is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 47, 1949, no 29, 16-04-1949

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

noodzakelijk van alle Drie. In elk der Lander komt een driemanschap van elk der bezettingsmogendheden, maar slechts dit lid van de mogendheid, die het tot nu toe bezette, zal de verantwoordelijkheid dragen, terwijl de twee anderen zijn adviseurs zijn. Een der voornaamste doeleinden der toezichthoudende regeringen zou zijn, de opneming en vervlechting van het Duitse volk met het Europese verband „aan te moedigen en te vergemakkelijken”.

Volwaardig Marshall-partner

De Westduitse federale republiek zal zelf met de Verenigde Staten over de Marshallhulp mogen onderhandelen en zo een verantwoordelijk partner in de Europese economische samenwerking worden. In dit verband is het ook van belang, dat de drie ministers het Ruhraccoord en het nieuwe accoord van Londen tot vermindering van het aantal ontmantelingen hebben goedgekeurd.

Ook op politiek terrein zal Westduitsland nu wel opgenomen worden in de Europese organen, met name die van de Europese Raad en der Consultatieve Assemblée. Het ziet er dus naar uit, dat Duitsland zelfs weer een of andere vorm van buitenlandse vertegenwoordiging zal krijgen.

Twee ondergeschikte punten zijn nog niet opgelost. Allereerst de vraag of Wurttemberg en Baden, die doorsneden werden door de Frans-Amerikaanse zone-grens, weer verenigd zullen worden. Gezien het feit dat de eerste minister van Zuid-Baden, Wohleb, ter wille van zijn positie een hereniging bij onderlinge overeenkomst saboteert, heeft men een beslissing hiervan uitgesteld tot er een West-Duitse regering zal zijn. Een ander pijnlijk punt zijn de Franse aanspraken op Kehl, de voorstad en haven van Straatsburg aan de overzijde van de Rijn, die de Fransen niet weer in Duits beheer willen geven: de oplossing zal in onderling overleg tussen Duitse en Franse autoriteiten gevonden moeten worden in de vorm van een speciaal statuut voor deze plaats.

Oost-Duitsland

Dq drie mogendheden, die overeenkomst In Washington hebben gesloten, willen de Sowjet-Unle nog eenmaal de gelegenheid geven zich hierbij aan te sluiten. Zowel Bevln als Schuman hebben verklaard, dat het woord thans aan Moscou Is, om te beslissen of het de oostzone nu wil laten deelnemen aan vrije democratische verkiezingen en de vorming van een contróleregerlng of niet. Het Is niet erg waarschijnlijk, dat het Kremlln er veel voor zal voelen In een door de drie Westelijke bezetters gereedgemaakt plan te treden, nadat het alle onderhandellngen op voet van gelijkheid heeft laten mislukken, maar er Is natuurlijk altijd een kleine kans, dat het nadeel van zo openlijk als de vijand van de Duitse eenheid te kijk te staan en dat van de morele nederlaag In dé Berlljnse zaak (waar de Invoering van de D-mark nog weer eens de economische zwakte van de uitgeplunderde Oostzone heeft onderstreept) een kleiner kwaad wordt geacht dan het overlaten van de machtspositie aldaar aan de SED-collaborateurs en de nieuw Ingestelde „Volkspolltle. In dit onwaarschijnlijke geval zal dan wellicht ook de lang gereedgehouden troefkaart van een wederzijds terugtrekken der bezettingstroepen (met alle gevaren van onlusten en een overmacht der door de Russen geschoolde politiemacht) op tafel komen.

Uit allerlei verschijnselen Is Immers de laatste tijd nog weer eens duidelijk geworden, hoe gemakkelijk ook de Duitsers in

Noodlottige herhaling

In twee voorgaimde artikelen (T. en T. 2, 9-lV) beschreef onze medewerker de z.i. grote gevaren, die de huidige methode der bestrijding van het Communisme meebrengt. Dit is zijn laatste artikel over dit onderwerp. Hiermee is de discussie over dit onderwerp niet gesloten, maar geopend. We ontvingen reeds contra-artikelen, die t.z.t. geplaatst worden

Ik moet hier ook wijzen op de tragiek van de militaire verdediging t.o.v. Rusland. Het volk, ook het kerkvolk, leeft in de vaste overtuiging: bewapenen! dan is er misschien nog een kansje, dat we het houden!

Hoe langer hoe meer ga ik naast de schuld ook de tragiek van dit alles zien.

Ongelooflijke bedragen worden door ons reeds uitgegeven voor het militair apparaat. Dat zal nog wel meer worden, wanneer we aan onze internationale verplichtingen moeten voldoen, wanneer we volledig onze plaats zullen moeten innemen in het Amerikaanse Anti-Rusland-front. Al dit geld kan niet meer voor sociaaleconomische doeleinden worden uitgegeven. „Er is geen geld voor” horen we hier pn daar en overal. De kosten voor het noodzakelijke levensonderhoud kunnen door zeer velen slechts met grote moeite worden bestreden. Een gevoel van ontevredenheid, vaak ook van ressentiment, ontwaakt. „Het moet anders, maar er gebeurt niets.”

Dit is de bodem, waarop de plant van het communisme bloeien kan. Zeker bij een geestelijk zo weerloos volk als het onze mi. Tragiek... we denken door de militaire uitgaven het communisme te bestrijden... en we werken het juist, ongewild, in de hand. De meeste mensen zijn tegen het communisme omdat het moreel van het volk er totaal aan gaat in een communistische samenleving naar Russisch model.

Tragiek! Wij bouwen nu een militair systeem op. Hoe gaat het met het moreel van vele jongens? Dat loopt alleen maar achteruit, hopeloos achteruit.

Er zijn uitzonderingen. Aan zeer velen wordt echter enorme geestelijke schade toegebracht. *) Praat maar eens eerlijk en rustig met veel teruggekeerden uit Indonesië doe dat geregeld... en ge zult bemerken, welke gevolgen het geestelijk voor een volk heeft, wanneer het zich tot het uiterste inspant om een militairmachtig apparaat op te bouwen.

En wie dit alles misschien overdreven vindt (omdat hij weigert met beide benen op de grond te staan) hij lette eens op de reacties in ons volk (de kerk zweeg) t.a.v. Zuid-Celebes, Bondowoso, Pakisadji (ik weet wel, dat er verschillen zijn tussen de hier aangeduide gebeurtenissen, verschillen, die we bij de nationaal-socialisten niet

het Westen te vangen zijn voor speculaties over hereniging van de Oost en West, zelfs al worden hierbij Russische inblazingen gevolgd. Hierbij speelt ook een rol, dat het natuurlijke afzetgebied van de Duitse Industrie In oostelijke richting ligt. Maar noch oud-ambassadeur Nadolny, noch de Nauhelmer kring van prof. Noack heeft politiek een erg serleuse Indruk gemaakt. Toch blijft er een voortdurend gevaar, dat de Duitsers, terwille van het Oosten, de enorme kans die zij nu bij hun Inschakeling In West-Europa krijgen, weer op het spel zullen – zetten, en dat zij te weinig zullen beseffen, dat het vraagstuk van Oost- en West-Dultsland niet op te lossen Is dan In het verband van een hereniging, op democratische grondslag, van Oost en West Europa. W. VERKADE

wensten te zien,' maar die we nu, omdat het ons zelf geldt, wèl accentueren). Verontrusting ontbrak in de meeste kringen. Gewezen werd op wat „zij”, de extremisten, deden. De vraag naar de achtergrond van wat in Indonesië gebeurt, werd geen ogenblik gesteld.

Duitsland wordt verweten, dat het een ontstellend gebrek aan schuldbesef vertoont. Dit geldt op precies dezelfde wijze voor Nederland in ’49 t.o.v. Indonesië.

Zie, dat komt er van onze geestelijke volksgezondheid terecht... En wat een trieste tragiek, dat we denken zö het communisme te kunnen verdedigen...

Ik noem een derde: democratie en militairisme staan met elkaar steeds op gespannen voet. Het militaire apparaat heeft in zich een sterke autonome tendens. Denken we slechts aan de gebeurtenissen in Indonesië. Het leger gaat vaak zijn eigen gang. Wat kan er zo van een bewusthandelende, streng-leidende democratie terecht komen?

Democratie en persoonlijke verantwoordelijkheid, democratie en eerbiediging van de vrijheid van het individu, behoren wezenlijk bij een. Wat komt daarvan in concreto terecht in het militaire systeem? Wordt het ons niet hoe langer hoe duidelijker, welk een schade de democratie, ook in Nederland, geleden heeft door alles, wat in de bezettingstijd ook door onszelf is gebeurd?

Tragiek! We willen de democratie tegen het communisme verdedigen door ons militaire apparaat, maar zeker christenen, die van de eigen wettelijkheid en de expansiezucht der zonde weet hebben, zullen moeten zeggen: neen... zö verliezen we op den duur het wezenlijke, waar het in de democratie om gaat.

En dan nog: rollen we onze eigen democratische matten niet al een heel eind op, als we er in ernst aan denken (en velen zouden dit wensen in Nederland) om „De Waarheid” en de CPN te verbieden?

Gaat dit zo door, dan hebben we het al verloren. Rusland behoeft dan eventueel alleen onze opgerolde matten nog maar onder de arm te nemen.

Ten slotte: omdat de verkeerde bestrijding al onze krachten vordert, financieel, moreel, politiek, daarom blijft de ware bestrijding van het communisme nl. de bestrijding door ons reëele voorbeeld, allereerst op economisch-sociaal terrein, uit. Alleen op deze wijze zouden we ons volk, dat ons lief is, zouden we de hoge waarden van Gerechtigheid en Vrijheid, die ons