is toegevoegd aan uw favorieten.

De berggids; tijdschrift gewijd aan alle takken van bergsport (skisport)-officieel orgaan van de Nederlandsche Alpen-Vereeniging, 1957, 1957

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoofdzaak de neerslag bevat van de eigen ervaring van de schrijver, als alpinist in Engeland, Alpen en Himalaja. Het zijn dus eigenlijk meer zijn persoonlijke ervaringen op rots, ijs en sneeuw welke schrijver aanleiding waren tot het samenstellen van deze aanwijzingen, waarmee zowel beginner als gevormd alpinist hun voordeel kunnen doen. Want al geeft het boek in dit opzicht niet veel nieuws, en al kan men zich met zeker recht afvragen waarom nu weer iets dergelijks nodig was, het bevat toch een meer persoonlijke noot dan gebruikelijk is en men voelt bij alles wat schrijver vertelt dat hij het zelf ervaren en geprobeerd heeft.

Daarnaast bevat het boek een zeer goede beschrijving van een traverse van Taschhorn en Dom, waarna het besluit met een herinnering aan de Guanara, welke schrijver bezocht in aansluiting aan de geslaagde Everesttocht in 1953.

Evans verwerkt in zijn boek vele herinneringen aan zijn tochten in Engeland, en er ontstond zodoende een levendig en goed leesbaar boek.

M. W. J.

Kangchenjunga The Untrodden Teak, door Charles Evans. Londen, Hodder & Stoughton, 1956.

De meesterlijke pogingen van Paul Bauer op de „Kantsch” hadden deze tot een „Duitse” berg bestempeld, zoals de Everest een „Engelse” berg geworden was. Maar alle pogingen der Duitse expedities hadden ver onder de top gefaald en het leek of het vraagstuk van het vinden van een bruikbare route naar het hoogste punt verder dan ooit van een oplossing was.

Vanaf de Kabru bestudeerde John Kempe in 1953 de Yalungzijde van de Kangchenjunga, en hij meende een mogelijkheid van een route te zien. Een expeditie onder ICempe in 1954 bevestigde dit vermoeden. Hierop werkte de 1956- expeditie onder Charles Evans voort. Deze ogenschijnlijk ontoegankelijke en zwaar vergletscherde flank werd beproefd, en met succes.

Op de heenreis, in Gangtok, belooft

Evans aan de Maharajah van Sikkim de top, zo deze bereikbaar zou blijken te zijn, niet te betreden, maar slechts zo ver te zullen gaan als nodig was om de zekerheid te geven dat de top bereikt kon worden. Vandaar de naam van dit boek!

Tussen het moment van het bereikbaar zijn van de top en de eerste nadering van de grote berg liggen alle gebeurlijkheden van deze expeditie, welke gebeurlijkheden in al hun levendigheid en frisheid worden beschreven.

Er is vaak gedebatteerd over de vooren nadelen van grote en kleine expedities; deze groep mannen op de Kangchenjunga vormden een tussending, geen massale groep als op de Everest, geen stel van 2 of 4 zoals voorgestaan door de individualisten, maar een intens samenwerkende eenheid van niet meer dan 10 elkaar zeer goed kennende en opvangende mannen.

Het gebruik van zuurstof was al weer meer geperfectioneerd dan op de Everest, de uitrusting overigens nagenoeg dezelfde. Het weer was redelijk. Zo slaagde een onderneming welke velen lang voor onmogelijk hebben gehouden.

Evans vertelt er alleraardigst van, zijn stijl is sober en levendig. Het lijkt of de ~Kantsch” tot goed schrijven aanzet, waren ook Bauers boeken van een frisse directheid. De lezer komt zodoende onder de indruk van de meesterlijke samenwerking tussen de groep Engelsen, zonder welke het grote succes niet gekomen zou zijn. De Kangchenjuga-top zelf werd tenslotte, overeenkomstig de belofte, niet bereikt!

M. W. J.

Taschenbuch der Alpenvereinsmitglieder, geredigeerd door dr. W. Schmidt-Wellenburg, uitgave 1956.

Dit handige boekje is bij velen, die de Oostalpen plegen te bezoeken, reeds jarenlang bekend; sinds de oorlog verschijnt het ongeveer om het jaar.

Uit de inhoud blijkt, dat het boekje praktisch alle hutten in de Alpen vermeldt, met uitzondering van die in Frankrijk en in het ten zuiden van Zwitserland gelegen Italiaanse alpengebied. Wèl staan