is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijd en taak; religieus-socialistisch weekblad, jrg 52, 1955, no 24, 18-06-1955

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Want de tweede echte lezing het thema was immers: hoe gaan wij de wereld in handelde over: wij.

In de spiegel kijken schijnt een zeer animerende bezigheid te zijn. De spiegel werd trouwens op een voortreffelijke manier, zakelijk en overzichtelijk, voorgehouden. Ik wil hier verder niet vertellen over wat die spiegel liet zien aan psychische fasen, groei en strijd. Wel over enkele reacties. De eerste was, dat de herkenning in deze spiegel gelukte. En omdat de dingen zeer zakelijk werden gehouden, was het een zuivere, eerlijke bezinning, die voor velen op dat moment een opluchting betekende. Er bleek behoefte te zijn aan het kijken in de spiegel met iemand achter je, die met nuchterheid en met liefde vertelt wat je ziet. En dat dan ook zeer critisch mag, ja moet zeggen. Het woord solidariteit kom je overal tegen. Hier wè,s solidariteit, zo, dat het goed deed. Ik kreeg de indruk door deze jongeren zelf, dat dit te vaak ontbreekt bij heel veel verhalen over, toespraken tot en behandeling van de jongeren. Juist op die plaatsen en bij die gelegenheden waar het vanzelfsprekend zou moeten zijn. En dat, om maar iets te noemen, ouders, school en kerk de jongeren vaak alleen maar willen accepteren als ze zich hebben laten gelijkschakelen aan ons, die toch ook, laat ik maar zeggen geen lichtdragers bij uitstek waren en zijn.

Na deze constatering en beleving der solidariteit werd als vanzelf gezien en toegegeven het gevaar van gebrek aan solidariteit met mensen, die niet behoren tot het milieu van deze middelbare scholieren. En de noodzaak van samen te moeten leven en elkaar te accepteren. Wel scheen de manier waarop zeer moeilijk. School en fabriek bijv. liggen zeer ver uit elkaar. Alleen naar was dat de bomvrijen waren veel moeilijker bereid tot dit contact en tot dit accepteren. Waarschijnlijk wisten ze instinctief hoe veel het zal vragen de schuilkelders bomvrij te houden in de loop der jaren.

En die jaren komen. Gelukkig maar, volgens de meesten. Want het moet goed zijn daardoor te geraken tot volwassenheid. Waaronder verstaan werd ze gebruiken zelf deze woorden, die toch niet door het onderwerp en de behandeling daarvan waren opgedrongen een grote en grotere mate van harmonie en evenwichtigheid, zodat je er tegen bestand was. Waartegen? Dat weet ik niet. Maar in ieder geval kwamen nu mijn nachtgedachten aan bod. Immers de aanwezige volwassenen waren helemaal niet zo harmonieus en evenwichtig. En ook niet zo bestand en gehard. Misschien dat zoiets in een eerdere periode van onze wereld wel het geval geweest was. Nu scheen het veel meer zo te zijn, dat iedereen te kampen krijgt met maagkwalen en overspanning. Omdat iedereen, zodra hij overtuigd en gericht leeft, tegen een hele boel muren aanbotst en de cake-walk van de kermis voelt deinen zo erg, dat het hem groen en geel voor ogen wordt. Zonder harmonie en evenwicht. Een conclusie was er niet, al kon algemeen worden toegegeven dat die woorden harmonie en evenwicht wel te maken hadden met volwassenheid. Als daar dan tenminste ook bij kwam het te maken hebben met een wijkende èn lokkende horizon. Een grens, die je eens mag overschrijden om uit de nood te komen.

A!s het zomer is..

Voor die tijd is er sprake van nood. Zonder hysterisch hulpgeroep. Maar toch nood, met een vraag om hulp en uitkomst.

Daarover graag in een volgende ontboezeming over deze week met jongeren.

SJ. BIJLEVELD

Wie is Leonhard Schlüter?

In Neder-Saksen (Hannover) zijn verkiezingen gehouden voor de „landdag” en daarbij is de CDU als winnares uit de bus gekomen. Adenauer had zelf een verkiezingsrede gehouden In Lingen, waar 15.000 mensen hem op het marktplein hebben aangehoord, en toegejuicht. Toegejuicht, vooral, omdat de kanselier daar gezegd heeft, dat nu eindelijk eens in en door de regering van Hannover het concordaat, dat Hitler destijds sloot met de Paus, eens in kracht van gewijsde zou moeten gaan, nu die regering van Neder-Saksen dat nog steeds maar naast zich neerlegde en het geen rechtskracht wenste toe te kennen. Want, zo zei Adenauer, „alle verdragen, die de Westduitse regering sluit, zijn van kracht.” Het schijnt, dat die 15.000 toejuichers even hebben vergeten, dat het concordaat met de Paus niet door de huidige Westduitse regering is gesloten...

Maar goed, Adenauer heeft gewonnen en Hannover krijgt een nieuwe regering. Die heeft het al en iets weten wij ervan, omdat ook onze kranten er, kort, melding van hebben gemaakt: in die regering is de portefeuille van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen (het Kultusministerium) in handen gekomen van de 34-jarige Leonhard Schlüter. En dat is, zo lazen wij hier, een notoire nationaal-socialist geweest. Een enkel blad meldde zelfs: oud-SS-er. Men vraagt zich, bij het lezen van zo iets, dan twee dingen af: is het waar en hoe kan dat, en wie is dan die man?

Duitse bladen lichten ons daarover in, met name de Vorwarts. Maar eerst nog iets anders. Ik meen, dat de verkiezingen in Neder-Saksen een bepaalde inzet hadden van de zijde der CDU. De verkiezingscampagne althans is door dit nog altijd voor (Vervolg op bladzijde 6)