Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dienen, doch die thans gemiddeld ƒ 13.50 aan steun ontvangen, worden bij wijze van contra-prestatie tewerk gesteld, zeg, om het Rotterdamsche Zuiderziekenhuis af te maken. Volgens het door mij gedachte systeem krijgen deze arbeiders wekelijks ƒ 13.50 aan arbeidsbewijzen. Gelijktijdig geeft de firma Philips aan de regeering 200 radio-toestellen af voor de prijs van ƒ 135.— per stuk. 100 stuks zendt zij naar Rotterdam, waar ze ineen inmiddels gereed gekomen gedeelte van het ziekenhuis worden opgeborgen en de honderd andere toestellen worden naar de zolder van het Eindhovensche raadhuis gebracht. De regeering zendt inmiddels aan de firma Philips arbeidsbewijzen tot een waarde van ƒ 27.000.—. Philips heeft nu zijn voorraad radiotoestellen met 200 zien afnemen en dus stelt hij menschen aan om toestellen voor de aanvulling van de voorraad te vervaardigen. Nemen wij gemakshalve aan dat hij 100 arbeiders aanneemt voor een loon van ƒ27.—, dan kan hij die 100 arbeiders 10 weken laten werken om de arbeidsbewijzen kwijt te raken. Nemen wij nu voorts gemakshalve aan, dat 50 pet. van de prijs van de geleverde radio-toestellen arbeidsloon is, dan hebben die 100 arbeiders na tien weken 400 toestellen gemaakt. De voorraad van Philips is dus met 200 toestellen uitgetareid. Het eenige wat Philips nu te doen heeft, is, deze 200 toestellen in het buitenland verkoopen om de uit het buitenland betrokken grondstoffen, die noodig waren om de 400 toestellen te maken, te kunnen betalen. En inmiddels hebben zoowel de bij Philips tewerkgestelde arbeiders als de jongens, die aan het ziekenhuis bouwden, hun radio-toestelletje af gehaald, omdat zij in 10 weken de arbeidsbewijzen hadden gekregen die noodig waren om hun moderne muziekdoos te koopen. Kom je nu Zondagsavonds omstreeks half zes bij hen thuis, dan hebben de kinderen schik inde verhalen die oome Keesje weet op te disschen. En Rotterdam heeft lachend geconstateerd, dat het ziekenhuis, waaraan een zoo groot gebrek is, een stuk nader bij de voltooiing is gekomen. Ik hoop niet, dat een niet overtuigde criticus nog zal willen opmerken dat het door mij gegeven voorbeeld rekenkundig wel klopt, doch dat de practijk heel andere cijfers zal geven. Mocht dit het geval zijn, dan antwoord ik hierop, dat men de arbeiders slaolie, margarine, schoenveters of wel behangselpapier kan laten fabriceeren. Onder alle verhoudingen moet alles kloppen, als maar gezorgd wordt, dat nominaal evenveel arbeidsbewijzen worden afgegeven als de waarde der goederen is die eventueel worden opgeslagen. Het slagen van het door mij gedachte „plan” hangt af van de vraag of een grootere aankoop van goederen in het buitenland binnen niet te lange tijd gevolgd zal worden dooreen grootere uitvoer. En het spreekt wel vanzelf, dat dan ook gezorgd moet worden dat verkocht kan worden tegen prijzen, die vrijwel gelijk zijn aan de prijzen, die door het buitenland voor bepaalde goederen worden bedongen. Ik geloof evenwel een vrij goed middel te weten om ook dit te kunnen bereiken. Daarover schrijf ik later zoo noodig nog wel eens. Onderschrift: ’t Is misschien allemachtig mooi, maar ik ga nou met vacantie! (Red.) De ramp voltrokken. De eenige weg ter verbetering. IV. (Slot). (J. H.) Met aandacht lezende, wat inde organen der verschillende z.g.n. revolutionnaire en ultra-revolutionnaire organisaties geschreven is over de plaats gehad hebbende verzetbeweging in Amsterdam en elders, komt men tot twee conclusies. Eén zijn ze in hun scherpe critiek op het standpunt van de S.D.A.P. en het N.V.V. Dat zijnde handlangers van de bourgeoisie, de lafaards, de reformistische bonzen die „weggetrapt” moeten worden, de verraders, de beulsknechten, de persridders van het Hekelveld, enz., enz., enz. Dat is niets nieuws, dat is historisch!! Het is altijd zoo geweest. Als de „revolutionnaire” leiders met een mislukte staking of andere actie zaten, was het altijd de schuld van de S.D.A.P. en het N.V.V. En naarmate hun fiasco gróóter was, scholden ze harder. Dat kan nooit geen kwaad voor de volgelingen, begrijpt U!? Inde critiek die zij op de gang van zaken èn op elkaar oefenen en die ook dikwijls niet malsch is, bevestigen zij echter volkomen de juistheid van het standpunt der moderne arbeidersbeweging. Het loont de moeite uit de veelheid énkele grepen te doen om dit te bewijzen. Zoo schreef „De Tribune” op 6 Juli;

„Tegelijkertijd moeten de werkloozen op hun hoede zijn voor de politiek van de O.S.P. en andere ultra-linksche schreeuwers, die niet in staat zijn om de massa op de been te brengen, trachten door kleine vechtpartijen en avonturiersstrijdmethode de uitbreiding van de strijd over breede massa’s te verhinderen.” Hierop wordt in „De Arbeid” van het N.A.S. van 14 Juli als volgt gereageerd: „Op die datum (6 Juli) was de strijd inde volksbuurten in volle gang. Op die datum moest ieder ernstig revolutionnair zich met wat anders bezig houden dan met het speuren naar tekortkomingen bij andere richtingen. Eerlijk gezegd had de leiding van de C.P.H. zich zéér slecht ingeleefd inde toestand. Dat is ook gebleken uit het feit dat de R.V.O. op diezelfde dag het biljet lanceerde, dat alleen maar duidelijk het parool inhield, ongewenschte leiders van arbeidersorganisaties „weg te trappen”.” En verder: „Komt het ooit te pas gedurende de brandende strijd dergelijke daden van denunciatie te plegen? Bestaat er geen krasse tegenstelling tusschen zulke samenwerking (het verzet der arbeiders) en het verachtelijke geschrijf van „De Tribune”?” Over de R.V.0., die mede een belangrijke rol meende te moeten spelen en hiervan in manifesten etc. blijk gaf, schrijft „De Arbeid” van 14 Juli: „R.V.0.-gidsen zijn vruchtbaar op de weg van vernietiging en verscheuring der arbeidersklasse, zij zijn dór als het moment daar is dat tot daadwerkelijke strijd moet worden overgegaan.” „De R.V.0.-klanten zullen er zich toe moeten bepalen opnieuw grove leugens te laten drukken inde te Bazel verschijnende „Rundschau”, waaruit communistische bladen van alle landen van elkander de leugenberichten overnemen.” „De R.V.O. moet als georganiseerde formatie voor economische actie naar de hel.” De 0.5.P., die op Vrijdag 6 Juli en ook reeds daarvoor in manifesten het klemmende parool uitgaf „Arbeiders, de straat op en verzet je”, liet in haar orgaan „De Fakkel” van 10 Juli het volgende afdrukken : „De Amsterdamsche actiewas een typisch communistische, of zooals wij het noemen „Stalinistische” actie. Daarmede bedoelen we niet dat de C.P. de leiding had, of dat C.P.-ers inde voorste rijen mee vochten. Néén, toen het op vechten aankwam, waren de C.P.-ers voor een belangrijk deel verdwenen en werkelijke leiding was er in ’t geheel niet. De C.P. poogde de verantwoordelijkheid voor de door haar agitatie verwekte actie van zich af te schuiven en de O.S.P. verantwoordelijk te maken.” En verder: „Uitstellen, volhouden, organiseeren, een campagne stelselmatig leiden, dat alles is volgens de C.P. opvatting: verraad. De daad is: haal de steen uit de grond en smijt een agent een gat in zijn kop. Die opvatting heeft de C.P. stelselmatig als de eenig revolutionnaire geproclameerd en volgens die opvatting hebben de Jordaners gehandeld. In werkelijkheid is de 0.5.P.-politiek de eenige die op de duur tot daden kan leiden, de politiek van de knok- en barricaden-daad is voor de toekomst van het socialisme noodlottig. Ze is geen daad ze is misdaad.” „De Arbeid” van 14 Juli gaat hier weer dwars tegen in en noemt dit „verbijsterend” en „plat reformisme”. „Wat te zeggen vaneen leidersschap, dat op Vrijdag 6 Juli met een manifest komt, dat eigen aanhang naar het strijdfront drijft, om vier dagen later een beschouwing te leveren, die noodlottig kan worden voor het leven van de 0.5.P.?” En ten slotte komt ook „De Syndicalist” van 14 Juli van het N.S.V., na natuurlijk ook eerst flink gescholden te hebben op N.V.V. en S.D.A.P., verklaren: „Hoe deze strijd moest afloopen, stond van te voren vast. Te Amsterdamwas een beslissende barricade-strijd bij voorbaat uitgesloten.” Ziehier dus de „revolutionnaire leiders” der verschillende organisaties bij uitnemendheid, elkaar, reeds tijdens de actie, afkammend en becritiseerend dat het een lieve lust is. Dat is nu het gezelschap dat „het eenheidsfront van werkloozen en

werkenden had tot stand gebracht”! Zij zouden het wel eens even voor elkaar brengen, en er wat anders van maken dan die verwaterde S.D.A.P. en het voor de bourgeoisie handlangers-diensten verrichtende N.V.V. Wat is ervan terecht gekomen? Slachtoffers, grooter ellende en versterkte reactie! Welnu, welke weg wijst de S.D.A.P. aan de hongerigen?, vraagt een zekere mijnheer (J) in „De Syndicalist” van 14 Juli. De S.D.A.P. wijst sinds 1894 aan de hongerigen de éénig juiste weg, de eenig juiste weg die door Domela Nieuwenhuis reeds aan de hongerigen werd gewezen in 1883, toen hij in No. 1 van „Recht voor Allen” schreef: „Ons vereenigd dus, ja, maar tot één groote politieke partij; zoodat wij onze macht kunnen plaatsen tegenover de bestaande macht, die ons onderdrukt en uitzuigt. Alle rechtsvragen zijn tegenwoordig machtsvragen. Welaan!, wij zijnde machtigsten van ' allen, mits niet verdeeld en dus een politieke organisatie is het eenige noodige.” Terwijl dezelfde reeds in 1880, No. 17 van hetzelfde blad, schreef: „En streeft dan allereerst tezamen naar politieke bevrijding, zonder deze beteekent het andere niets. In uw eigen handen hebt gij de middelen tot bevrijding. Bedenkt het en de onverschilligheid zal plaats maken voor geestdrift en toewijding. Denkt aan Uzelven, aan Uw kinderen opdat de ure Uwer verlossing niet eeuwig uitblijve.” Zóó eng begrensd vatten zelfs de sociaaldemocraten de zaak niet op. Zij hebben van het begin af begrepen dat naast de zelfstandige politieke organisatie der arbeiders, een sterke op realiteit berustende economische organisatie dringend noodig was. Daartoe stichtten zij in 1906 het N.V.V. met 18900 leden, terwijl de S.D.A.P. in 1894 werd opgericht door 56 personen. Deze twee lichamen hebben in woord en geschrift vanaf hun bestaan de hongerigen de weg gewezen naar verbetering èn naar hun uiteindelijke bevrijding. En al naarmate de hongerigen geluisterd hebben naar de roepstem die onophoudelijk tot hen klonk, ging het beter voor hen. Keerden zij zich bij tijd en wijle af van de moderne arbeidersbeweging, dan zakten de kansen, dan zegevierde dé reactie. Het is nu niet anders gegaan!! In Augustus 1932 lagen er in het kabinet-Ruys de Beerenbrouck óók plannen klaar voor steunverlaging. De S.D.A.P. en het N.V.V. riepen de arbeiders op hiertegen hun stem te verheffen en op 8 November 1932 demonstreerden in Den Haag, op een werkdag, 90 a 100 duizend arbeiders en arbeidersvrouwen. En de steunverleening werd opgeborgen. Het wachten was op de uitslag van de verkiezingen voor de Tweede Kamer in ’t voorjaar 1933. Bij deze verkiezingen (26 April 1933) hebben groote groepen arbeiders blijk gegeven niets te beseffen van het groote gevaar waarin zij verkeerden. Zij lieten zich voor een deel op sleeptouw nemen door prutspartijtjes, die niets kunnen uitrichten, voor een ander deel door schreeuwers en leugenaars, die met hun verdachtmakingen de geheele arbeidersbeweging verpesten en zoo zij hiervoor kans kregen, kapot maken. Zóó verknoeiden op deze gedenkwaardige datum de Nederlandsche arbeiders hun eigen machtsvorming en speelden inde kaart der reactie. Als de communisten en de R.S P. uit het parlement waren verdwenen, de roomschkatholieken 3 zetels waren achteruitgegaan, de christelijk-historischen 1 en de anti-revolutionnairen 2 en de S.D.A.P. van 24 op 32 zetels geklommen, zou er van steunverlaging geen sprake zijn geweest! Dan zou de regeeringskoers in Nederland een andere zijn geweest dan hij nu is! De eenigste partij echter die belangrijk versterkt had moeten worden, de S.D.A.P., kwam verzwakt uit de strijd en twee maanden daarna lagen de plannen tot steunverlaging opnieuw gereed in verscherpte vorm. En in versneld tempo is het nadien bergafwaarts gegaan met het levenspeil der Nederlandsche arbeiders. Is de gang van zaken nu duidelijk aan de arbeiders? Is de gang van zaken nu duidelijk aan al de kleinere en grootere „revolutionnairen”, die allen tégen elkaar en gezamenlijk in hoofdzaak tégen de moderne arbeidersbeweging modderen en donderjagen? Waarbij alléén de reactie zijde spint en tienduizenden die anders mét ons zouden zijn, van ons 'worden afgestooten. Wij zeggen dus tot de Nederlandsche arbeiders in ’t algemeen en tot de metaalbe-

j werkers in ’t bijzonder; Wijst verder af | alle gefraseer en hol gedaas, alle gekanker j en inwendig gewroet! Brengt alle krachten die in Nederland strijden voor een betere maatschappij, tezamen tot één geheel, staande op de bodem der realiteit en der mogelijkheden! Er is maar één weg om tot verbetering te komen: versterking én uitbreiding van uw eigen gebouwde economische organisatie! versterking en uitbreiding van uw eigen gebouwde politieke organisatie! versterking en uitbreiding van uw eigen pers: „De Arbeiderspers”! versterking en uitbreiding van uw eigen gebouwde verbruikscoöperatie! vermeerdering van uw maatschappelijke kennis! Naarmate déze uitbreiding en versterking vordert, nadert de dag der vergelding én der verlossing.

Jeugddemonstraties. Op Zaterdag 14 Juli kwamen vertegenwoordigers van de A.J.C., de N.A.S.B. en de Jeugdraad van het N.V.V. bijeen, ten einde de noodige voorbereidingen te treffen voo» de op 15 en 16 September te houden jeugddemonstraties. Verschillende besluiten konden reeds worden genomen. Deelnemers aan de jeugddemonstraties kunnen zijn: a. de Roode Wachten en Jong Socialisten van de A.J.C.; b. de leden van vakbondsjeugdgroepen; c. de leden van vakorganisaties van 16 tot 25 jaar; d. de leden van de N.A.S.B. van 16 tot 25 jaar. Alle deelnemers betalen een uniforme deelnemersprijs van 50 cent; daarvoor heeft men dan: a. recht van toegang tot de avondbijeenkomsten; b. recht op inkwartiering; c. recht van toegang tot het terrein van de groote demonstratie op Zondag. ledere deelnemer betaalt zijn eigen reiskosten. Getracht zal worden met de spoorwegen tot een voor alle deelnemers geldende regeling omtrent goedkoope vervoergelegenheid te komen. Hieromtrent zullen de plaatselijke instanties der jeugdorganisaties zoo spoedig mogelijk nader worden ingelicht. De organisatie van dein Amsterdam, Rotterdam, Groningen en Arnhem te houden jeugdbijeenkomsten op 15 September, alsmede de inkwartiering, zullen worden opgedragen aan werkcomité’s. Deze werkcomité’s zullen bestaan uit 2 vertegenwoordigers van het desbetreffende gewestelijk bestuur van de A.J.C., één vertegenwoordiger van de plaatselijke A.J.C.-afdeeling, twee vertegenwoordigers van de desbetreffende plaatselijke Jeugdraad en twee vertegenwoordigers van het desbetreffende gewestelijk N.A.5.8.-district. In elke gemeente, welke daarvoor in aanmerking komt, moet zoo spoedig mogelijk een plaatselijke commissie van voorbereiding in het leven worden geroepen. Deze commissie dient te bestaan uit één vertegenwoordiger van de A.J.C. ter plaatse, één van de N.A.S.B. ter plaatse en één van de plaatselijke Jeugdraad, of, zoo deze er niet is, van de bestuurdersbond. Deze plaatselijke commissies van voorbereiding voerende propaganda voor deelneming aan de demonstraties, zij regelen de inschrijving der deelnemers en de betaling van reiskosten en deelnemersgelden. Geen enkele organisatie mag aan haar werkende leden een tegemoetkoming inde reiskosten verstrekken. Al het geld, dat daarvoor eventueel beschikbaar is, moet worden aangewend om zooveel mogeh’: werklooze kameraden inde gelegenheid te stellen, mee te gaan. Elke organisatie of ieder lid, die iets voor dit doel wil big – gen, moet zich wenden tot de plaatse: 3 commissie van voorbereiding inde pla?. ; zijner inwoning, welke commissie zich ir t het innen en verdeelen van de eventv – :1 beschikbare gelden belast. Slechts op die wijze is een billijke verdeeling over aiie werklooze leden onzer jeugdorganisaf • 3 gewaarborgd. leder houde zich dus aan dit parool! Behalve de deelnemers uit Amsterdam, Rotterdam, Arnhem en Groningen ze f, moeten alle deelnemers worden ingekvmrtierd. Dat is een reusachtig karwei. Daarom moeten de propaganda en de inschr ■- ving van deelnemers onverwijld ter ha~l worden genomen. Daarom ook doen w'j reeds nu een beroep op de gastvrijheid van de leden der moderne arbeidersbeweging in Amsterdam, Rotterdam, Arnhem en Groningen. , (Persdienst A.J.C.)

Sluiten