is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 32, 1934, no 44, 04-08-1934

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mensentypen

Het type van de extatiese vroomheid. Eenmaal kwam in zijn leven de grote, alles beslissende, geweldige ommekeer: als het doorbreken van machtige innerlike inspiraties, als het plotseling omstraald worden door bovenaards licht, het met één ruk geheven worden uit de sfeer der alledaagsheid; men kan het verhaal van dit soort bekering vinden in Handelingen 9, waar Saulus tot Paulus wordt.

Als dan de mens eenmaal zo diep is gegrepen, wordt hij tot de harde werker, de onvermoeide strijder, de heilige die door daden van goedheid verdoolden terechtbrengt en wankelenden schraagt: nu is dat hemelse licht tot innerlik licht gewend en het brandt in de vurige sterke ogen, het doorvlamt een gloeiend hart, het straalt uit een eindeloze reeks van daden. Komt iemand met hem in aanraking, de vonk springt over; het is alsof deze mensen geladen zijn.

En telkens komt weer over hen de begenadiging. Zo heeft Murïllo de heilige gezien: hij ging een lang, moeizaam, dadenrijk leven door de wereld; maar zijn krachtbron vond hij in eenzame woestenij; daar breekt door donkere wolken van twijfel en moedeloosheid opnieuw hemels licht; als verheerlikt heft hij het oude gelaat opwaarts om te luisteren naar wat de Heer tot hem zeggen zal. „Spreek Heer, uw dienstknecht hoort.”

Zoem hij misschien als zo menig visionair, die in de gruwelike wereld van onrecht en zonde zijn droom niet kon handhaven, in eenzaamheid het einde? verlangt het moegestreden hart naar de grote diepe rust? Opnieuw komt , het over hem als begenadiging: een oud mens omstraald door eeuwig licht Gods licht vraagt niet naar oud of jong, het vraagt enkel openheid, bereidheid. Aanstonds gaat hij weer, want de stem heeft gesproken.

De heilige Frans von Paula

MURÏLLO

Kinderen noeveei mi luei Cl l . "

Een bijeenkomst van vrouwen ergens buiten in de natuur. Een samenleven van eenige dagen onder de meest gunstige omstandigheden. Dan openen zich de harten en dan, in de sfeer van vertrouwen, die ontstaat, worden de persoonlijke ervaringen gewisseld het eene leven wordt aan het andere getoetst. Hoe ver liggen de levens van deze tijdelijk verbondenen uit elkaar.

Er is een vrouw, die ons allen respect afdwingt. Zij heeft negentien kinderen gehad en niet de helft is er van in leven gebleven. Maar hoe heeft deze vrouw het lot doorstaan! Zij is een van de sterksten, ondanks haar leeftijd en al wat zij doormaakte. En als zij door het boschlaantje loopt flink en kordaat, als zij vooraan is bij spelen en sport, dwingt zij ons een bewondering af door haar groote energie. En dit respect stijgt, als zij vertelt van haar zware leven in een toon van krachtig optimisme.

Natuurlijk vertelt zij over haar kinderschaar; „Maar als ik geweten had, wat ik nu weet, was het zoover niet gekomen”, eindigt ze. Dan is er een ander, een jong, modern vrouwtje. „Een kind is genoeg in deze tijd”, zegt ze.

Daar liggen de uitersten van het leven. En daar openbaren zich ook de gevaren van de uitersten.

is goed, dat er nu geen groote gezinnen meer komen, waar niemand raad meer komen aan die toestanden, waar zoowel reToesïn

In deze tijden kan niet met de gewone maatstaf gemeten worden. De economische nood dringt tot andere waardeering, andere maatstaven. Normaal is, dat de zwangere vrouw maanden vooruit haar kinderkleertjes in orde maakt. Maar nu gebeurt het keer op keer, dat de vrouw van de werklooze wacht tot het kind geboren is en levend. Dan wordt de man vlug uitgestuurd om wat kleertjes te koopen. Als het kind doodgeboren was, zou het immers onzin zijn geweest, alles in huis te hebben.

Voor de meesten is het kinderlooze gezin niet begeerenswaard. En vaak is men tevreden, als er één kindje is. Nu zijn er gevallen, waarin dit eene kind misschien al een overbelasting is. Maar er zijn ook veel gezinnen, waar men zich tevreden stelt met een kindje, hoewel er nog plaats was voor een tweede.

Maar men vormt met een kind een gezin de vrouw heeft iets kleins om te koesteren en te verzorgen het geslacht heeft continuïteit men is voldaan. En de ouders beseffen niet wat voor grenzeloos egoïsme hun daden kenmerkt beseffen niet, wat zij voor zonde bedrij-

ven tegenover dat eene kindje, dat een eenig kindje is met al de nadeelen daarvan voor heel zijn verder leven. Hun gevoel is kortzichtig. Ze denken aan hun eigen voldoening, maar nooit zijn hun gedachten gegaan naar het werkelijk belang van het kind.

Als we het lot van de eenige kinderen zien enkele uitzonderingen daargelaten zien we dat zij het moeilijker hebben en moeilijker maken, dan kinderen, die voortkomen uit grooter gezinnen.

Ze zijn gewend zichzelf in het middelpunt van de belangstelling te stellen. Ze missen vaak het vermogen met hun medemenschen blijvende vriendschapsverhoudingen aan te gaan, waardoor zij zich eenzaam en verlaten voelen en aan de andere kant een drang vertoonen, om zichzelf in het middelpunt te stellen. Ze kenden niet de botsing en wrijving met leef tij dsgenooten, die hen leert zich voegen en die hun sociale eigenschappen ontwikkelt. Ze zijn verwend maar dan misschien plotseling weer in een hoek gedrukt, omdat de ouders zelf merkten, dat ze eeii tyrah maakten van hun eenige. We zullen de lijSt van moeilijkheden niet vervolgen. leder weet, hoe de eenige kinderen herkenbaar zijn aan hun speciale eigenaardighedeni;

En welk ouderpaar, dingen realiseert, durft het aan, om: üit gfemakzueht of egoïsme het eigen kinë'zijn natuurlijke aanvulling In de vorhi van meerdere fcindteten te önthoUdèh, ‘ alë' hét • iïiet drihgéhd rïoèdife'is. 9Si:- ,no. 'icoü 3ib jjHipr-TïiuivrrEM’ tmtj-EirÉR hëidb.