is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 50, 1952, no 56, 01-11-1952

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een stuk,

dat niet geweigerd kon worden

Er was eens een dominee.

Wanneer hij afscheid- nam van zijn gemeente, greep hij de gelegenheid aan om aan het slot, bij de toespraken, zoals dat dan heet, zijn vrouw in het zonnetje te zetten.

Nu is het met die toespraken een vreemd ding. Wie een beetje liturgisch gevoel heeft, weet, dat het ongeoorloofd is om zomaar over jezelf te spreken. Maar omdat er zoveel dominees zijn, die, al prekende, nooit veel anders doen dan over zich zelf praten —ook al gebruiken ze daarbij bijbelteksten is die openlijke zonde aan het eind van de laatste preek ook weer niet zo heel erg.

Goed dan. Die dominee sprak er bij elk afscheid steeds van, hoe goed zijn vrouw was; hoe zij hem tot steun geweest was; hoe hij zijn werk niet had kunnen doen, wanneer zij niet achter hem gestaan had; hoe een goed huwelijk (want dat was het)

steeds beter wordt en tot steeds groter dankbaarheid noopte. Zo sprak hij. Bij ieder afscheid met voller tonen. ledereen in de volle kerk voelde, dat hij het helemaal meende en men kon een speld horen vallen tussen de geruchtmakende zakdoeken, die ontroerde neuzen ontlastten, door.

Het staat voor mij echter vast, dat hij het bij zijn laatste afscheid niet zou hebben gedaan. Dat kan ik niet bewijzen, want hij overleed, staande in het ambt. Hij zou het niet meer gedaan hebben, omdat zijn vrouw het niet meer kon hebben. Na de laatste keer, toen hij verhuisde van Bergum naar Stiens (waar hij ds J. A. Bruins Jr opvolgde en nu weten ingewijden meteen, wie ik bedoel), had zijn vrouw gezegd: als je mij nu nóg een keer zo toespreekt, sta ik na afloop van de toespraak op en ga ik een woordje zeggen over wat jij voor mij bent en hoeveel steun je mij geeft. Dan wil ik wel eens zien, hoe jij je houden zult. Dan kan je meevoelen, wat ik bij zulk een gelegenheid moet ondegaan.

Tegen deze opmerking is niets in te brengen.

Het behoort tot de goede gaven van een huwelijksleven, dat er zoveel samen gebeurt. Het apart-vermelden van wat de vrouw doet, voelt ze, zo stel ik mij voor, als een accentuering van wat niets „bijzonders” is, van wat er helemaal bij hoort. Alleen... wij arme mannen zijn zo onhandig, dat wij onze dankbaarheid nu eenmaal op ongelegen ogenblikken moéten zeggen. Omdat ons de middelen ontbreken het te zeggen zonder woorden en op het juiste ogenblik. Wij zijn nu eenmaal van die graagpraters. O, laten wij er niet aan denken wat wij te doorstaan zouden krijgen wanneer onze vrouwen wraak gingen nemen op onze onhandigheid bij zulke gelegenheden.

Maar zij nemen geen wraak.

Daarom waag ik het, in het nummer dat de verschijning van „De Blijde Wereld” vijftig jaar geleden herdenkt, een vrouw naar voren te halen, die op wel heel bijzondere wijze met „Tijd en Taak” verbonderi is geweest. Banning doet dat zelf niet. Hij heeft allang de wijsheid verworven, waartoe onze te vroeg gestorven vriend

waarover wij schreven, zeker ook gekomen zou zijn.

Wij daarentegen, iets verder weg, kunnen het niet laten, iets te zeggen over het aandeel, dat mevr. H. Banning-Schoemaker gehad heeft voor „Tijd en Taak”.

In September 1932 werd „De Blijde Wereld” omgeschakeld tot „Tijd èn Taak”. Het redactie-adres werd verlegd van de Stienser pastorie naar het huis in de duinen van Bentveld. In Stiens was het de trouwe pastor en huisvader Bruins, die de redactie voerde. Met een nauwgezette regelmaat had hij zijn tijd ingedeeld. Het gevolg was dan ook dat hij, die zijn ambt vóór liet gaan, alle aandrang om er op uit te trekken zo hij die had moest tegengaan. Wat hij, zonder al te veel opoffering, gedaan heeft.

In Bentveld, in Bannings huis, lag dat alles anders. Bannings werk was niet dat van een dorpspastor, maar van een leider van landelijk werk. Hij moest, ter wille van dat werk, een grote beweeglijkheid hebben en het gehele land doorkruisen. Dat had hij nooit kunnen volhouden, wanneer hij niet op zeer belangrijke punten ontlast werd. De technische zijde die natuurlijk veel meer dan de technische zijde was van de redactie werd uitgevoerd door mevrouw Banning. Van haar kreeg je de korte briefkaarten met wenken, de mededelingen over wat van je verwacht werd. Nooit lange vertogen, steeds alleen wat nodig was. Later begreep je wel, als vast medewerker, dat daar in Bentveld het nieuwe nummer voor een belangrijk deel door twee mensen in elkaar werd gezet, al stond dan één naam aan de kop van de krant. Zij was het die de administratie voerde en die de drukproef van de krant corrigeerde, week na week, jaar na jaar. Want in „die goede oude tijd” hoorde dat werk ook bij het redacteurschap. Mevrouw Banning vertegenwoordigde de thuis-zittende kant van Bruins, waardoor er zulk een regelmaat en continuïteit in de krant kwam.

Wij hadden behoefte nu, in dit jubileumnummer, ook deze dingen naar voren te brengen. Ze komen niet in officiële herdenkingsboeken. In de bladen, die thans

aflevering herdenkt het feit, dat jaar geleden „De Blijde Wereld” verscheen, waarvan „Tijd en Taak” de voortzetting is. De redacteuren schrijven, ieder op hun wijze, over dit heuglijk feit. We zijn bijzonder dankbaar, dat ds J. J. Meyer, destijds mederedacteur van „De Blijde Wereld”, zijn herinneringen en visie op die vroegere jaren heeft willen neerschrijven; ds S. Winkel, de andere nog levende redacteur van De Blijde Wereld kon helaas niet schrijven, maar gaf door zijn aanwezigheid op De Blijde-Wereldherdenking te Leeuwarden bijzondere luister aan dit feest; de vroegere redacteur-buitenland, B. W. Schaper, geeft zich rekenschap van verleden en heden en dan is mevr. dr Henr. Roland Holst aanwezig met haar gewaardeerde getuigenis.

Overleg en toeval stelden dit nummer samen, dat ergens opzettelijk een leemte vertoont, waar het zwijgt over hem, die van 1932 af „Tijd en Taak” maakte tot zijn orgaan en ons allen de vaste koers aanwees voor en na de tweede wereldoorlog. We zijn te blij, dat hij ons voorgaat en met ons meedoet, om hem nu reeds, door onze hulde, in de historie bij te zetten.

Voor lezers en redactie is het bemoedigend te beseffen, dat de idee van „De Blijde Wereld” vijftig jaar heeft doorgewerkt, maar niet uitgewerkt is.

Wij dragen in geheven hand de fakkel verder.

No. 19. VRIJDAG 6 MAART 1903. Eerste Jaargang. ie Blijde Wereld CHRISTEN-SOCIALISTISCH WEEKBLAD •It Uaé waret altsataveB éaar ccilsa preélkaalea. iboaaaBeBUprga b|| raaraltbalallkfl par t tM, Baéaetasraei Dc aaide iS dss Heeren par h*ir Jaa» f •.eo.. , 1. – . rrtli dar aévartaaUta vaa t Ut>'S rageb ff-Sé. a. I. BlUER. a. WllggL ea t. 1. BRUINS Jr. DlltSgaderS hare volheid. alka rasai waar Ié eeat. atekkaa. beatawS vaar da BadacUa, U saadae aaa SUm wat da adnlaUtratla batraft MiMa- wmi aaa laatatgaaaaada ta Kagpa. Puim 2é – va 1. ** CaSperatiava BaadaUdrakkarg ta Laaiwatdaa. Klassenstrijd en Christendom. inwilligen, zeggen .dan werken w|J niet meer”, schenden ze dan Bo« .I..1 hel chmleodoin tegenover den ki.eeen.lr(jd ? “^'*1 IT ZATERpAG IS OCTOBER 1938 – No 3 37STE JAARGANG VAN K BUJDE WERELD Aan God Sï^US^aal^ RELIGIEUS-SOCIALISTISCH WEEKBLAD VERSCHIJNTVliFIIG MAAL PER JAAR – 37STE JAARGANG VAN OEBLIJPEWERELD ABONNEMENT BIJ VOORUITBETALING PER JAAR f 3.40. PER HALFJAAR F 1.75. PER KWARTAAL F 0.90 PLUS 15 CENTS INCASSO • LOSSE NUMMERS B CTS POSTGIRO 21876 « GEMEENTEGIRO V 4500 – ADMINISTRATIE GEBOUW N.V. 06 ARBEIDERSPERS. HEKELVELD IS. AMSTEROAM-CENTRUM

UUR DER GERECHTIGHEID Het waa steeds een els van socialistisch socialistisch denlten, wanneer men econo- bracht van een aanui vooraanstaande denicen, om alle maatschappelijke ver- mlsche. politieke en geestelijke krachten Nederlanders, die de noodzaak van een schUnselen met elkaar in verband te zien tesamen tracht te mobiliseren in dienst geestelijke herbewapening, van een ver- Zticnlw 26 Apnl IM NrSO (fTijd en Taak & \ TtkrooB24M6 \htl«24.| ✓ p>dlj. aBombpf Vi»» BwS<«rtrkia| vu ONAFHANKELIJK WEEKBLAD VOOR. EVANGELIE EN SOCIALISME VERSCHIJnV 50 MAAI PER )AAR – 50STB JAARGANG VAN ..DB BLIJDE WERELD’* d>H.I. dcWUi McJ.it M.H.T.d.ZcH< Aitmimnt hMo». Lmm m/M: TlPi; Cia. /lr« V 4500; Aèm. N.V. Dt MfUnftti. MrfctWtf iS. AmUMu-C; fVMwMO 1 \Aei achterhoofd de gedachte, dat vooral de i itlSl Internationale verbondenheid na ' twee wereldoorlogen èn na het deelhebben aan de regeermacht lo verschillende tanden niet meer sulk een lichtgevende zaak la als voor de pioniers van 30 of 00 Jaar geleden. Ook dat moet uitgesproken worden. Ver, y . doezelen, wegdringen, illusies koesteren is ons onwmardlg. WlJ hebben er altijd een eer in gesteld, realUlen te ajn. de werke- WRX «.7CX.XIVX lljkheld waar te nemen én tevens door die “ werkelijkheid héén te alen. ANDERS EN EENDER Drie gestalten van ons weekblad: een aflevering uit de eerste jaargang van De Blijde Wereld een aflevering van Tijd en Taak tussen de twee wereldoorlogen een aflevering van Tijd en Taak nu.