is toegevoegd aan uw favorieten.

Jaarboek van de Nederlandsche Alpen-Vereeniging, 1911, 1911

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik merkte natuurlijk wel, dat wij vrij steil in de hoogte gingen, doch zoo geweldig, als de afgronden zich thans voordeden, had ik ze mij niet voorgesteld; ’t had er veel van of wij op een reusachtigen kerkpijler van geelgrauwe rots stonden; links en rechts verhieven zich verscheidene van die pijlers, hier eindigende in lange naalden of sierlijke pinakels, daar weer direct overgaand in de steeds hooger rijzende wanden van den Taschhorn, waarvan de eigenlijke graat nog onzichtbaar en geheel in de wolken gehuld was. ’t Was een zeldzaam somber oord! Rondom hooge, steile, naakte, grillig gevormde rotsen en diepe afgronden, karig verlicht door ’t eerste morgengloren, geen spoor van de zachte, fijne tinten der eerste zonnestralen, overal ondoordringbare, vaalgrauwe nevel. Doodsche stilte heerschte alom, een enkele maal verbroken door zacht suizen van den killen morgenwind langs de rotswanden en ’t geluid van een enkel vallend steentje.

Eén oogenblik nog trok de nevel in ’t Zuiden iets op en als een groot, donker pyramidevormig silhouet doemden voor ons op de omtrekken van den Matterhorn, doch slechts voor korten tijd; toen ’t lichter werd, verdween het Zermatter wonder achter de nevelen en ’t heeft zich daarna den geheelen dag niet meer aan ons vertoond. Eindelijk was ’t zoo licht geworden, dat wij de rotsen voldoende konden onderscheiden en nu begon Tagger opnieuw de gladde rotsplaat te bestijgen; driemaal trachtte hij van af Knubel’s schouders een goede greep te vinden, doch telkens tevergeefs; daarop Knubel; ook hem lukte t niet, andermaal poog;de Tagger hooger te komen, doch moest zijn pogingen wederom opgeven. De gidsen scholden in hun patois de rotsen uit voor al wat leelijk is „Das soll doch der Teufel hohlen!” zegt Knubel, „werde noch a mal versuchen!” Opnieuw klimt hij op Taggers schouders. Na een paar minuten tasten begint hij zich iets boven Tagger’s schouders te verheffen en roept met door inspanning gesmoorde stem, „Pickel nachhelfen!” Wij zetten onze beide pickels onder zijn voetzolen en wederom komt hij eenige centimeters hooger; een oogenblik later zien wij zijn rechterarm een snellen greep doen en onmiddellijk daarop gaat zijn lichaam een decimeter de hoogte in, om weldra in een kamin