is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 38, 1939, no 9, 25-11-1939

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nieuws van overal

Over het oorlogsdoel

In de Franse kranten, vooral die van rechts, wordt sterk geageerd tegen de vredesplannen, zoals we die hier in vorige weken, vooral vanuit Engeland, weergaven. Men overwege b.v. deze passage uit het weekblad „Candide” (15 XI):

„Heel de wereld hoopt, dat het Duitse karakter zich verbetert, en dat Duitsland berouwvol terugkeert in de kring der naties, die hun handtekening eerbiedigen. Maar dit kunnen we wel zeggen, dat na Bismarck, Wilhelm II en Hitler, deze verandering wel niet in een dag zal geschieden. De eeuwige candidaat der beschaving, de Duitser, heeft pas toegang, als men hem onttrokken heeft aan de verleiding van het geweld. Het kcmt er dus op aan om de Duitse kracht op de goede plaats te treffen, op die kwetsbare plek, waar alle krachten samenkomen en die het beginsel is van herstel. Daarna zullen we de verwachting kunnen koesteren, dat in de loop der jaren die gelukkige tijd weer terugkeert van Bodewijk XIV en Bodewijk XV, toen de koning van Pruisen alleen maar Frans sprak, toen de jeugd van München en Frankfurt, juist als Goethe, naar Strassbourg en Parijs kwamen om lessen in humanisme te nemen, en toen wij ons bedienden van het bondgenootschap van de ene helft der Duitsers cm de andere helft in bedwang te houden.” Het is deze gezindheid, die het uitzicht op elke behoorlijke vrede vernietigt.

De Duitse pers We vonden in de ~Nineteenth Century” de volgende samenvatting van de Duitse kranten sedert de oorlog; 1. Duitslands overwinning op Polen. Onderverdelingen;

a. de diepe menselijkheid van de Duitse oorlogsmethoden; b. Poolse wreedheden; c. de oorlcg van 18 dagen of de onoverwinnelijkheid van het Duitse leger.

2. Britse trouweloosheid. Onderverdelingen: a. de activiteit van de oorlogshitsers (Churchill, Eden, Duff Cooper etc.); b. Mr. Chamberlain de stroman van de oorloghitsers; c. het Britse groot-kapitaal, vechtend op bevel van het wereld-Jodendom om het Duits Nationaal-Sccialisme te vernietigen.

3. De arme neutralen, zijnde: a. de eerste slachtoffers van de Britse blokkade en van de zee-oorlog; b. allen hevig anti-Engels, omdat Groot-Brittannië alle hoop vernietigd heeft op vrede, door de edelmoedige voorstellen van den Führer te verwerpen.

4. Ongelukkig Frankrijk. Onderverdelingen: a. de Fransen zijn tegen hun eigen wU de oorlog ingedreven door hun meesters in Londen;

b. Duitsland heeft niets tegen Frankrijk , (over het algemeen wordt ey weinig over Frankrijk gezegd. Zelfs de term „die Westmachte” wordt zelden gebruikt, wijl ze eendracht zou suggereren tussen Engeland en Frankrijk).

5. De Sowjet-Unle voorgesteld als: a. Duitslands trouwe vriend; b. economische bijstand uit Rusland breekt de Britse blokkade. (Elke uiting van de Sowjetleiders of van de Sowjetpers wordt met grote opmaak gepubliceerd).

Kunst geeft aan de oorlog gestalte

De „Völkische Beobachter” schrijft:

„De vernletlglngsoorlog In Polen, het eerste schitterende wapenfeit van de nieuwe weermacht, Is te snel en kort geleden gevoerd om reeds een volledige kunstvolle gestalte te bezitten. Maar ene was er, die, zoals In de grote oorlog, weer aanwezig was In deze bijzondere legerformatles; hart, oog en hand van dezen schilder en kunstenaar hielden In opdracht van den Führer In een rijkdom van levendige beelden vast, wat nog vast te houden was In het zeldzame tempo van deze oorlog.”

Het gaat hier over Professor Ernst Vollbehr. Het blad bevat foto’s van deze kunstwerken, die volledig aanwezig zijn op een tentoonstelling In Berlijn. We kunnen het eens zijn met de „Völklscher Beobachter”, als deze schrijft: „deze werken blijven voor de komende tijd uitdrukking en zinnebeeld van de wapenfeiten der weermacht van Adolf Hltler”.

En In dit verband nog een ander bericht: De afdeling lyriek van de ~Relchsschrlfttumkammer” Is opgecommandeerd tot een kosteloze bezlchtlglngsrels naar Polen.

Humaniteit

Eigenlijk is de totale oorlog een terugvallen tot die barbaarse tijden, waarbij de oorlog niet alleen tegen de vechtenden ging, maar ook tegen allen, die bij hen hoorden, dus tegen de burgerbevolking, tegen de ouden van dagen, vrouwen en khideren.

Voor de oorlog uitbrak, had R. Hess al gezegd, dat de totale oorlog de snelste was en daarom de humaanste. De Hlmmlermanschappen denken er ook zo over en In „Das Schwarze Korps” oordeelt men over de Poolse oorlog, dat „juist deze, door zijn korte duur de oud-Prulslsche opvatting bewezen heeft, dat de met alle middelen gevoerde, zonder aanzien des persoons doorgezette oorlog eigenlijk de meest milde wijze van oorlog vceren Is.”

Wie van het optreden der S.S. troepen bii andere gelegenheden lets vernomen heeft, kan zich enig Idee vormen van een milde oorlogvoering.

Maar op een ontvangst bij het Russisch consulaat was de chef van het Duitse lucht-

wapen, Hermann Görlng, aanwezig. De buitenlandse correspondenten vroegen hem, waarom het Duitse luchtwapen In ’t westen tot nu toe slechts oorlogsschepen aangevallen had en Görlng verklaarde: „Oorlogsschepen zijn heel belangrijk en het Is een goede oefening om er op te schieten.”

Toen vroeg een ander, waarom niet meer havens onder vuur genomen werden en de chef van het luchtwapen antwoordde; „Mijne heren, Ik ben humaan.” Er ontstond een hartelijk gelach, maar Görlng hield vol: „U moet niet lachen. Ik meen het ernstig. Ik ben werkelijk humaan.”

Jammer dat de vliegers m Polen zich de humaniteit van hun chef zo slecht herinnerden.

Een vredesplan

Het weekblad der „Vlaamse Oud-Strljders” schrijft:

Wij hebben tot heden geen bruikbaar vredesplan. Wel geeft de Paus, het hoogste zedelijk gezag op deze wereld, de morele richtlijnen aan die In ieder vredesplan dienen te worden verwerkelijkt, maar het plan zelve moet men In zijn merkwaardige encycliek niet zoeken omdat het niet zijn taak Is politieke oplossingen aan te bieden, maar wel: de christelijke moraal, ook op politiek terrein hoog te houden.

Dat plan moet komen van de neutralen. Niet In de eerste plaats van de neutrale regeringen, maar van neutrale geleerden en volksleiders. Het zal voor doel moeten hebben: aan de economische eenheid van de wereld politieke vorm te geven, met volledige waarborg voor de meest totale culturele autonomie voor elke cultuurgemeenschap, voor elk volk, voor elke ethnlsche groep. Dat plan moet uitgewerkt worden:

Op politiek gebied: door de oprichting van (minstens) de ~Verenigde Volkeren van Europa” als kleinste politieke eenheid; door de oprichting van een Wereldvolkenbond, die de fouten van Genève vermijdt, door de souverelnltelt van de onderscheiden staten ernstig te beknotten en één hoogste burgerlijk gezag over de wereld aan te stellen.

Op economisch gebied; door de vrije uitwisseling van goederen, het vrije verkeer van mensen over de ganse aardbol te herstellen.

Op sociaal gebied; door de levensstandaard van het proletariaat op een hoger peil te brengen In sommige streken, en te beschermen In de landen, waar het enigszins hoger was geraakt.

Op cultureel gebied; door gepaste bescherming van de eigen cultuur van leder volk, en even gepaste uitwisseling van Intellectuele krachten, zodat de culturele rijkdom van een leder, de rijkdom van allen kan worden.

Dat eist een diepgaande voorstudie. En een gezamenlijke Internationale voorstudie. Wat zou men ervan denken als: de nationale verenigingen voor de Volkenbond, de leiders van landbouw, handel en Industrie, de voormannen van syndicaten en Middenstandsbonden, de vertegenwoordigers van Academies en Unlversltelten, voorlopig slechts uit Zwitserland, België, Nederland, Denemarken, Noorwegen, Zweden en Finland bijeenkwamen te Brussel, om dat werk aan te pakken? Daar is In bedoelde middens van de genoemde landen voldoende overeenstemming In de opvattingen betreffende het gestelde probleem om een vruchtbare discussie, een degelijk vredesplan te mogen verwachten. Welke philantroop brengt het geld bijeen om zulk een conferentie te bekostigen? Welke vredesbond durft het aan ze bijeen te roepen? Wie?

Op dit ogenblik kan geen groter dienst aan het mensdom worden bewezen, dan het opmaken van een vredesplan, van het effen leggen van de weg naar de vrede.

Laat de vrede niet aan de soldaten over

De voornaamste taak van hen, die niet betrokken zijn bij het vechten, Is over de vrede te denken aldus prof. Seurat, directeur van het Instltut frangals te Bonden. „Het uitdenken van de vrede moet In geen geval aan de soldaten worden overgelaten”, voegde hij er aan toe. „Dat Is slecht voor de soldaten en slecht voor de vrede”. (Peace News, 29-9-’39).

waarheid te laten gelden en haar alleen. Dan zijn onze schansen geen lemen schansen, maar dan kan het wel zijn, dat wij slechts een molshoop hebben tot onze beveiliging!

Wij leven In een tijd die overal en steeds de zogenaamde overtuiging, het zogenaamde geloof boven de waarheid stelt. Wij zien hoe dat tot de massale ondergang leidt. Moeten wij naast de grote leuzen staan met ons belachelijk klein beetje geloof, met onze kleine, maar diepe zekerheid? Het Is de weg van Job, het Is de weg van lemand als prof. Heymans, die eigenlijk overal de onpartijdigheid, de dienst der waarheid, belijdt ook in het geloof, het Is de weg van het evangelie aangaande den God die geest is en die aanbeden wil zijn in geest en waarheid. F. KABMA—KOOPS.

Job I.

Eenmaal —• een dag van zon en ruime wind terwijl hij dieper adem haalde en een vlaag van vreugde door zijn held’re ogen joeg, het bloed zijn lijf in fieren slag doorsloeg, ofwel een ander maal

terwijl hij zwijgend in zichzelve zag en het geheim zijns wezens God ontmoette binnen de huivering van Zijn vleugelslag wat weten wij van tijd of eeuioigheid? werd in de diepe verre hemelen besloten

dat deze man in Gods mortier gestampt en in zijn pers zou loorden stuk gestoten. En als een wolkbreuk brak toen ramp na ramp met bliksemflitsen in dit klaar geluk;

dit edel hart, vertreden en gekrenkt, op onvermunub’re rots sloeg het aan stuk. 11.

Toen kwam het wonder

o zin des levens in zinloosheid geopenbaard want uit den woesten ongetemden donder brak uwe stem; en zulk een helle klaart’ heeft toen dit hart, dat duisternis omsloot,

plotseling verblind, dat hij die niets misdreef en zuiver was, een kind.

ontzet, verbijsterd tot den dood, slechts één ding wist en levend heeft beleden: „ik heb berouw in stof en as, want Gij alleen zijt groot.” W. lIESSELS.