is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 50, 1952, no 63, 20-12-1952

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tuigen, als die oude dokter Albert Schweitzer het weet te doen? Ongetwijfeld ligt hier een deel van het antwoord. Er zijn mensen die de zending een warm hart toedragen, maar zeer vele christenen in Nederland worden er niet door geboeid: het zegt hun niets, Schweitzer zegt hun wel iets!

Ik wil „Oegstgeest” niet verdedigen naast of tegen Schweitzer. Het zou de indruk wekken, alsof wij niet verheugd zouden zijn over het feit, dat er in enkele dagen tijds 85.000 gulden aan hem geschonken konden worden als spontane gave en hulde voor zijn werk. Maar, geïntrigeerd door het moeizame van de inzamelarbeid van de Nederlandse zending wil ik op het volgende wijzen: (het is een waarheid die slechts langzaam in ons bewustzijn door gaat dringen, maar die zonder bezwaar vaak herhaald kan worden, ten einde werkzaam te worden in het Westen). De situatie in het Afrika van Schweitzer, en in Indonesia, waar de zending werkt vanuit Nederland, is zeer gevaarlijk. In de komende tijden zullen er telkens gebeurtenissen zijn, die ons angst kunnen inboezemen omdat ze ook voor ons in het Westen van groot belang zijn. In Azië en Afrika werken tot op de dag van vandaag nog mensen als vertegenwoordigers van het christendom in het Westen (ook Schweitzer!) en hun werk, dat gericht is op verlichting van onmetelijk grote geestelijke en lichamelijke nood, behoort tot de weinige lichtpunten in die duistere werelden. De zending heeft verpleegsters, predikanten, artsen, onderwijzers uitgezonden, die elk op eigen terrein werken, en vaak grote offers brengen in dienst aan h,et voik waaronder zij verkeren. Zij zijn gegaan in een geloof, dat zij geroepen werden om daar te arbeiden. En juist in onze dagen wordt het in Indonesia zeer duidelijk, dat de benadering van de mens met het Evangelie op alle gebieden van het leven, geestelijk, sociaal, medisch voor grote gebieden tot zegen wordt. Zij zijn het

werkelijk waard, dat zij voldoende steun vanuit Nederland ontvangen.

En nog een opmerking wil ik maken: het is duidelijk, dat medisch zendingswerk alleen niet bestemd is tegen deze tijd. Velen in Nederland menen, dat dat wel zo is, maar de gang van zaken in Azië en Afrika bewijst, dat de volken meer nodig hebben dan de gezonde mensen, hoe essentieel dat ook moge zijn. De grootste ramp, welke onze

tijd over die gebieden bracht, is de geestelijke verwarring, een snel weggezogen worden van alle geestelijke waarden in een normloze, vormloze, en bijkans reddeloze chaos, met alleen daemonische krachten. Het volksgeloof is niet bestand tegen de moderne wereld en z’n invloeden. Een geestelijke reïntegratie is het eerste nodig!

Zal dit ons een beter begrip geven voor het werk van de zending? H. J. F.

KERSTMIS

Kiet dit is Kerstmis, dat de mensen gaan

Kaar Bethlehem, om daar het Kind te vinden,

Maar de ontferming Gods, die zijn beminde Zoon aan de donk’re wereld af wou staan.

Kiet dit is Kerstmis, dat wij vrede op aard. Ere zij God en Halleluja zingen

Maar Gods barmhartigheid, die alle dingen

Kieuw maakt, werd aan de mens geopenbaard.

Moest deze dag geen rouwdag voor ons wezen.

Dat onze zonde zulk een offer vraagt? Ziet, daar is Hij, die onze smarten draagt.

En ons van onze zonden wil genezen.

Verheugt U allen dan en weest verblijd.

Dat heden ons de Christus is geboren. Wat God behouden wil gaat niet verloren.

Maar zal geborgen zijn in eeuwigheid.

J. F. B. V. d. SCHEER

MEVROUW VAN DER SLUIS ZESTIG JAAR

Dit stukje komt eigenlijk te laat.

Het had in het vorige nummer moeten staan.

Maar ik wist enkele dagen geleden nog niet, dat mevrouw Van der Sluis van Nieuwendam op 11 December zestig jaar werd.

Zij moet het maar goed vinden, dat Tijd en Taak wat achteraan komt en misschien is het toch niet zo onjuist, dat wij de laatsten zijn, die haar op haar zestigste verjaardag komen gelukwensen.

Tijd en Taak is een weekblad voor Evangelie en Socialisme en ik doe Het Vrije Volk en Vrij Nederland zeker geen onrecht, wanneer ik zeg, dat mevrouw Van der Sluis in de grote socialistische familie tot het gezin van Tijd en Taak behoort. Het Evangelie is

de achtergrond van haar strijd voor het socialisme. Zij is socialiste, omdat zij in Jezus Christus gelooft en het bijbelse begrip gerechtigheid voor haar een levende werkelijkheid is.

Ik ga niet herhalen, wat Het Vrije Volk en Vrij Nederland over het leven van mevrouw Van der Sluis geschreven hebben, al zou het een boeiend verhaal zijn. Een boerenmeisje uit een orthodox en antirevolutionnair milieu, dat op jeugdige leeftijd in Amsterdam in het volle leven terechtkomt. Beïnvloed door sterke persoonlijkheden als Jacob Israël de Haan en zijn vrienden, niet minder door leidende figuren van de Bond van Christen-Socialisten als De Ligt, Truus Kruyt en Enka. Een vrouw, die, nu zij zestig geworden is. nog altijd van uit haar christeiijk geloof strijdt voor het socialisme en de vrede, omdat zij het kapitalisme en het militarisme nog altijd ziet als afschuwelijke bedreigingen van de mens en de menselijkheid.

Wat mij in mevrouw Van der Sluis ai tijd zo aantrekt?

Haar eenvoud.

Mag ik het nog wat persoonlijker zeggen? Ik vind haar een lieve vrouw en dat zegt wat voor een vrouw, die nu al vele jaren volop zit in de waarlijk niet lieve politieke strijd.

Henriëtte Roland Holst publiceerde haar autobiografie onder de titel: Het vuur brandde voort! Dat zou ik ook van mevrouw Van der Sluis willen zeggen: het vuur brandt voort en toch een lieve vrouw en een fijne moeder, die in haar gezin op een welhaast vanzelfsprekende wijze in practijk brengt, wat socialisme en vrede voor haar betekenen. Ik acht het een voorrecht voor de Partij van de Arbeid, dat zij zo’n vrouw onder haar vooraanstaande leden telt.

Men kan dikke boeken schrijven over de vraag, of een christen socialist kan zijn, maar één zo’n leven als dat van mevrouw Van der Sluis is voor velen een overtuigender bewijs voor een bevestigend antwoord op deze vraag dan het meest waardevolle boek.

Wat Tijd en Taak propageert, dat heeft mevrouw Van der Sluis ons in Amsterdam voorgeleefd. Daarom zijn wij dankbaar, dat wij haar in ons midden hebben en wensen wij op haar zestigde verjaardag niet alleen haar en haar gezin, maar ook onszelf van harte geluk.

Mevrouw Van der Sluis, uw leven is een moeilijk leven geweest, maar ook een gezegend leven en ik weet, dat u Grod dankt voor dat gezegende leven. J. J. BUSKES Jr