is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 38, 1939, no 12, 16-12-1939

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nieuws van overal

Oorlogsgezindheid

Er is gepoogd in deze rubriek van week tot week de wijzigingen in de oorlogsmentaliteit te registreren. Het wrede oorlogsbedrijf verengt het bewustzijn zozeer, dat het alle schakeringen verwaarloost en geleidelijk aan den oorlogvoerenden dreigt te veranderen tot een mens, die alleen maar hate kan.

Vandaag citeren we uit een artikel van een destijds bekend Frans socialist Jean Fabry. Men kan niet zeggen, dat wat Fabry zegt, onzin is, maar hoe treurig dat men deze mentaliteit kan beredeneren!

„.. .Daar zijn Holland en België, bevangen in de onverbiddelijke greep van de dreigende oorlog. Ze hebben net zoveel kans er aan te ontsnappen als de dorpjes tussen de Maginot linie en de Siegfried linie kans hebben om niet verbrand te worden.

Beseffen beide landen voldoende, dat de oorlog, die wij voeren, hun oorlog is en dat de vrede, die wij willen sluiten, hun vrede zal zijn? Beseft zelfs Engeland het wel voldoende?

En dan iees ik de vredesdoeleinden van Attlee, den leider der Labourpartij. Zeker ze zijn even edelaardig als een reglement voor het aards paradijs. Maar we zijn in een aardse hel, en we zullen er nöoit aan ontsnappen, als we de misdadigers vergeving schenken, die ons er in gebracht hebben.

Vrede vraagt niet minder mannelijke moed, dan oorlog! Attlee wil geen wraak of straf! Maar waarop baseert zich dan de rechtvaardigheid? Geen wraak, het zij zo! Wraak is hartstocht! Maar geen straf? De rechtvaardigheid, de rede eist ze op. Warschau, Praag, bloeden, staan in brand! en dan zouden wij een vrede sluiten gebaseerd op het berouw der Duitsers?

Aan de boorden van Theems en Seine zingen de mensen van goede wil, aan wie de vrede beloofd werd, maar aan de boorden van de Rijn stijgt op als een loeiende storm het ~Deutschland, Deutschland über alles”. Het is nu eenmaal zo, dat de Duitser zo gehecht is aan elke vorm van gemeenschap en zo graag in de pas loopt, omdat hij daarin een middel ziet om te domineren.

We danken er feestelijk voor Duitsland weer uit te nodigen aan te zitten in de Volkenbond. Het is uit eigen beweging opgestaan en heeft de deur achter zich dichtgesmeten en heeft overal in Europa brand gesticht. En nu zouden we die geschiedenis nog eens opvoeren? Maar we vinden die geschiedenis helemaal niet leuk. Ze wekt bij ons slechts ontzetting en we willen er eindelijk een eind aan maken.

Men komt er nooit uit, als men Duitsland als gelijke behandelt. Men laat een kwaadaardige hond niet loslopen, in de hoop, dat hij koest zal blijven, vooral niet, als men ’t al een keer geprobeerd heeft en het dier ons naar de keel is gesprongen.

Er meet een einde komen aan de heerszucht van Duitsland, die altijd weer terreur oproept. We hebben lang genoeg gesidderd en onze adem ingehouden onder de dreiging van hun revolver. Maar nu is de moed van Engeland en Frankrijk opgestaan. De woede om kwaad te doen, die typische Duitse woede, waarvan de Führer de belichaming is, moet uitgeroeid worden.”

Na zo’n artikel begrijpt men, dat het weekblad Guingoire (rechts) kon constateren, dat alle Franse kranten uitgezonderd de Populaire eisen ~dat Engeland Frankrijk helpen zal bij een vrede, waarin het verdrag van Versailles verbeterd (dus: verergerd) zal worden, heel bijzonder dringen zij aan op een grenswijziging, waarbij de Rijn, dezgn. „natuurlijke” grens van Frankrijk, ook de staatsgrens zou worden, en Duitsland verdeeld wordt in kleine autonome staten. Het is de politiek van Richelieu, die herleeft! Arm Europa!

Oorlogsdoel

Overigens wijzen de Franse kranten er terecht op, dat alle aankondigingen van Chamberlain en andere staatslieden over het nieuwe

Europa In zoverre voorbarig zijn, dat de hardhandige methoden van het Nat. Soc. de toekomstige regeerders vcor nieuwe, onherstelbare feiten stellen op een wijze, zoals tot nu toe men zich niet voorstellen kon. Als de berichten, die nu en dan doordringen uit het voormalige Tsjechoslowakije waar zijn, dan zal binnen afzienbare tijd het Tsjechische volk vernietigd of geëxporteerd of tot een zeloten volk gereduceerd zijn. Hoe wil men dan spreken over het herstel van de Tsjechische natie? En misschien zai de moeilijkheid met Polen nog groter zijn. De tijd van het individualisme kende de individueie misdaad, de moord op een privépersoon; in deze tijd van collectivisme, pleegt men de collectieve misdaad en de collectieve moord. Als de oorlog lang duurt, zal men in de nakomende vredestijd gebieden aantreffen, die elk Pools karakter verloren hebben: hier en daar een heuvel, die een massa-graf bedekt en een eenzame, verdwaalde overlevende, welke de legende levend houdt aan de oerbevolking van het land. Men denke nog aan het massagraf voor de Joden in de buurt van Lublin en aan de Duitsers, die aan de Baltische zee gewoond hebben

Volkerenbond

Men kan nooit zeggen, wat daar in Genève gebeuren gaat. maar de redenering van Wladimir d’Ormesson in „Le Figaro” lijkt ons zeer juist;

Tengevolge van het avontuur van Ethiopië, hebben de meeste staten, die lid waren van de Volkenbond, hun bedoeling kenbaar gemaakt om zich voortaan te beschouwen als vrijstaand tegenover artikel 16 (het sanctieartikel). Het is wel zeker, dat ze niet ineens op dit besluit terug zullen komen. Men komt zodoende tot deze situatie, dat nóch Rusland, dat Finland probeert te wurgen, nóch Duitsland, dat Oostenrijk en Tsjecho-Slowakije heeft ingepalmd, en dat Polen bloedig onderdrukt, op het collectieve plan sancties zullen ondergaan, die Italië destijds opgelegd werden, naar aanleiding van Ethiopië. Men moet zeggen, dat dit minstens wel heel sterk ia...

Gelooft men nu, dat men er uit zal komen met straffende redevoeringen, en afkeurende moties? Zeker niet! Nogmaals: het is geen tijd meer om komedies cp te voeren.

Laten de Volkenbondsleden, die neutraal zijn, maar doen, wat ze willen. Wij hebben hun geen raad te geven. Maar Frankrijk en Engeland, die in oorlog zijn gegaan om juist die beginselen te verdedigen, die bedoeld zijn in het beroep van Finland, zij kunnen slechts een houding aannemen, die hunner waardig is: niet te redetwisten maar kortweg en volstrekt breken met de Sowjet.

Men moet deze heren niet langer ontzien. Integendeel! Alle tactiek met hen keert zich tegen degenen, die er gebruik van maken. Vroeg of laat is deze breuk toch onvermijdelijk. Als het er dus te Genève om gaat dit kenbaar te maken ten aanschouwe der wereld, dat wij vast besloten zijn het internationaal onfatsoen niet langer te verdragen, dan is het goed! Maar als men naar Genève trekt, om er een aandoenlijke komedie te spelen, dan is daar voor ons geen plaats...... meer! Frankrijk is in oorlog!

De overwinnaar is rechter

en dan kan men raden, hoe de uitspraak zal zijn. Het gerechtshof van Bromberg (Polen) heeft in de afgelopen acht weken ruim 80 veroordelingen ter dood uitgesproken wegens moord op Volks-duitsers. Er moeten nog 700 moorden nader onderzocht worden. De burgemeester van Bromberg, zowei als de vorige Poolse staats-gouverneur ven Hohensalza zijn beiden volgens het nieuwe ~standesrecht” doodgeschoten wegens het vormen van vrijscharen. Daarnaast werden in Bromberg alleen 134 studenten ter dood veroordeeld, in Koszian 48, in Woiyzyn 20. Dat de concentratiekampen gevuld worden, is na het bovenstaande, wel duidelijk.

Aiurainium

Zowel in onze Oost als in de West is men ijverig bezig met de voorbereiding der ontginning van aiuminiumerts De opgaven en schattingen van de wereidvoortbrenging van bauxiet en vooral van de hoeveelheid aiuminiumerts welke nog in de grond zit, lopen nogal uiteen. Vermoedelijk blijven de cijfers, welke wij hieronder meedelen en die zowel aan Amerikaanse als aan Duitse gegevens zijn ontleend, beneden de werkelijkheid.

Bij de bauxietwinning zijn de oorlogvoerende staten ten nauwste betrokken. Duitsland, dat in zijn bodem geen bauxiet in noemenswaardige hoeveelheden bezit, voert niettemin het meeste aluminium uit van alle landen, doch is zelf ook, naast Japan, een der grootste verbruikers, zodat beide zich de grondstof trachten te verschaffen, waar zij maar kunnen.

Vooralsnog kan Duitsland de grondstof uit vijf Europese landen betrekken: Frankrijk, dat de Duitsers vorig jaar 363.000 ton leverde, d.i. een derde van zijn voortbrenging (de andere twee derden gingen naar Engeland) is natuurlijk thans voor hen gesloten. Duitsland moet jaarlijks 1.18 millioen ton aan bauxiet invoe – ren. Sedert 1936 ontvangt het bauxiet uit Zuidsiavië en Hongarije In beide landen is Duits kapitaal in grote mate bij de ontginning betrokken. Roemeense bauxiet werd tijdens de wereldoorlog in Duitsland verwerkt Bauxiet is in Griekeland thans de belangrijkste delfstof geworden Italië bezit grote bauxietbeddingen in het Noorden; onlangs zijn ook beddingen in Midden-Itaiië ontdekt

Een belangrijke steun hadden de Duitsers vóór de nieuwe oorlog aan Nederlands-Indië, welks voortbrenging aan bauxiet een mijnbouwdeskundige in „Wirtschaftsdienst” op 230.000 ton in het jaar stelt. Daarvan ging 200.000 ton naar Duitsiand (1938). De nieuw te stichten bedrijven zouden de bauxietieveringen van Ned. Indië kunnen brengen op ongeveer een honderdste van de wereldproductie Een nieuwe ieverancier van aluminium beiooft Rusland te worden In de nijverheid wordt dit metaai thans voor omstreeks 2000 doeleinden gebruikt; geiukkig is het erts een der meest voorkomende deifstoffen. Men kan het zelfs halen uit kiei; sedert het eind van 1938 houdt een Duitse onderneming te Essen zich daarmee bezig. Deze bewerking is evenwel duur en alleen geschikt voor buitengewone omstandigheden als waarin wij thans leven.

(N. R. Ct. 21/11/39)

Wat het fascisme aan wapening besteedde

Naar de Times uit Rome meldt, schenken de Italiaanse biaden grote aandacht aan de mededeling, dat in de eerste 17 jaar van het fascistisch regiem aan de Italiaanse strijdkrachten een bedrag van 133.281.000.000 lire (ongeveer 11 milliard gulden) werd toegewezen. Om de strijdkrachten nog sterker te maken zal er straks nog eens 17.476.000.000 lire (ongeveer 1.444.000.000 gulden) beschikbaar worden gesteld, verdeeld over komende begrotingen. De bladen zijn trots op deze geweldige uitgaven, welke naar zij schrijven, welsprekend getuigen van de gewapende macht van het fascistisch Italië.

De strijd om de vrede

„Völkerbund” van 31 October geeft uitvoerige fragmenten uit redevoeringen van verantwoordelijke staatslieden. Wij nemen hieruit over:

Von Ribbentrop, 24 October j.1.: De overeenkomst met Engeland was steeds het fundament van de buitenlandse politiek van den Führer. Als buitenlands medewerker van den Führer kan ik voor het front van de wereld verklaren, dat de Führer sedert 30 Januari 1933 niets, maar dan ook niets onbeproefd heeft geiaten, om deze verstandhouding met Engeland te bereiken.

Daladier, 11 October j.1.: Wij hebben steeds gewenst en wensen het nu nog, dat oprechte samenwerking en loyale verstandhouding tussen de volken tot stand worde gebracht.

Chamberlain, 12 October j.1.: Het is in genen dele onze politiek om Duitsland van zijn rechtmatig hem toekomende plaats in Europa uit te sluiten, wanneer het in vriendschap en vertrouwen met zijn buren wil leven.