Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

53e Jaargang — Nummer 5 — Verschijnt elke veertien dagen — Zaterdag 6 Maart 1948“

Metaalbewerker

UIIG. VAN DE ALG. NED. METAALBEWERKERSBOND, Red. D.W. v. HATTEM, HEMONYLAAN 24, AMSTERDAM-Z ,Tel. 27858-20821

ZETBAZEN

Het N.V.V. heeft destijds de fusie met de E.V.C. afgewezen. De belangrijkste reden hiervoor was, dat uit allerlei feiten was gebleken, dat de communisten met de fusie geen andere bedoeling hadden dan het verkrijgen vaneen ruimer operatieterrein voor partijpolitieke communistische propaganda en actie. Dat de C.P.N. dit haar leden zou opdragen en dat deze leden verplicht zouden zijn zich in allerlei functies te beschouwenden te gedragen als mandatarissen van de C.P.N. inde gefuslonneerde vakbeweging. De woord- en penvoerders van de E.V.C. hele of halve communisten noemden dit gemene verdachtmakingen en ze hebben bij wijze van spreken krokodillentranen geschreid over zoveel wantrouwen. De heer Koenen, destijds secretaris, thans, menen wij, nog hoofdbestuurder van de E.V.C. en tevens communistisch kamerlid, trok zijn schaapsvacht aan en schreef in „De Waarheidâ€~ van 22 Jan. ’46 in het hoofdartikel „Onze taak inde vakbewegingâ€~ onder meer: „Wij, als communisten inde vakbeweging, hebben mede tot taak, de politiek van de vakbeweging binnen het raam van de vakbeweging zélf, te bepalen.â€~ Gelukkig heeft het N.V.V. zich door deze mooie praat niet laten misleiden en de heren het bos ingestuurd. Sindsdien hebben wij doorlopend kunnen vaststellen wat er inde E.V.C. van die „zelfbepalende politiekâ€~ is terecht gekomen. Het gehele beleid van de E.V.C. is tot in alle onderdelen nauwkeurig een spiegelbeeld van de communistische politiek. De leiders van de E.V.C. kunnen daarom dan ook niet anders worden beschouwd ais doodgewone zetbazen van de C.P.N. Een ondersteuning van deze mening vinden we in het geval-Dejace in België. Deze Dejace is eender secretarissen van het Belgische vakverbond, de A.B.V.V. Hij is ook communistisch kamerlid en was dit reeds toen hij tot secretaris van deze, uit fusies geboren, Belgische vakcentrale werd gekozen. Dejace heeft thans als secretaris bedankt. Zogenaamd omdat hij het te druk heeft. Op 16 Januari heeft Dejace hierover een brief gestuurd aan het bestuur van het Belgisch vakverbond. Daarin komt de volgende passage voor: „In deze voorwaarden heeft de leiding van mijn partij me uitgenodigd, mijn werkkring in het

secretariaat van het A.B.V.V. stop te zetten.â€~ Uitgenodigd staat er. We weten wat dit ineen communistische partij betekent! In het communistische orgaan „Rode Vaanâ€~ van 19 Januari staat het trouwens ook al iets steviger. Hier is het: „Daarom heeft de partij Dejace ertoe aangezet zijn functie van syndicaal leider op te geven.â€~ Maar het mooiste volgt thans: „Dejace heeft zijn taak volbracht, hij wordt thans door zijn partij voor andere functies bestemd.â€~ De zetbaas heeft dus zijn werk verricht.' En nu: Aflossing voor! Want verbaas je met mij, lezer, over de brutale openhartigheid van het volgende : „Deze onder onze kameraden (bedoeld worden comm. kameraden, redactie), die hem zal vervangen in het secretariaat van het A.8.V.V., zal tot opdracht hebben de eenheidspolitiek, die de onze is, voort te zetten, enz.â€~

Duidelijker kan, dunkt ons, de aanmatigende inmenging vaneen communistische politieke partij inde zaken van de vakbeweging niet erkend worden. Buiten de communisten, zijn er in de Belgische algemene vakbeweging maar weinigen, die vreugde beleven aan het resultaat van hun fusie met de Belgische E.V.C. Over de loonpolitiek was er onlangs een groot debat inde Belgische Tweede Kamer. Mén kon toen getuige zijn van het feit, dat twee secretarissen van het vakverbond, de één communist en de ander soc.-democraat, op dit voor de vakbeweging zo primaire punt, elkander inde haren zaten. De begeerde eenheid is in België dan ook alleen te behouden, wanneer men zich karakterloos neerlegt bij de catastrofe-politiek der communisten. Omdat dit gelukkig niet gebeurt, is toenemende tweespalt het gevolg. In het soc.-dem. dagblad „De Volksgazetâ€~ van 26 Januari, wordt dooreen vooraanstaand vakverenigingsman de stemming en de toestand treffend aldus getypeerd: „Wat wij uit dit alles moeten besluiten? Dat wij tot ons leedwezen moeten vaststellen, dat de meningsverschillen, die socialisten en communisten tegenover elkaar stellen, niet verzoend worden, maar inte-

gendeel elke dag scherper worden. Politieke en economische vraagstukken zijn te zeer aan elkaar verwant om te kunnen hopen, dat wij in onze wederzijdse partijen tegenstanders kunnen zijn en inde vakbeiveging bondgenoten. Wij zullen ons stilstaan moeten verzoenen met de idee, dat wij gepoogd hebben onder één dak te leven, maar dat wij elkaar het leven zuur gemaakt hebben, zó zuur, dat wij er ons goed humeur, onze kracht en onze energie bij verliezen.â€~ In België staat de scheuring dus voor de deur. Hetzelfde staat met het wereldvakverbond te gebeuren. Zij kan niet uitblijven. Voorstanders van de dictatuur en overtuigde democraten, kunnen niet duurzaam met elkander in één verband leven. Per saldo is het ook beter dat het wereldvakverbond barst, dan medeschuldig te worden aan de schending van de onvergankelijke rechten van de menselijke persoonlijkheid. Wij kijken wel eens te veel naar het getal, terwijl het toch de geest is die levend maakt! Intussen, wij in Nederland kunnen ons gelukkig prijzen het huwelijk met de E.V.C. te hebben afgewezen. Want daardoor hebben we ons het leed en de moeite van de echtscheiding bespaard.

«t Via het heilige getal „zevenâ€~ naar de 60.000

(H. J. v.d. B.) Onze, aandachtige lezerskring zal reeds enige malen in ons blad gelezen hebben, dat inde op 17 en 18 Januari j.l. gehouden vergadering van de bondsraad o.m. De nieuwe propaganda-actie aan de orde is geweest. De 55.000 leden waren reeds einde 1947 bereikt, doch onze werkers hebben direct wel begrepen, dat de leiding het niet zou laten bij de mededeling: ziezo, dat is voor elkaar, of alleen bij woorden van dank aan de werkers. Stel je voor, de leiding kwam niet met nieuwe plannen! Dan zou ze het land niet meer in durven trekken. Op een nieuw idee moest toch even gebroed worden. Uitgangspunt bij de nieuwe actie is, te proberen op zeer originele wijze niet alleen al onze leden, maar ook hun vrouwen en voor de ongehuwden, hun moeder of verloofde inde actie te betrekken. Inde vergadering van de bondsraad is de leiding zeer schaars geweest met de uiteenzetting van de nieuwe plannen. Goedkeuring is echter gevraagd; a. betreffende de betaling van de actiekosten, die niet onbelangrijk zullen zijn en b. om naast de Iste en 2de voorzitter een vijftal uit hun midden te benoemen, die tezamen een commissie van zeven vormen, welke commissie de uitvoering van het plan zou regelen en behandelen. Wij laten hierbij afdrukken een foto van dit zo wegens hun aantal „heilige collegeâ€~. (Vervolg pag. 2 onderaan)

ZIE DE LAATSTE PAGINA

V.l.n.r. H. J. v.d. Born, bondsvoorzitter; H. Viel, Delfzijl; W. P. v.d. Heijden, A’dam; D. Scheggetman, Enschede; J. Honig. Beverwijk; C. v.d. Mark, Eindhoven; C. W. Wingerden, 2e bondsvoorzitter.

Sluiten