is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 52, 1955, no 5, 05-02-1955

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Kerk als organisatie, in haar optreden naar buiten, niet altijd samenvallen. Het wantrouwen ten opzichte van deze Kerk is begrijpelijk en ik denk, dat men van haar, zoals ze nu nog feitelijk geleid wordt en voortdurend door conservatieve krachten beïnvloed zeker in Nederland geen open en royaal christelijk samenzijn en samenleven moet verwachten. Maar men zou toch ook meer aandacht moeten hebben voor de tekenen van een diepere bezinning op ’t evangelie en de hele bijbel en op ’t verlangen van velen naar een uitdrukking die nü verstaan wordt. In het roomse zuiden ontmoet ik vooral bij hen die ik zo juist uittekende een wantrouwen dat dit wantrouwen evenaart. Deze christen hier vertrouwt eigenlijk geen enkele beweging op welk gebied dan ook tenzij deze of wel officieel en duidelijk het merkteken draagt van roomskatholiek of door een gezagsdrager is gewogen en goedgekeurd.

Niet dat hij zich meestal bezorgd maakt over de Nederl. Hervormde Kerk die kent hij nauwelijks of over het reformatorisch christendom waarvan hij enkel een gewaarwording heeft, óf in de vorm van een geweldige calvinist die aan eigen verdoemenis gelooft, óf in de figuur van iemand die alles kan geloven, want hij mag „vrij onderzoeken” en ook van zijn kerk aan kinderbeperking doen.

Maar ais een humanist het waagt goed te doen aan hen die niet uitdrukkelijk hun lidmaatschap van de humanistische bond aan de deur hebben hangen, dan kan hij wild worden: dat is verdacht. En de Partij van de Arbeid wil ten slotte alle mensen „socialist” maken en dat betekent: heiden, goddeloos, zedenverwildering, propaganda voor echtscheiding en ongebreidelde kinderbeperking en materialisme een woord dat ze kennen maar waarvan ze niet beseffen hoe sterk ’t in hun leven doordringt. Idealisme beleven in een politieke partij vinden ze ongelofelijk en belachelijk: dat doen ze in de KVP niet eens! En overal hoort men dat de christelijke beginselen moeten veilig gesteld worden en dat kan alleen in straf rooms-katholiek verband. Welke christelijke beginselen en hoe: dat is voor hen ook niet duidelijk. Maar over de eigenlijke, diepe noden der mensheid, over het een zijn van allen die ook goede wil hebben in Christus, daarover wordt weinig gedacht noch gesproken.

Pablo Picasso – Der Rancher

Een van de redenen van dit wantrouwen zie ik in de houding van de geestelijkheid die weinig doet om de waarheid over anderen duidelijk te maken en om dit wantrouwen te veroordelen, ’t Wordt ook in allerlei religieuze volksbladen bevorderd. Het geeft trouwens een zekere gemakkelijkheid om deze zielen te behouden voor de ware schaapstal. In deze kringen heerst vaak ook hetzelfde wantrouwen steunend op onkunde en de zorg om de grenzen scherp af te bakenen.

Ik weet heel goed dat ik door deze beschouwing slechts één aspect van dit katholicisme heb geraakt en ik hoop deze aan te vullen met de beschrijving van een ander type katholiek en van aspecten die dieper getuigen van een christelijk leven. Over het onchristelijk wantrouwen in hervormde kringen kan ik niet oordelen.

Ik weet alleen dat dit wantrouwen zeker als ’t stelselmatig wordt aangekweekt in eikaars hoogste bedoelingen en deze onmacht om onbaatzuchtigheid, eerlijk geloofsleven, en werkelijk meeleven bij anderen te. veronderstellen, lijnrecht in tegenspraak is met de boodschap van Christus die alleen Liefde is. En wie de liefde kwetst, maakt grote wonden.

SJ. ROEPERS

De strofen komen toegevlogen

gelijk de vogelen overgaan,

soms tot figuren streng getogen.

soms vegen grijs op grijs vergaan.

Mij geldt hun rakelingse haan.

Ik hen niets dan één groot vermogen.

Ik hen alleen en roep hen aan.

IDA G. M. GERHARDT