is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 48, 1949, no 7, 12-11-1949

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Psalm 24 ; 1 /'

ONAFHANKELIJK WEEKBLAD VOOR. EVANGELIE EN SOCIALISME

TEVENS ORGAAN VAN DE PROTESTANTS CHRISTELIJKE WERKGEMEENSCHAP

Zaterdag 12 Nov. 1949 No 7 Verschijnt

50 maal per jaar 48ste jaargang van de Blijde Wereld *

Redactie Prof. dr W. Banning Ds J. J. Buskes Jr Ds L. H. Ruitenberg Mr G. E. V. Walsum

Secr. der redactie J. G. Bomhoff, Roerstraat 48 111 A’dam»Z. Tel. 24386

Aionn. l>9 voormtbet. per/aar fB.OO, halfjaar f 4.2 i, kwart, f 2.}0 plus f 0.15 incasso. Losse nrs f 0.15, Postg. 21876, Gem. giro V 4500, Adm. N.V. De Arbeiderspers, Hekelveld J5. A'dam-C

/Qfsluifiyig – (Dnlsluil'mg

De Ronde-Tafelconferentie is gesloten; de Indonesiërs hebben vriendeiijke woorden gezegd, van Nederlandse zijde hebben o.a. de ministers Drees en Van Maarseveen daarop geantwoord; onze dag- en weekbladpers hebben hun commentaar gegeven als ik lees wat Trouw, Elsevier, de Nieuwe Eeuw ten beste geven, zou ik wel moeten concluderen tot een bijzonder goed resultaat. Ik heb overigens geen behoefte om nu nog een late duit in het zakje der nabeschouwingen te doen. Laat mij alleen mogen zeggen, dat ik dankbaar ben voor het onverwachte resultaat.

Ik wilde alleen enkele opmerkingen maken die verband houden met de toekomst: de afsluiting der R.T.C. betekent immers, dat er krachten vrijkomen voor nieuwe taken. Het eerst denk ik daarbij aan Indonesië. Indien wé,ar is, wat wij in al onze beschouwingen hebben verondersteld, nl. dat zich in Indonesië een revolutie voltrok, die niet tegen te houden zou zijn en als onderdeel moet worden gezien van het Aziatisch ontwaken, dan is duidelijk, welke nieuwe taak daar wacht: de politieke souvereiniteit is veroverd, nu moet de sociale en geestelijke revolutie aan de beurt komen. Ook voor wie Indonesië niet uit eigen beschouwing kent, is wel duidelijk: de situatie is evenzeer vol mogelijkheden als vol gevaren. De sinds tientallen jaren gevoerde vrijheidsstrijd heeft sluimerende krachten in het volk gewekt, en al mag men terecht bezorgd zijn over de vraag of voldoende bekwame mannen de vernieuwingsbeweging kunnen dragen, een volk groeit evenals een beweging aan zijn bevrijdingstaak. Wij van de socialistische beweging weten, dat een volksdeel zich opworstelend uit achterstand en druk, mannen en vrouwen voortbrengt, die zonder deze beweging niet gewekt zouden zijn. Hebben de jonge onbekende mannen die de S.D.A.P. oprichtten, niet ook voortdurend gevraagd om meerderen, die de bovenmenselijk zware taak mee konden dragen? Wij zullen daarom meer vertrouwen kunnen hebben in het pas ontwaakte volk dan anderen.

Intussen: de gevaren zijn ontzaglijk groot,

omdat Indonesië nóg in revolutie verkeert, De geschiedenis heeft ons aan meer dan één voorbeeld laten zien, dat er ook zo iets als een ontwikkeling der revolutie is. Er krachten van moed, offervaardigheid, vrijheidsliefde en onbaatzuchtigheid openbaar, maar ook die van bruutheid, gewelddadigheid, zelfzucht en eigenbaat. Natuurlijk staan er in Indonesië duizenden te dringen naar de baanzal het een bovenmenselijke toer worden, om het gedrang een beetje de baas te worden. Een tienmaal groter wonder als er in Indonesië geen bloedvergieten meer Plaats Vinden-het gevaar van burger-oorlog is met uitgesloten. Wij mogen voor verantwoordelijke leiders van thans wel vurig bidden, dat zij zich niet aan een geweldsideologie zullen overgeven als zij tot hanteren van geweld worden gedwongen. Een resolutie der vrijheid wordt met geweld nimmer gewonnen!

Daar komt wat Indonesië betreft nog iets bij. Wij kunnen ons levendig voorstellen, lkeren ginds zullen juichen – en wij gunnen hun van harte de vreugde om Het Is geen gering ding om na eeuwenlange overheersing eindelijk als vrij volk naast de andere volken te staan, Maar de vraag moet worden gesteld: wdar treden zij binnen? De „samenleving der volkeren ’ is allesbehalve een tempel van vryheid en vrede vooral India en Indonesië zijn vooruitgeschoven posten in het dat thans door de spanning Rusland-Amerika wordt beheerst. Voor een deel zelfs heeft Indonesië daaraan het succes van de R.T.C. te danken. Dat wil ook zeggen: het zal mee moebewapeningswedstrijd van hedendaagse wereld. Natuurlyk zal daarvoor thans bij de jongelingschap van Indonesie geestdrift bestaan – wanneer zal de ontnuchtering komen? Vrijheid verdraagt zich slecht met vermilitarisering der de verarmde massa’s reageren, die belastingen en zopen moeten opleveren? Het begin van de nieuwe periodc in het leven van hetKlndonesische volk is

vol problemen, die alleen door sterke aeesielijfce krachten kunnen ZLn ovLwonnen. Vurig moet men hopen dat ginds geen godsdienstoorlog ontstaat- het volk als geheel heeft thans het allerbeste nodig vin wat vooral Islam en Christendom kunnen opbrengen.

Wat zullen wij zeggen over Nederland ■? Het is stellig een geweldig ding dat de Indonesische kwestie, die ons vo!k een paar jaar lang heeft aangevreten, een van een redelijke oplossing vond; er zou zelfs een diepe zucht van verlichting op zijn plaats Maar daar staan twL dmgen tegenover; de druk van het militaire apparalt op ons volirsleven aai Set verSêren wij zullen nu volop ons aandeel hebben te leveren in de verdediging van het Westen, waarbij men ons tot heden wat heeft ontzien. Ten tweede: de Indonesische kwestie heeft ons volk zó diep verscheurd, heeft de tegenstellingen zo verscherpt, dat er van een gezamenlijk arbeiden aan rip verheffing van ons volk nauwelijks in ernst kan worden gesproken. Wat de antirevolutionnairen ener-, de Elseviergroep anderzijds zich hebben veroorloofd is ver en ver over de sehrS en heelt een LtU onaal saamhorigheidsbesef voor jaren kapot gemaakt. Er is hier geen sprake van tegSgestelde inzichten, maar van een vergfftigende soms tierende haat. Dat maakt de situatie van ons volk politiek uiterst bedenkeiijk.

Ik beken openhartig: politiek zie ik hieruit geen uitweg. Wij zullen het dieper moeten zoeken: op geestelijk, als het kan op godsdienstig gebied. Maar ieder weet: ook dadr liggen enorme moeilijkheden. Voorlopig is er alleen iets te verwachten van die Srsonen en groepen, die zonder de solidariteit met hun volksdeel te verliezen, toch vrij en critisch genoeg staan, om vruchtbaar contact met anderen mogelijk te maken. Vooral de kerken mogen er niet in berusten, dat de politiek zo demonisch is geworden, En wie weet: als wij geen wegen zien, kan God er nog weleens een openbrefcen, dwars door menselijke verhardingen heen.

W B