is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 45, 1947, no 47, 30-08-1947

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de zonde strekt zich immers veel verder uit dan de meesten vermoeden. Zij legt zich in bepaalde maatschappelijke verhoudingen vast. Daarom is de éne maatschappijvorm ver en ver te verkiezen boven de andere. In een socialistische maatschappij zijn wij evenmin als in een kapitalistische heiligen. Maar vergeleken bij de orde van het socialisme, is die van het kapitalisme de orde van een rovershol. Het kapitalisme geeft in onderscheid van het socialisme, aan Kaïn en Mammon alle mogelijke kansen om zich uit te levèn, omdat het zelf Kaïnachtig en Mammonistisch is, terwijl dat van het socialisme niet geldt. Het kapitalisme is een door de zonde radicaal bedorven maatschappelijke ruimte, waarin Kaïn en Mammon vrij spel hebben: de orde van van de doodslager en de dief. In de socialistische maatschappij wordt de ongebondenheid der mensen bedwongen, doordat een wezenlijke sociale in het leven wordt geroepen en aan de zonde van Kaïn en Mammon de operatiebasis ontnomen wordt.

Een socialistische maatschappij is het Koninkrijk Gods niet. Maar zij is in al haar betrekkelijkheid een heenwijzen naar het Koninkrijk Gods. Haar orde vertoont een gelijkenis met de orde van het Koninkrijk Gods. Van de kapitalistische maatschappij kan dit onmogelijk gezegd worden. Daarom kiezen wij voor het socialisme en tegen het kapitalisme.

Socialisme is voor ons geen levens- en wereldbeschouwing, ook geen geloof. Het is een maatschappelijke ordening. Maar het is de maatschappelijke voorwaarde voor een wezenlijk menselijke samenleving. Als zodanig is het voor ons gebiedende eis en dat, voor ons als christenen, van Godswege. We verwerpen de christelijke politiek, maar poiitiek is ook voor ons wel degelijk dienst van God. Daarom schamen wij ons niet, ons socialisten te noemen.

Socialisme is een maatschappelijk ideaal, dat wij- hoog houden, een ideaal, dat in een zondige wereld met zondige mensen gerealiseerd kan worden en dat voor allen een zegen zal zijn. J. J. BUSKES Jr.

1 • tieke behendigheid, internationale druk en toevalligheden te danken.

Na de ondertekening door Sforza in Fe-, bruari, die mede mogelijk was geworden doordat de communisten en hun socialistische vrienden (Nenni c.s.) meenden dat Rusland • een spoedige ratificatie wenste, scheen het eerst een tijdlang, of het gehele verdrag op losse schroeven gekomen was: de onenigheid in Moskou over het Duitse vredesverdrag en de „Truman-leer” wekte in Italië de hoop, dat de Amerikaanse Senaat de Russen dwars zou willen zitten met een evenmin ratificeren van de andere vredesverdragen. Maar dit gebeurde niet, ondanks de vele critiek, die de senatoren op het strenge karakter der vrede voor Italië bleken te hebben; wel wekte Truman bij zijn toelichting hoop op een spoedige herziening. Ondertussen maakten het Marshall-plan en andere Europese verhoudingen een spoedig der normale politieke betrekkingen gewenst, zodat de vierde, regering-De Gaspari (die vrijwel uitsluitend op de christendemocraten steunt) ratificatie gewenst achtte nog vóór Sforza’s vertrek naar de Parijse conferentie van Zestien. Aangezien de Russen inmiddels ook met de andere vredesverdragen gingen treuzelen, omdat zij in de door hen bezette landen de verhoudingen nog wat meer naar hun hand willen zetten, voor dat zij deze mili-

tair moesten loslaten (90 dagen na de laatste ratificatie der Grote Drie), was de bereidheid tot ratificatie bij links eji uiterstlinks sterk verminderd en was het verzet bij rechts, door de hoop op Amerikaanse steun nog toegenomen. Naast de Qualunquisten (die de fascistische meelopers achter zich hebben, die gaarne bereid zijn de tijd onder 'Mussolini nog heilig te vinden vergeleken met de h'uidige situatie van corruptie en partij concurrentie) de monarchisten die het verloren Keizerrijk- (Abes-Ssmië) betreuren, kwamen nog de Actiepartij, klein (7 zetels) maar invloedrijk door haar illegaal voortrekkerschap en de grijze staatslieden Orlando en Nitti tegen het verdrag in het geweer, de eerste (87 jaar), omdat hij nu eenmaal in 1918 „de president van de victorie” was en van toen af tegenover Engeland en Frankrijk altijd al de rol van de verongelijkte heeft gespeeld; de tweede omdat hij met Nenni (en ook wel de communisten) speculeerde op „onverwachte meevallers” en dus in ieder geval tot na de Russische ratificatie wilde wachten. Steun, zonder veel geestdrift, was er slechts bij de christen-democraten (die 207 van de 556 zetels in de Constituante bezetten, bij Sforza’s 23 republikeinen, de anti-communistische socialisten van Saragat en een deel van de liberalen (met de arbeidsdemocraten een blok van 41 zetels vormend).

Dat waren dus de vrij betrouwbare voorstanders, maar een beslissing kon eerst vallen wanneer men kon verhinderen dat de socialisten van Nenni en de communisten tegenstemden. Uitlatingen van Bevin en Bidault, door Sforza behendig gehanteerd, zetten hen onder druk met het oog op de Europese samenwerking. En tijdens de parlementaire behandeling werden zij geheel in den steek gelaten door Sowjet-Rusland, waarvan Sforza moest verklaren, dat dit de enige der Grote Vier was, die óp onverkorte uitvoering van het Vredesverdrag stond. De communisten, stuurloos geworden, stemden nu vrijwel allen blanco; de meeste aanhangers van Nenni verlieten bij de stemming het parlementsgebouw. Zo

was de uitslag der stemming nog 262 vóór en 13 tegen.

Socialistische broederstrijd

Nu Trumans regering deze uitslag bovendien nog beloonde met goederen en in beslag genomen schepen en de communistische beschuldiging, dat Livorno hiervoor als haven voor de Veiligheidsraad moest worden afgestaan, prompt werd tegengesproken, verliest de communistische partij ondanks alle huidige propaganda, zienderogen aan invloed. Des te meer reden is er voor Nenni om zich tijdig van hem los te maken nu het getal der halve vrienden zo hard terugloopt en de pro-Russische „diehards” toch bij de communisten zitten. Dit zou de scheiding met de socialisten van Saragat nog onzinniger maken dan zij thans reeds is. Want deze scheiding is in het geheel niet principieel geweest maar uitsluitend bepaald door het anti-communisme; er zijn echte reformisten bij, christen-socialisten, anarchistisch- . , gezinden en orthodoxe marxisten; in hun discussie mét Nenni, waren zij ook weinig kieskeurig, zodat overtuigde personalisten als de bekende socialistische oud-illegaal en schrijver Ignazio Silone zich buiten deze broederstrijd heeft gehouden en wacht op een hereniging ev. ook met de progressieven uit de Actie-partij en de arbeids-democraten. Een andere logische oplossing zou ook kunnen zijn, dat de meest reformistische aanhangers van Saragat zich -met 'deze groepen en eventueel ook nog progressieven uit de liberale en de republikeinse tot een anti-clericale partner van de christen-democraten zopden verenigen maar dat de uitgesproken socialisten zich weer met Nenni’s aanhangers zouden verenigen nu de breuk met de communisten aanstaande is.

, Dan ontstaat er een socialisme dat vol) doende krachtig is om ook hier niet alleen de verantwoordelijkheid met de katholieke groep- te kunnen delen, maar hen boven; dien tot een vooruitstrevende koers kan 1 dwingen. ) W. VERKADE.

Een fioux Indianengeled

I Grootvader, Grote Geest, Gij waart eeuwig en voor U was er niets. Er is geen om tot te bidden dan Gij. De sterre-rijken over alle hemelen zijn de Uwe, en de Uwe zijn de grassen der aarde. Gij zijt ouder dan alle nood, ouder dan alle pijn en gebed.

Grootvader, Grote Geest, over de gehele wereld zijn de aangezichten der levenden gelijk. Door Uw tederheid zijn zij uit de grond verrezen. Kijk neer op Uw kinderen, met kinderen fn hun armen, dat zij de stormen mogen trotseren en de goede weg naar de dag der stilte.

Grootvader, Grote Geest, vul ons met Uw licht. Geef ons kracht om te begrijpen en ogen om te zien. Leer ons over de zachte aarde te gaan, als broeders van al jietgeen, dat leeft.

Help ons, want zonder U zijn wij niets.

De Indianen van N.sAmerika spreken God aan met Grootvader.