is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 46, 1948, no 27, 03-04-1948

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daarbij kwam dat Tito’s troepen reeds getracht hadden in het door de Angelsaksen bezette gedeelte door te dringen en dat het platteland 'in toenemende mate met de bekende „volksdemocratische” methoden met Zuidslavië werd gelijkgeschakeld. Deze ontwikkeling nu was voor de Westelijke mogendheden reden voor'hun voorstel om dan maar weer tot een deling over te gaan ondanks de militair kwetsbare positie die dit voor Triëst zou meebrengen. Dat dit juist op dit ogenblik gebeurde was allerminst toevallig. Op 18 April worden in Italië de eerste verkiezingen krachtens de nieuwe grondwet gehouden die de grote krachtproef zullen zijn tussen de communisten met hun socialistische meelopers onder leiding van Nenni enerzijds en anderzijds de Christen-Democraten met hun coalitiegenoten, de progressieve republikeinen en de socialisten onder leiding van Saragat, waarbij zich thans ook een groep van de meerderheidssocialisten onder aanvoering van Lombardo en Silene heeft aangesloten.

Deze stap heeft zijn werking in Italië, waar de nationale trots zeker een grote rol speelt, allerminst gemist; zij is zelfs te groter omdat het de Fransman Bidault

was, die dit feit in zijn rede ter gelegenheid van de ondertekening van het Frans-Italiaans tolunie-verdrag het eerst aankondigde. Men weet zeer goed in Italië, dat Frankrijk Mussolini’s dolkstoot in de rug in 1940 nog niet vergeten heeft en des te meer wordt het gewaardeerd, dat zijn minister thans officieel deze herziening van het vredesverdrag ondersteunt, ja ook steun toezegt bij de poging tot herkrijging van een deel der koloniën. Het communistische lawaai om de plaatsjes Brique en Tende, die na volksstemming aan Frankrijk zijn afgestaan, bewijst hoezeer zij door deze stap in het defensief gedrukt zijn. Want of Rusland en Zuidslavië op dit voorstel ingaan dan wel of zij zich verzetten, de Westelijken spelen hierin de mooie rol en steunen hiermee De Gasperi in zijn verkiezingsstrijd. Wel zal menige Fransman nog wel hopen, dat de Sowjet-Unie zijn veto tegen deze vriendelijkheid aan Italië’s adres zal uitspreken, maar anderzijds vallen dergelijke wraakgevoelens toch weg tegenover de grote Franse belangen die met een communistische nederlaag in Italië voor de tainnenlandse ontwikkeling in Frankrijk gemoeid zijn. W. VERKADE.

Fietstango

De geluiden van een stad zijn als een muziekstuk en de mensen zijn dansers.

Kijk naar de maskers als ze zitten aan cafétafeltjes en doen alsof ze rijk zijn, kijk naar de gewichtige snuiten van de zakenlui, die pas joviaal worden als ze denken in cijfers met drie nullen, kijk naar de mensen die voor een juwelierswinkel even toegeven aan de wensdromen die het zien van al dat blinkende goed opwekken, kijk naar de tramklanten die zich, alsof ze autobezitters waren, met ’n onverschillig gezicht langs die slakken van voetgangers laten rijen.

Maar kijk ook naar de vrolijke gezichten: niet iedere danser draagt een masker. Muziek? Luister naar de herrie die de auto’s maken, het gillen van de tram-inde-bocht, het langzame gebonk van een sleperswagen.

Het best is, op een fiets te zitten: je bent er middenin.

De geluiden van een stad zijn als een muziekstuk en de mensen zijn dansers. We willen meezingen, en de hoofdrol dansen. Als het niet gaat, verbeelden we ons maar zoiets.

Als ik op de fiets zit, fluit ik ’n tango. Waarom? Weet ik ’t? Misschien bad ik muzikant moeten worden in plaats van kantoorbediende.

POTLOODTEKENING – FRIEDRICH WASMANN 1805- 1 8 9 6

De man, die de tango ontdekte, was een geboren muzikant. Het rhythme is licht, maar het blijft nastampen in je oren. Er zit een meeslepende gang in; je ziet de paren, die drie glijdende passen maken, voor de buiging bij het einde van de maat. ’n Tango kan statig zijn, met beheerste, afgemeten handgebaren van een danseur met ’n correcte facie, maar ook vrolijk en meeslepend door de snelle en soms pathetische bewegingen van een meelevende danseres.

De tango is oud, zij is tegelijk met de eerste Zuidelijke muzikant op de wereld gekomen. Zij heeft vele eeuwen onder andere namen en achter andere vormen verborgen geleefd.

Zij is modern, omdat wij, mensen uit het machinetijdvak, haar verstaan zoals we de bijna eentonige maat van onze machines en de melodie van de snelheid kennen. Als ik op de fiets zit, fluit ik ’n tango, en het verkeer om me heen levert de maat en de melodie.

Natuurlijk! Jullie begrijpen me niet direct, en denken, dat ik maar zo’n beetje praat, begrippen en woorden aan mekaar lijm. Maar ieder van ons beleeft de werkelijkheid op zijn manier. Dit is de mijne.

Het is zes uur en ik haal m’n karretje uit de stalling. Steppen en opstappen, met een zwaai van het voorwiel over het asfalt. Ik ga door de binnenstad naar huis.

De straten en verkeersaders'van de binnenstad zijn rivieren met stromen fietsers, tussen vijf en zes uur. Bij de kruispunten is er altijd opstopping. Je speelt er kruipdoor-sluip-door met dreigende bumpers. Ik moet langzaam rijden in de drukte, de stroom stagneert voor een stoplicht of een auto die de hoek om wil.

De wielen draaien langzaam en de sturen zwenken heen en weer. Hou je haaks! Voor me zit een ouwe heer met een rood hoofd evenwichtsoefeningen te maken, en achter me zit een knul-met-haast virtuoos te balanceren. Zij weten niet, dat het verkeer koorddansers van ze maakt. Een juffrouw

(Vervolg pag. l)