is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 48, 1950, no 40, 08-07-1950

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zat te zitten. Annie had hem daar nooit van verteld. Hij dus weer terug met het kind. Daar ging hij niet in. Annie was verbouwereerd toen hij terugkwam. Vooral, toen de pooler van Jeanne hen bleek gevolgd te hebben en een beroep gedaan had op de bloedverbondenheld tussen Annie en Jeanne. Meld, wil jij je zuster niet eens zien. Is zij nou te min. Terwijl zij zoveel bij draagt aan de steen op het graf van moeder. Deze heer was dus een psycholoog. De bloedverbondenheld ging werken. Het graf van moeder deed de rest. De rollen werden nu omgekeerd. Annie, d’r dochtertje en de vent van Jeanne gingen het huls binnen. Jan, de verloofde, bleef op de hoek staan wachten.

Daar heeft hij een uur gewacht. Nóg een uur. En toen hij aan ging kloppen om Annie weer mee te krijgen, was de deur op slot. En de deur bleef op slot, telkens, wanneer Jan kwam.

Dat was een week geleden. Annie werd dus mét het kind gevangen gehouden bij Jeanne en d’r vriend. Hij had geen enkel recht op Annie, want de ondertrouw, waarin hij verkeerde, was alleen maar nodig om een huis te krijgen.

En nu ging hij nogmaals naar de politie. Die kon ook niet veel doen. Want het was hdar kind, dat daar logeerde en Annie was meerderjarig. Misschien kon Annie wegens diefstal van de kleren, die zij in haar tas bij zich had en Jan toebehoorden, gearresteerd worden om zó vrij te komen. Zo luidde het verhaal van Jan. Ik kan u de afloop niet meedelen. Dat behoort nu eenmaal bij gesprekken met lifters. Ik kan u ook niet zeggen, of alles waar is. Dat Jan wel erg In blanke onschuld voor het voetlicht treedt, vindt zijn oorzaak in het feit, dat Jan zelf het verhaal vertelde.

Ik geef u dit verhaal alleen door, omdat wij altijd denken, dat wij met gewichtige beschouwingen de mensen tot een beter leven kunnen brengen. Maar na zo’n verhaal beklemt het mij weer: wij preken en organiseren en vechten over theorieën en standpunten maar de mensen, die In al die huizen leven, hebben hun zorgen om Marie, Jeanne en Annie met het kind. Hun In deze zorgen te helpen, kon wel eens als allereerste plicht voor ons komen te staan. Wee ons, als wij geen antwoord hebben op deze uitdagingen!

L. H. R.

De Gedachte. Rodin 1886

NA KOREA – ZONDER derde weg

Duizelingwekkend snel volgen de gebeurtenissen elkander op. Met steeds groter kracht treedt het Westen op in dat verre schiereiland Korea, waar over het lot van ons beslist wordt. Aanvankelijk bestond de steun van de Westerse democratieën enkel uit vloot en luchtmacht en werd het strijdterrein strikt beperkt tot Zuid-Korea zelf. Thans bevinden zich reeds vijftien duizend Amerikaanse soldaten aan het front vijf jaar na het einde van wereldoorlog no. 2 om de uiteengeslagen Zuidkoreaanse linies te versterken. Dagelijks zijn de dagbladen gevuld met legercommuniqué’s, ons nog welbekend uit andere sombere tijden. In allerijl wordt de Amerikaanse verdediging in het Pacificgebied gevechtsklaar gemaakt. Er wordt gegoocheld met de aanwezige strijdmacht, die verdeeld moet worden over alle bedreigde punten, ook dus over Indo-China, Formosa, Hongkong, Siam...

Aan de andere zijde, die der Noord-Koreanen en hun machtige helpers, is een zelfde

haastig beweeg te constateren. Berichten over massale communistisch-Chinese troepenbewegingen in de richting van Noord-Korea (de New York Herald Tribune gaf een schatting van 200.000 man) wekken generaal Mac Arthur, opnieuw aanvoerder in dit deel der wereld, op tot nog groter activiteit. De aanwezigheid van Russische vliegtuigen op het gevechtsterrein mag een aanwijzing zijn voor de reserves, waarover de Noord-Koreanen beschikken. Hun mensenreserve wordt reeds geheel in de strijd geworpen, nu alle mannen uit deze communistische staat tot 36 jaar worden gemobiliseerd.

Wat moet men hiervan denken? Nog steeds geen werkelijke oorlog, zoals wij vorige week schreven? Nee, nog steeds niet. Dit vast te stellen geeft hoop. Zolang het ergste niet gebeurt, moet men het erge nemen. Ofschoon deze felle strijd alles mogelijk maakt. Verschillende commentators hebben vergelijkingen

gemaakt met Spanje (een tweede Spanje), met Abessinië (nu interventie), ook met Tsjechoslowakije ten tijde van München en met het Rijnland, dat door Hitler werd bezet (nu geen appeasement!), maar al deze vergelijkingen gaan mank. De aard van deze aanval is geheel anders. Jazeker, de aanval van Noord-Korea was lang van tevoren voorbereid; anders was deze krachtsontwikkeling niet mogelijk geweest. Deze strijd is geen gevolg van grensincidenten. Het is een duidelijke leugen, dat Zuid-Korea een aanval wilde doen, zoals de Russische pers de wereld wil doen geloven. Het resultaat van de strijd wijst uit, dat Zuid-Korea daartoe nimmer in staat is geweest. Het is de communisten niet zozeer om terreinwinst te doen, niet zozeer om het in bezit nemen van nieuwe strategische posities, ofschoon de winst er van uiteraard aanlokkelijk genoeg is om op de koop toe te nemen. Alles wijst er op, dat er veeleer een bewuste neiging is om het Westen zoveel mogelijk af te matten. Hitler ging uit van een zwakke en weinig strijdbare tegenstander. Men kan niet veronderstellen, dat de communistische strategen