor en jaren aaneen is door de moderne arbeidersbeweging gedemonstreerd om de noodzakelijke belangstelling voor de politieke medezeggenschap bij de arbeidersklasse op te wekken. Het algemeen kiesrecht voor mannen en vrouwen is eindelijk veroverd en daarmede is een nieuwe periode inden politieken strijd van ons land ingeluid. Â’t Gaat er nu nog maar alleen om den mannen en vrouwen duidelijk te maken waarom en hoe zij van hun recht gebruik moeten maken. Een deel van hen die zich als leiders van de arbeiders opwerpen, gaat nog steeds voort met het negatieve werk, waarbij onthouding van den politieken strijd wordt gepropageerd. Veel resultaat heeft dat niet meer. Hel vroegere anarchistische smaldeel, dat alle politiek veroordeelde, is langzamerhand op den achtergrond geraakt. Onder hen die voorheen ons de huid vol gescholden hebben wegens onze politieke aspiraties, vinden wij er nu velen die een sierlijken zwaai naar het ~parlementairisme” gemaakt hebben. Al de bezoldigden van het N.A.S., op een enkele uitzondering na voorheen heftige opposanten tegen alles wat naar „politiek” uitging, hebben een bekeering ondergaan. Slechts weinigen van de vroegere antipolitiekers hebben hun ouden afkeer niet kunnen overwinnen. Zoo zien wij dat de beginselen, door onze beweging reeds voor jaren terug gepropageerd, ondanks alle dom verzet, ingang gevonden hebben. Inderdaad, het is voor de arbeiders geen lood om oud ijzer door wie zij zullen worden geregeerd. Onze moderne vakbeweging heeft dat vanaf den dag van haar ontstaan begrepen en nimmer nagelaten den leden duidelijk te maken dat de bezittende klasse in elk van haar verschansingen moest worden aangetast. En de kroon op dit alles is geweest de nauwere samenwerking tusschen de

S.D.A.P. en het N.V.V., waartoe het vorige jaar besloten is. Het is zeker niet de taak van de vakbeweging om leiding te geven aan den politieken strijd. Daarvoor dient de organisatie die de moderne arbeidersbeweging zichzelf geschapen heeft, met name de S.D.A.P. Zij is het die den politieken strijd voert en daarvoor de verantwoording draagt. Maar het ligt volkomen op den weg van de moderne vakbeweging om voor zoover dat mogelijk is en binnen haar grenzen ligt, den politieken strijd te steunen. Als vakbeweging voeren wij inde eerste plaats den strijd voor betere arbeidsvoorwaarden op economisch terrein. Daar zijn echter zóóveel arbeidersbelangen voor wier verwezenlijking op politiek terrein gestreden moet worden, dat wij niet anders dan tot schade van de arbeidersklasse onze oogen zouden kunnen sluiten voor wat nu eenmaal tastbare werkelijkheid is. Tal van punten waarvoor in het parlement moet worden gestreden, raken rechtstreeks het arbeidsveld van de vakbeweging- We noemen slechts onze eischen inzake de sociale verzekering, zooals staatspensioen, inyaliditeitsverzorging en niet te vergeten een goede ziektewet, die niet alleen een voldoende geldelijke uitkeering waarborgt, maar ook afdoende medische hulp verstrekt. Daar is verder de arbeidswet, regelende den arbeidstijd en de gezondheids- en veiligheidsmaatregelen op elk terrein van den arbeid. Wij noemen voorts de werkloozenzorg en de werkverschaffing en om vooral niet te vergeten de wettelijke medezeggenschap en bedrijfsorganisatie. En dan zijn er nog tal van vraagstukken-, die weliswaar niet rechtstreeks verband houden met de taak der vakbeweging, maar die toch een levensbelang voor de arbeidersklasse raken. Uit dien hoofde is het, dat wij als vakbeweging er groot belang bij hebben dat inde Tweede Kamer vertegenwoordigers worden gekozen vaneen politieke partij, die krachtens haar beginsel, waarborgen biedt, dat zij het arbeidersbelang zal dienen. De S.D.A.P. heeft inde jaren van haar bestaan getoond, dat zij voor de belangen van de groote massa van het volk op de bres staat en het is uit dien hoofde dat wij onze leden aansporen op 3 Juli te stemmen op de lijsten van de S.D.A.P., die met ons, d.w.z. met de moderne vakbeweging, belichaamd in het N.V.V., staat op het standpunt van den klassenstrijd. De S.D.A.P. is de eenige groote politieke partij van de arbeiders en alleen door haar te steunen kunnen goede, practische resultaten worden verkregen. De ervaring, ook van de vier parlementaire jaren die nu onmiddellijk achter ons liggen, hebben overduidelijk aangetoond, dat van de burgerlijke partijen, hetzij zich tooiend met den naam van Christus of niet, geen enkel heil te verwachten is. Al die partijen worden beheerscht door mannen met klinkende namen, doch conservatief en reactionnair als ’t er op aankomt in hart en nieren. Men late zich niet verschalken door den enkeling die binnen het raam dezer partijen als ~links” wordt aangemerkt. De feiten zijn er om te bewijzijn dat zij toch geenerlej invloed hebben.

De burgerpartijen staan op den grondslag van het kapitalisme en schuwen daardoor elke radicale hervorming die den kapitalisten met welgevallig is. Die het wèl meent met het welzijn van de arbeidersklasse, steuneden strijd van de S.D.A.P. inde eerste plaats door op 3 Juli a.s. „rood” te stemmen. Makkers, benut de komende dagen die ons nog van de verkiezing scheiden om allen op te wekken hun steun te geven aan de partij van den arbeid. Laat het voorbeeld van de Engelsche arbeidersklasse ons niet voorbijgaan. Daar stemden voor ’t eerst de vróuwen mee. Maar juist die vrouwen, niet verleugend door de leuzen die wij hier van christelijke zijde steeds vernemen, hebben krachtdadig meegeholpen om de conservatieve regeering naar huis te zenden. Zij bezorgden de Arbeiderspartij een glorierijke overwinning. De stembus van 1929 brenge een zegenrijken uitslag voor onze S.D.A.P. en dan mede door uw hulp. De socialistische vrijgestelde van den R.K. Metaaibewerkersbond. (v.H.) Op verzoek vestigen wij toch nog even de aandacht op de volslagen socialistische speech, welke op de meeting van het R.K. Werkliedenverbond op Zondag 7 April door den hoofdbestuurder van den R.K. Metaalbewerkersbond Prinsen, gehouden is. Het verslag hierover inde ~N. Heng. Courant” van 8 April luidt als volgt: ~De heer Prinsen behandelde het onderwerp „Naar de bedrijfs-democratie” en besprak op uiterst scherpe wijze de toestanden in het bedrijf, waarbij de arbeider meer als machine dan als mensch wordt beschouwd, terwijl in wezen deze toch de eenige is, die de machine haar rendement doet opleveren. Maar wij willen medezeggenschap in het bedrijf, zoo riep hij uit. Vroeger waren de arbeiders op politiek terrein onmondig, maar dat is nu uit; thans hebben alle staatsburgers te dien opzichte gelijke rechten, en inde R.K. Staatspartij is zelfs een viertal zetels voor de vertegenwoordigers van den arbeid opgeëischt. Welnu, ook op economisch gebied mag de producent niet langer onmondig blijven; de producenten dienen mee te beslissen over organisatie en methode van het bedrijf. Het —productieproces dient zich te regelen naar de behoejten van het volk; het moet niet de vraag zijn van den ondernemer: hoe verdien ik het meest aan u, maar wel: wat is er noodig voor de bevrediging van uw stoffelijke behoeften. Het wordt langzamerhand als een dwaasheid ingezien, dat de kapitalist de bezitter is van grond en productie-middelen en alleenheerscher in zijn bedrijf. De fabrieken zijn niet alleen van de kapitalisten, maar ze zijn gemeenschappelijk bezit. (a p p 1 a u sj.Want het is, zooals paus Leo XIII in zijn „Rerum Novarum” reeds zei, dat de welvaart der staten haar oorsprong neemt inden arbeid der werklieden. Zedelijk en maatschappelijk, aldus spr., staat de arbeid ver verheven

boven het doode kapitaal en de arbeider heeft recht op medezeggenschap, omdat er in het huidige productiesysteem zoo schromelijke onrechtvaardigheden worden bedreven. Er zijn politiekers, die beweren, dat de katholieke arbeider te veel vraagt. Maar, besluit spr., het leger van den arbeid is groot en we verlangen verlossing van den arbeid uit het proletariaat. De rede, met veel enthousiasme uitgesproken, werd telkens door applaus onderbroken.” Het door ons onderstreepte gedeelte In j dit verslag heeft ook in het liberale weekblad „De Vrijheid” gestaan, waaraan het Ivan katholieke was toegezonden. De schrijver in „De Vrijheid” uit daarbij de vrees, dat de katholieke vrijgestelden de katholieke arbeiders „willens en wetens in het socialistisch kielzog drijven.” „Het Volk”, die „De Vrijheid” citeert* stelt den schrijver echter gerust en schrijft verder: „Deze socialistische woorden hebben slechts ten doel de katholieke arbeiders van de socialisten af te houden door aan hun socialistische gevoelens binnen het raam der katholieke organisatie eenige voldoening te schenken. Het oogmerk is juist, de katholieke arbeiders te bewegen op katholiek kapitalistische kandidaten te stemmen en zoo de inwilliging hunner verlangens te verhinderen. Socialistische woorden om socialistische daden te beletten. Het grofste volksbedrog.” Hoewel wij moeilijk kunnen nagaan met welke bedoelingen de heer Prinsen deze speech gehouden heeft, vreezen wij toch dat „Het Volk” gelijk heeft. Wij voor ons zijn er ten minste van overtuigd, dat hij in dezen tijd al zijn best doet om de | R.K. Staatspartij zooveel mogelijk stemmen te bezorgen en het is bekend, nietwaar, dat deze partij nog niet precies op het standpunt staat dat „de fabrieken gemeenschappelijk bezit zijn”. Daardoor brengt men dan tevens, naast eenige z.g„ arbeidersvertegenwoordigers, „democratische” figuren als Baron van Wijnbergen* | Ruys de Beerenbrouck, Dr. Kortenhorst,; Feber, Vos enz. op het kussen en tot de macht en dan wordt aan de dwaasheid „dat de kapitalist de bezitter is van grond en productiemiddelen en in zijn bedrijf”, spoedig een einde gemaakt, nietwaar? Toch hebben we tegen redevoeringen als | die van den heer Prinsen geen bezwaar,. Ze brengen de katholieke arbeiders gn den geest nader tot ons en de praktijk zal ze dan ook wel met hun lichaam bij ons brengen. Om deze overweging achtte de r.k< Twentsche Post” van 13 April het waarschijnlijk beter een verslagje te plaatsen, dat geen schijn of schaduw heeft van het verslag inde „N. Hengel. Courant”, geheel van socialistische smetten vrij. Maar de „Tw. Post” richt zich niet alleen tot de betrokken arbeiders, zie je, het is als de R.K. Staatspartij, een orgaan voor alle standen. En voor de betere standen waren de woorden van den heer Prinsen nu niet bepaald bedoeld. Maarde speech was goed en kwam het inde S.D.A.P. alleen op woorden aan, de spreker slaagde „cum laude” voor het lidmaatschap van deze partij.

Sluiten