Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ijselijke avonturen inde avonduren

ling-huisbezoeker. Volgens Jaap waren dat streken die ik zo gauw mogelijk moest afleren. Daar gaf-ie tenslotte geen les in. De derde ontmoeting op die gedenkwaardige avond vond plaats met een juffrouw, die volgens Jaap een zus was van Kenau Simonsz Hasselaar. Wij kwamen niet verder dan de straatdrempel, omdat zij met haar tweehonderd pond volledig het deurgat versperde en ons vanaf die strategische plaats afpoeierde. Zó solide was deze stelling afgegrendeld, dat Jaap later sprak vaneen penetratie a la Göbbels en nog in z’n baard grinnikte om dat handjevol man, dat achter de batterij schuil ging en geen woord durfde uitte brengen. Het liep mis toen Jaaps langs z’n neus weg informeerde of er méér bazen dan zij in huis waren en toen daarop ontkennend werd geantwoord, vaststelde dat hij dan ontslag zou nemen om een dringende reden. Het was al tien uur toen wij op het laatste adres voor die avond aanlandden, waar bleek dat het slachtoffer die dag in het huwelijk was getreden. Met de welsprekendheid, die een verzekeringsagent bij dergelijke gelegenheden ten toon weet

te spreiden feliciteerde Jaap de gehele familie namens de Bond en de aangesloten leden en constateerde dat wij dus kwamen of wij geroepen waren. De inschrijving vond sneller plaats dan ons vertrek, want om half drie ’s nachts werden we door de gehele familie uitgeleide gedaan. Op de hoek van de straat waar we uit elkaar gingen, heeft Jaap mij nog eens duidelijk onder het oog gebracht, dat ik nou zeker zelf wel gezien had dat er niks-an was. Je moet alleen de juiste adressen weten te vinden!

Wie denkt dat de baan "an huisbezoeker-propagandist-werker, of hoe men aeze nuttige lieden, die zorgen dat het ledental van de Bond gestadig wordt uitgebreid, ook mag noemen, een gemakkelijke is, vergist zich deerlijk. Waarschijnlijk is er een soort intuïtie, die sommigen waarschuwt dat dit bedrijf toch wel enigszins riskant is en die er daarom op een veilige afstand van blijven. Maar zeker is, dat bepaalde individuen met een soort propagandistencomplex rondlopen, dat hen, ondanks de vele en velerlei soorten van ongemakken, waarmede zij te maken krijgen, toch telkens weer het pad van avontuur doet betreden. Het is daarom, dat wij, ter lering en stichting voornamelijk van de jongeren, die ook in dit opzicht nog niet over de nodige ervaring beschikken, hier de ijselijke avonturen van Jaap en zijn metgezel te boek stellen. Jaap dan is één van die doorgewinterde oud-gasten, die bij geen propagandaactie ontbreken en die volgens zijn vrouw „niet leeft als-ie niet een paar avonden per week langs de straat kan dweilen.” Nou is dat een aantijging, die volledig voor rekening van Jaap z’n vrouw blijft, wam net is juist één van z’n sterkste kanten om, als-ie op een adres is aangeland. snel binnen te komen en ineen minimum van tijd aan de koffie te zitten. Eventueel aanwezige andere dranken worden daarbij ook niet versmaad en in onze werkersploeg wordt als één van zijn roemritkste daden verder verteld hoe hij, toen nij bij een candidaat-lid op huisbezoek was. het zó wist te plooien dat nij met de neer des huizes een hele pot rolmops fris maakte, zó overtuigend wist-ie de vrouw te bezweren, lat je die bij volle maan niet goed kunt houden. Het was deze grootmeester op het stuk

van de propaganda, die mij als jong broekje onaer zijn oescherming nam en mij net Kunstje zou ieren. Hei eerste adres luiaae volgens de r.uisbezoekkaart J. VrohjK maarde ouitendeur vermeldde uitsluitend ie welluidende naam Venijn Toen maar naar Doven, verordineerde Jaap toen de dem werd opengetrofcken en wij togen opwaarts Het bleek dat vrolijke Jantje Dij juffrouw Venijn inde kost was, die als eerzame

oude juffrouw behalve het innen van de penningen, verschuldigd voor kost en inwoning, zich ook met het verzorgen van het zieleheil der commensaals belastte. Nadat Jaap n.l. het doel van onze komst bekend had gemaakt, vernamen we dat het slachtoffer niet thuiswas en nam zij gedurende drie kwartier het woord om uiteen te zetten waarom hij geen lid zou worden. Al die tijd zaten wij op de bovenste trede van de trap, rookte Jaap twee pijpen schoon leeg en hadden wij niet de kans er een woord tussen te brengen. Ten slotte kreeg Jaap de gelegenheid voor

enkele losse opmerkingen, die ongeveer hierop neerkwamen, dat de juffrouw moest proberen met een commensaal te huwen. Zij kreeg dan ten minste een ietwat appetijtelijker naam, al zou je aan

d’r gezicht wel blijven zien hoe ze van haar meisjesnaam heette. Toen daalde hij vol gratie, ik stond al buiten. Het volgende adres was beter en leverde op: behalve twee nieuwe leden, t.w. vader en zoon. een kop koffie met koek van de vrouw en een afspraakje met de aardige dochter voor de ongehuwde leer-

De stille garde

Enige dagen gdleden werd mij gevraagd: „Er komt de 20e December a.s. een dikke „Metaalbewerker” uit. Zou je er niets voor voelen hierin een stukje, bestemd voor de vrouwen van onze leden, te schrijven?” Waarop ik prompt reageerde met; „Moet ik dat doen? Daar zie ik geen kans voor, hoor”. Waarmede het onderwerp van de baan was. D.w.z. voor de vrager. Merkwaardigerwijs heb ik er daarna verschillende malen aan gedacht, totdat ik zover kwam, dat ik, zij het schoorvoetend, een blocnote pakte, mijn pen te voorschijn haalde en aan het schrijven toog. Als onderwerp koos ik enkele gevallen uit het leven van de vrouw vaneen propagandist. Ik ben mij ervan bewust, dat dit een precair onderwerp is. maar niettemin hoop ik toch belangstelling hiervoor te wekken, mede in verband met het feit, dat vele vrouwen van bestuurders (hetzij bezoldigd of niet), vertrouwensleden, werkers enz., in dienst van onze Bond met dezelfde problemen worstelen. Als hooidzaak noem ik dan: de vele afwezigheid van de man des huizes. Immers gaat er, vooral in het winterseizoen, practisch geen avond voorbij, of de man is op stap; bezoekt vergaderingen, zwerft op straat voor huisbezoek en veelal is het daarna; afwerken van de ontvangen gegevens, met de eventueel daaraan verbonden correspondentie. Je kunt er van alles in meemaken. Mijn man b.v. is nogal sterk in het vergeten van bijzondere data, zoals verjaardagen e.d. Hij is zich hiervan bewust en tracht dit te voorkomen door aan het begin van het nieuwe jaar in zijn agenda de bewuste data te noteren, ten einde met het vastleggen van vergaderingen enz. deze data over te slaan en zoveel mogelijk vrij te houden. Zo waren wij enige tijd geleden bezig met het vaststellen van het programma van de komende week, d.L het uitkienen van de vrije avonden en welke dagen er al of niet op tijd wordt gegeten, toen mijn man plotseling triomfantelijk uitriep: „De 23ste heb ik vrij gehouden en niets aangenomen. Ik heb niet vergeten dat dit onze trouwdag is. Dat had je niet gedacht, hé?” Hij voelde zich overwinnaar, totdat ik hem langs mijn neus weg vroeg, hoe het met de 28ste stond. „Dan heb ik een cursusvergadering”, was zijn antwoord. „Wel, had je plannen voor die

avond?” Je probeert dan niets van Je teleurstelling te laten blijken, als je zegt: „Eigenlijk wel. De 28ste is n.l. onze trouwdag. Maar aangezien je dan bezet bent, vieren we het maar op de vrijgehouden 23ste”. Als dan tot overmaat van ramp ook nog die dag bezet wordt, durf ik gerust te bekennen, dat ik moeite heb die teleurstelling te overwinnen. Wij vrouwen zullen meerdere malen ondervonden hebben dat plannen, reeds lang tevoren beraamd, niet konden doorgaan en, ik spreek uit eigen ervaring, heus niet altijd zonder verzet werden opgegeven. Als ik echter dan mijn man vergezel naar een propaganda-, cursus- of feestavond en ik hoor de voorzitter van de betreffende afdeling met veel enthousiasme van de ledenwinst vertellen, ik hoor de bezielende speech van de spreker, dan denk ik bij mezelf: Onze mannen zijn niet vergeefs zo vaak op het pad. Zij trekken er niet voor niets elke avond op

uit, hoewel zij heus ook wel eens verlangen thuis te zijn, bij de gezellig roodstaande kachel de kranten op hun gemak door te nemen en eens te luisteren naar een mooi radioprogramma. Een vonk van het bezielende idealisme, waardoor deze mannen gedreven worden al dit werk te verrichten, slaat dan in je over en je komt tot deze conclusie: „Voortaan mopper ik nergens meer over, maar zal nog meer dan voorheen proberen mijn man terzijde te staan inde strijd voor betere arbeidsvoorwaarden ten behoeve van de gehele arbeidende klasse. Ik hoop, vrouwen, dat u na lezing vaa dit artikeltje, uw houding zult bepalen, mede voor de toekomst van de jonge garde 1 Een van de garde.

6

Sluiten