is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 51, 1953, no 35, 05-09-1953

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

(Vervolg van pag. 5)

lijkheid is tussen de terreur en de rechtsonzekerheid achter het ijzeren gordijn en op de bepaalde punten in gevaar zijnde vrijheid en rechtszekerheid aan deze zijde van dat gordijn. Hoe bijv. een verstandig man als ds Strijd kan insinueren, dat er socialisten in de P.v.d.A. zijn, die niet mogen spreken, is een raadsel. Ik neem aan, dat hij zulks in een pathetisch ogenblik geschreven heeft. Als hij het wil volhouden, moet hij het ook bewijzen. Hij kan er zeker de plaats in Tijd en Taak voor krijgen.

Een valse vergelijking 1938 en 1953? Ik kan het niet inzien. Ik herinner mij heel goed, dat velen pas na 1938, sommigen zelfs pas na 1940 of later ontwaakt zijn uit de illusionistische droom, dat er een „uitdaging” zat in het nationaal-socialisme en dat er dus iets goeds in zat. Men wees dan op het economische en sociale program der nazi’s, zo goed als men tegenwoordig wijst op de creatieve idee achter het communisme, de schreeuw om sociale gerechtigheid.

In dit blad en elders heb Ik reeds verscheidene malen aangetoond, dat er geen kwestie van is, dat achter het isme, dat in Rusland heerst een creatieve idee zit en tevens, dat al ware dat zo, ik er als Christen niets mee wens te doen: gij zult geen andere Goden voor mijn aangezicht hebben. Zodra men van de democratie een ideologie zou gaan maken (sommigen doen het wel), dan moet het antwoord hetzelfde zijn. Dat uitgerekend Barth op het argument van de creatieve idee moet komen in zijn destijds verschenen brochure over de Kerk tussen Oost en West, acht ik verbazingwekkend, maar nog erger vind ik het, dat zovele volgelingen deze dingen napraten.

De 19e eeuw was de eeuw van het evenwicht der kleine machten in de wereld. De 20e eeuw gaat meer en meer een concentratie te zien geven van enkele grote machten. Als ik het goed zie, dan zijn er in volgorde van machtigheid momenteel vier grote machten: Amerika, Rusland, Britse Gemenebest en China. Daarnaast zijn dan nog te noemen de Arabische Liga en India, die dank zij hun betrekkelijke geïsoleerdheid neutraal kunnen zijn, al is het niet twijfelachtig, dat in een wereldconflict hun keuze nu de democratische wereld zou zijn.

Het is een volstrekte illusie te menen, dat in het brandpunt Europa de 19e eeuw zou kunnen terugkeren. Een neutraal Duitsland onder bijv. Ollenhauer zou onmiddellijk in het Amerikaanse blok terecht komen, omdat men geen prijs zou stellen op de idylle, waarin Nederland tot 1940 leefde. Het is bovendien een illusie te menen, dat een neutraal Duitsland onbewapend zou blijven. Ollenhauer heeft juist verklaard, dat de S.P.D. niet tegen herbewapening van Duitsland is. Het is een illusie te menen, dat Rusland en Polen hun grenzen zullen gaan veranderen.

De zaak is dus hopeloos? Ik meen van niet. Dank zij de realistische machtsvorming van Amerika en West-Europa is er een zekere kentering ontstaan: Rusland ziet, dat het voorlopig moet afzien van een verhangen van het ijzeren gordijn. Elk jaar, dat de vrede langer kan duren geeft meer hoop op blijvende vrede. Er is nl. ook een realiteit, dat een dictatuur zichzelf om zeep brengt: het geval-Beria is een teken, zo goed als de opstanden in Berlijn en elders dit zijn. Het democratiseringsproces moet vroeg of laat ook in Rusland beginnen. Wij kunnen slechts hopen en als Christenen ook bidden dat dit proces snel voortgang zal vinden.

Rotterdani J. G. v, d. PLOEG

Vonkjes

Graag zou ik u iets willen vertellen over onze ervaringen van de laatste drie weken. Op het programma, dat in het begin van het jaar werd rondgezonden, stonden ze aangekondigd als „Gezinsvacantieweken. Kinderen beneden vier jaar kunnen als regel niet worden meegebracht”. Meer niet. De eerste week was in April of Mei al voltekend, de andere even later. We moesten velen teleurstellen. Er is, zoals men weet een grote behoefte aS.n mogelijkheden voor gezinnen, om de vacantie zó te besteden, dat elk lid van het gezin echt vacantie heeft en dat iedereen, zowel de man als de vrouw, als ook de kinderen een ontspanning vinden, die elk op zijn beurt bevredigt. Je ziet in zulke vacantieweken de mannen met hun kinderen op het grasveld ballen, je ziet huisvrouwen op een stil plekje met een mooi boek of in de werkplaats bezig, een mandje van pitriet te maken. De kinderen genieten van de grote tuin met zijn vele mogelijkheden en van het feit, dat er meer kinderen, dus speelgenootjes zijn. Van het strand wordt maar een matig gebruik gemaakt! Aan een paar kinderen, die vlak bij me zaten aan tafel, vroeg ik een keer: „Wat vinden jullie fijner, het strand of de tuin?” En in koor was het antwoord: „De tuin!” Nu was het de eerste twee weken niet zulk mooi strandweer: veel wind en weinig zon. De derde week was echter prachtig, maar het was om huis zó gezellig, dat geen enkel gezin een hele dag wegging! Om kwart voor elf was er op het grasveld koffie. Bijna niemand miste. Hadden al die mensen nu zo weinig ondernemingslust? Ik geloof het niet. Het waren energieke, over het algemeen jonge echtparen. Maar het was aldoor

zo gezellig. Er groeide uit al die losse gezinnen (dertien a veertien) een gemeenschap. Het was als één grote familie. Op sommige momenten voelde je dat sterk. Bijv. als het slot-kinderfeest van de Vrijdagavond voorbereid werd. De één verzon wedstrijdspelletjes, anderen zorgden voor prijsjes, nog weer anderen namen de organisatie op zich. Of: bij de discussies ’s avonds, als allen meededen en zich graag verdiepten in de gedachtengang van degeen uit ons midden, die een onderwerp inleidde. Of: op die dag in de laatste week, dat enige mannen de hoofden bij elkaar staken en er een brief aan het bestuur werd opgesteld, waarin ze voorstelden, een vereniging op te richten van mensen, die blijvend het werk op de Vonk willen steunen. Ook bij het weggaan: de grote hartelijkheid, waarmee iedereen iedereen goedendag zei, er bijna altijd aan toevoegend: „Tot ziens, het volgend jaar misschien! ”

Wat hebben die weken ons nu te zeggen? Dit: Mensen, die gekozen hebben in een groep hun vacantie door te brengen, die dus wel gemeenschapszin hebben, zijn ook bereid, de mede-verantwoordelijkheid voor een goede gang van zaken in die groep op zich te nemen. Als het normale, geestelijk gezonde gezin een kern is, van waaruit goede kracliten in de maatschappij tot ontwikkeling komen, dan is zo’n samenleving van een aantal gezinnen stellig ook van een positieve waarde. De kinderen ondergaan natuurlijk de invloed daarvan, zij het niet bewust. Ik weet wel, dat het in een vacantie meestal makkelijker is, je van je beste kant te laten zien of liever een appèl te laten doen op je betere eigenschappen, dan als het dagelijkse werk met al zijn moeilijkheden, zijn sleur, zijn teleurstellingen en zijn hardheid beslag op je legt. Maar toch: die andere kant is er ook, die verantwoordelijkheid wordt ook gevoeld en gedragen en het is troostrijk, dit te mogen constateren. C. H. D.

India gekortwiekt

De debatten in de politieke commissie der Verenigde Naties over de regeling van de Koreaanse kwestie zijn eens te meer teleurstellend geweest. Het begin was typerend. De Russische afgevaardigde Wisjinski verscheen breedlachend voor de vergadering. Er was voor hem dan ook alle reden om zich te verheugen. Na de besprekingen, welke Foster Dulles met Syngman Rhee had gevoerd, na de opmerkelijk felle reactie van Engeland t.a.v. de interpretatie van de gemaakte afspraken (Engeland heeft zich uitdrukkelijk onttrokken aan de verplichting om opnieuw met zijn troepen aan de strijd deel te nemen, indien Zuid-Korea hervatting der vijandelijkheden zou uitlokken), kon de Russische politicus verwachten, dat de tweedracht in de Westerse wereld eer zou toenemen dan verminderen.

Weinig uitzicht Misschien had zelfs Amerika, als er geen afspraak met Rhee bestond, uiteindelijk weinig bezwaren gemaakt tegen het aanzitten van India aan de conferentietafel. De overeenkomst Dulles-Rhee heeft echter een mogelijke Indische vredesstichter nu reeds het gras voor de voeten weggemaaid. De enige mogelijkheid voor India op de komende conferentie zou zijn geweest alge-

mene verkiezingen voor geheel Korea voor te stellen. Op basis van de uitslag daarvan zou vervolgens kunnen worden nagegaan hoe een regering voor het toekomstige Korea er zou moeten uitzien. Ten slotte zou geheel Korea kunnen worden geneutraliseerd.

Is dit streven reeds strijdig met de wens der machtige Amerikaanse Chinalobby om in Azië 4 steunpunten te krijgen (Formosa, Japan, Indo-China en Zuid-Korea), het was voor Syngman Rhee volstrekt onaanvaardbaar. Rhee wil kost wat het kost hereniging van Korea onder zijn bestuur. Door India van de conferentietafel te bannen hebben de Ver. Staten de pijnlijke moeilijkheid der te verwachten Indische voorstellen vermeden. Wat nu bereikt is, moet echter op den duur voor de Amerikaanse politiek moeilijk te verteren zijn. De conferentie over het Koreaanse vraagstuk is vrijwel zeker bij voorbaat tot mislukking gedoemd.

India-Amerika In dit verband is het wellicht interessant om de verhouding Amerika-India nog eens nader te bezien. Langzamerhand heeft India in de politiek van de Aziatische wereld de leidende plaats verworven. Het ken(Vervolg op pag. 1)