is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 46, 1948, no 18, 31-01-1948

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

cMi/n boot’

Zij heeft de goede koers niet kunnen vinden en ’t lichten van de torens verstaan,'

doch luistrend naar het lied der wilde winden

voer zij op onbekende haven aan.

Nu mijne boot haar schoonheid heeft verloren en ’t oude zeil de winden niet meer vangt,

kan nog alleen een haven haar bekoren omdat zij nimmer stormen meer verlangt.

Wanneer zij straks een haven in mag varen, zoals een dronken man een smalle straat,

dan zal ik droevig naar haar zeilen staren en naar het roer dat niet meer zuiver gaat.

HARM. DE JONG

Maar alleen hierom; ik ben er van overtuigd, dat veel Duitsers nog steeds niet zien wat er eigenlijk geschied is. Ik ben er van overtuigd, dat velen nog steeds niet zien, dat we waarschijnlijk naar de tijd van de Assyriërs terugkeren om een période van dergelijke gruweldaden te kunnen aanwijzen.

Of dit dan zo belangrijk is? Ja. Want alleen wanneer we zien wat we deden, alleen wanneer we de ogen niet sluiten voor de eigen schuld, is er de mogelijkheid van een nieuwe gezindheid, van een nieuwe toekomst. Het Duitse volk moet inzien dat het door de Joden vernietiging regelrecht God heeft aangerand en Jezus Christus, die uit dit volk der Joden geboren is.

Het is van kwaad tot erger gegaan, zei ik. Och, niet alleen bij u. Ook bij de geallieerden, zij het'ook op andere wijze. De bombardementen namen steeds vormen aan. Wat in Dresden geschied is blijft een schande. Maar wie iets weet van de moderne oorlogvoering, weet ook, dat deze dingen er bij horen. Oorlog betekent, dat alles mag, wat dienstig is voor de vernietiging van de tegenstander.

Tenslotte is de atoombom 'gevallen. Het meest weerzinwekkende wapen is in de strijd tegen dictatuur en bestialiteit het eerst gebruikt niet door het bestiale nationaal-socialisme of door Japan, maar door Amerika en Engeland, die de ware humaniteit dachten te verdedigen. Duidelijker dan ooit is toen gebleken, dat men in de moderne oorlogvoering toch eigenlijk verliest wat men denkt te verdedigen en te winnen.

Ea nu is dan de oorlog voorbij. Maar de wereld is er niet bepaald op vooruitgegaan.

Ook al is dan nu Duitsland uitgeschakeld het internationale wantrouwen, de internationale chaos, lijken groter dan ooit. De grote Drie, die elkaar in de bestrijding van het nationaal-socialisme gevonden hadden, zijn nu in 2 (of 3?) partijen uiteengevallen.

Het Oosten staat tegenover het Westen het Westen tegenover het Oosten. Rusland bezit. een diep geworteld wantrouwen tegenover Amerika en Engeland Amerika en Engeland vertrouwen Rusland niet. De Amerikaanse imperialistische politiek vormt een redelijk excuus voor Ruslands imperialistisch optreden. De steun, die Truman aan Griekenland en Turkije verleende, is een nauwelijks gecamoufleerde voorbereiding tot het voeren van een praeventieve oorlog tegen Rusland. En het spel met de atoombom is in één woord walgelijk.

een hevige strijd gestreden tussen kapitalisme en socialisme in de gehele wereld. Het löapitalisme doet alle mogelijke moeite om, hoe dan ook, de oude stellingen óf weer te betrekken óf te blijven bezetten. De zege over het nationaalsocialisme zo heeft onlangs dr Hugo Kramer in „Neue Wege” geschreven had ook de zege over het kapitalisme moeten betekenen. Maar zover is het niet gekomen. En wanneer we over enkele jaren misschien iets meer weten van de achtergronden de economische, financiële achtergronden van deze tweede wëreld-

oorlog, dan zullen we waarschijnlijk zeggen; maar dat kón ook niet, dat op deze wijze de overwinning op het kapitalisme zou moeten zijn behaald!

Ik geef geen overzicht van wat op dit ogenblik in de hele wereld geschiedt. Voor de internationale situatie is de verhouding Rusland—Amerika wel de belangrijkste. Alle andere problemen daaraan ondergeschikt gemaakt. De meest urgente vragen ik meen ook de vraag: wat moet er met Duitsland gebeuren? moeten op een beantwoording wachten, wanneer niet zeker is, welke consequenties voor de verhouding Rusland—Amerika daaraan vastzitten.

Het hoge woord moet er uit: de democratische staten geven aan u nu niet bepaald het voorbeeld, waardoor gij tot het verlangen zoudt moeten komen mee te mogen spelen in de internationale samenleving. En dit is een enorm stuk schuld aan onze zijde. 'Een schuld, waarover ik mij diep schaam.

Is er een weg, die ons uit deze chaos kan voeren?

In het Evangelie wordt een woord van Jezus Christus vermeld, dat men lange tijd alleen maar heeft toegepast op het persoonlijke leven en niet ook op de samenleving der volken. Dat was verkeerd: dit woord van Jezus heeft wel degeyjk met de internationale verhoudingen óók te maken. ~Zoekt eerst het Rijk Gods en de Gerechtigheid, die daarbij behoort en alle andere dingen zullen U worden toegeworpen.” * '

Ja de Gerechtigheid, die daarbij, n.l. bij het Rijk Gods, behoort... die hebben we niet gezocht. We zochten allemaal onze eigen gerechtigheid. Eh zo verloren we De Ware Gerechtigheid.

Aileen door deze radicale wending, wanneer wij gaan horen naar, wanneer wij 'gaan gehoorzamen aan- dit woord yan Jezus Christus, is er een nieuwe toekomst voor deze wereld. De waarheid van deze uitspraak van Jezus Christus wordt bovendien door de loop der gebeurtenissen bewezen. Ik zou bijna zeggen: in deze dingen leven we niet meer in „geloven” maar in „aanschouwen”...

Niemand minder dan de scherpzinnige Engelse schrijver Bernhard Shaw, die vroeger , als vrijdenker werd beschouwd, heeft onlangs gezegd: „Ik ben bereid te erkennen, dat ik na weldra 60 jaar de wereld en de mensen bestudeerd te hebben, geen andere uitweg uit de wereldellende zie, dan die, welke Christus gewezen heeft en'die Hij zelf zou willen gaan, wanneer Hij heden ten dage het practische werk van een modern politicus op zich zou nemen. De'wereld besturen zonder religie is onmogelijk.”

Concreter: de wereld besturen zonder Hem is onmogelijk.

Hier zien we de practisch-politieke, de constructief-realistische betekenis van het Evangelie erkend... niet door een dominé van wie men overigens vaak terecht zegt, dat hij de gewone wereld niet kent... maar door een schrijver, die de gewone heel goed kent.

Inderdaad: wij zullen moeten leren inzien dat orde in de wereld onmogelijk is als we niet rekenen met de orde van Het Rijk. En nu ben ik realistisch genoeg om te erkennen, dat ik niet geloof, dat de wereld dit spoedig zal inzien. Concreet: de U.N.O. zal heus voorlopig niet vragen naar de Wil van Jezus Christus.

Maar daarmee is het laatste woord nog niet gezegd. Integendeel. Nu begint het pas. Juist voor ons als christenen.

(Wordt vervolgd). K. STRIJD.